ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

บทนำ...เจ้าสาวตัวน้อยเสียงเครื่องสายของชาวจงหยวนดังอึงมี่ก้องไปไกลคงราวร้อยลี้ จากนั้นไม่นานทุกสายตาก็ได้เห็นขบวนเกี้ยวเจ้าสาวอันยิ่งใหญ่โผล่พ้นหัวโค้งก่อนถึงตำหนักชินหวาง 'หานไท่หมิง' แห่งหนานสุ่ย ปีนี้คือรัชศกต้าเต๋อปีที่หก ปกครองโดยคนแซ่หาน พระนามว่า 'หานไท่สือ' องค์จักรพรรดิลำดับที่สามสิบหกในราชวงศ์หาน หลายหน้าหนาวที่ผ่านพ้น มหานครเทียนคงเฉิงแห่งนี้สงบสุขไร้ทุกข์ ทั้งภัยสงคราม ภัยธรรมชาติ และโรคระบาดผ่านมาหลายหน้าหนาวที่มิได้เข้ามาแผ้วพานชาวเมืองเทียนคงเฉิง โดยการปกครองซึ่งเป็นธรรม และมากปัญญาขององค์จักรพรรดิหนุ่มวัยยี่สิบสองหนาว  จึงทำให้หน้าหนาวปีนี้ เมืองหลวงแห่งหนานสุ่ยเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง ชาวประชาใบหน้าสดใส ข้าวเปลือกและพืชพรรณญญาหารในยุ้งฉางของแต่ละจวน และบ้านเรือนล้วนต่างเต็มแน่นไม่ขาดแคลน การค้าการขายก็ก้าวไกลไปหลายดินแดน มากมายไปด้วยพ่อค้าวาณิชต่างแดน ร้านค้าหรือก็มีมากขึ้น ขอทานและคนจนยากไร้ ผู้ที่ขาดที่อยู่อาศัยเร่ร่อนแทบจะไม่มีให้พบเจอภายในเมืองหลวงแห่งนี้เช่นในอดีตเมื่อหลายฤดูหนาวก่อน จึงกล่าวได้ว่าฮ่องเต้หรือองค์จักรพรรดิผู้นี้เป็นบุรุษผู้ทรงธรรมไม่น้อย  และส่ว

ตอนที่ 2แล้วก็มาถึงช่วงเช้าของวันที่สามหลังงานวิวาห์ ซึ่งได้เวลาที่หานไท่หมิงจะต้องพาพระชายาทั้งสองเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิตามราชประเพณีของชาวหนานสุ่ย แล้วเป็นเช่นเดิม วันนี้มีรถม้ามารอที่หน้าตำหนักสองคันดังกับวันที่เกี้ยวเจ้าสาวสองหลังมาเทียบที่หน้าตำหนักชินหวางแห่งหนานสุ่ย มิต้องคาดเดาให้เหนื่อยเฉียวปิงเซียวเด็กน้อยนางก็รู้ตัวดีว่าตนเองจะต้องไปนั่งคันที่เล็กกว่า และคงมีเพียงเสี่ยวเตี๋ยกับแม่นมซางเท่านั้นที่ร่วมนั่งไปด้วยกัน  ...แต่ย่อมดีอย่างยิ่ง นางล้วนพึงใจเหลือเกิน...  เด็กน้อยกลับคิดในใจด้วยชมชอบและยิ่งกว่ายินดี เพราะชินหวางสำหรับนางแล้วตัวโตราวยักษ์ เพียงเขานั่งร่วมด้วยนางอาจต้องถูกเบียดจนแบนดังผักดองตากแห้งเสียเป็นแน่ ให้พี่สาวคนงามแบนไปผู้เดียวย่อมดีกว่า เด็กน้อยมองสวามีตัวโตอุ้มพี่สาวคนงามขึ้นรถม้าด้วยสายตาไม่เข้าใจนัก เพราะตลอดมานางก็เห็นพี่สาวเดินเหินได้ปกติ เพียงจะก้าวขึ้นรถม้าเองคงไม่น่าจะยาก ไม่เหมือนตนเองที่ขานั้นสั้นกว่ามาก ไยชินหวางเลือกปฏิบัติเช่นนี้  "ชินหวางเฟย ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ"  เป็นเฉินเซินนั่นเองที่เข้ามาจับเอวเล็กยกส่งขึ้นไปบนรถม้า เพราะเห็นนางยืนมองชินหวางที

ตอนที่ 4พออีกสองวันต่อมาอาการของเฉียวปิงเซียวนั้นหายดีเป็นปกติ คนเพิ่งได้รองเท้าคู่ใหม่ที่แสนถูกใจกับพี่เสี่ยวเป่ากลับคืนสู่อ้อมกอดอีกครั้ง ชินหวางเฟยตัวน้อยแก้มแดงก็กลับมาสดชื่นแจ่มใสตามนิสัยของเด็กผู้ไม่ชอบแสดงกิริยาทุกข์โศกอย่างยิ่ง แถมช่วงนี้แม่นมซางก็ยังใจดีสั่งงดการเรียนวิชาเครื่องสายจำพวกพิณและผีผาที่นางนั้นแสนจะปัญญาทึบเป็นที่สุด ดีดยามใดสลับสายกันยุ่ง เสียงไพเราะเสียจนท่านอาจารย์ทั้งหลายพากันซาบซึ้งน้ำตาไหลเป็นลมหนีนางไปหลายสิบคนแล้ว  พอถูกงดวิชาเหล่านี้ชินหวางเฟยตัวน้อยจึงยิ่งสบายอกสบายใจ เพราะไม่ต้องสร้างบาปก่อกรรมด้วยการสังหารเหล่าท่านอาจารย์ทั้งหลายด้วยเสียงดนตรีแสนเสนาะหูของตนเองอีกต่อไปแล้ว  ยิ่งคิดเด็กน้อยก็ยิ่งเบิกบานเสียจนเผลอครวญเพลงประจำเผ่าที่ท่านแม่ร้องกล่อมเข้าจนได้ ซึ่งมันไม่ใช่เพียงครวญแผ่วเบา ทว่าเป็นเสียงตะโกนก้อง เรียกได้ว่าเด็กน้อยนั้นนางมีความสุข มีความเบิกบานเท่าใด เฉียวปิงเซียวก็ตะโกนออกไปเท่านั้น ทำเอานกกาบริเวณสวนหลวงที่หน้าตำหนักไทเฮานั้นล้วนต่างพากันแตกตื่นบินหนีเสียวุ่นวาย ตัวไหนที่ดูจะใจเสาะอ่อนแอสักหน่อยก็ตกลงมาชักดิ้นชักงอ ไม่นานก็สิ้นใจนอนสำ

ตอนที่6เขาคิดอยู่แล้วเชียวว่าพระมารดาของเขามีหรือจะยอมค้าขายขาดทุน ส่วนที่ไต้ซือเฒ่านั้นบอกแก่เขาว่าความลับนี้จะมีแค่เขากับเฉียวปิงเซียวและตัวไต้ซือเฒ่าเท่านั้นที่ทราบ เขาย่อมไม่เชื่อถือทั้งเพ  ...ไร้สาระ...หลอกลวง! ...เพราะหากมีความจริงสักส่วนที่กระทำล้วนมิใช่พิธีกรรมของนักบวชผู้ทรงศีลแล้ว ทว่ามันคือพิธีกรรมของพวกลัทธินอกรีต พวกจอมมาร หรือเผ่าปีศาจในยุทธภพที่เป็นเรื่องเล่าอ้างหลอกลวงนั่นแล้ว  "หากไม่เกี่ยวกับเปิ่นหวางก็ทำต่อเถิด ขั้นตอนนี้สำเร็จก็จบแล้วถูกต้องหรือไม่"  จะเข้าต้นยามจื่ออยู่แล้ว เขาจึงอยากให้จบไปเสียที หันไปมองทางจางหลานเย่ นางก็มองตอบกลับมาด้วยสายตารอคอยจนน่าสงสาร เขาไม่อยากให้นางมาทานทนนั่งลำบากอีกแล้ว บุรุษซึ่งคิดว่าตนเองนั้นมีความรักมั่นคงย่อมจะถนอมนางอันเป็นสตรีที่รักอยู่แล้ว  "พ่ะย่ะค่ะ...ขอมือด้านขวาของชินหวาง...มือซ้ายของชินหวางเฟย"  ไต้ซือเฒ่าผู้เป็นหัวหน้านักบวชหงายฝ่ามือของตนเองรอคนทั้งคู่ให้วางมือลงมาพร้อมกัน หานไท่หมิงส่งให้ทันที แต่เฉียวปิงเซียวเด็กน้อยแค่เห็นมีดสั้นคมแวววาวนางก็ถอยหลังหนีอีกครั้ง เห็นเช่นนั้นคนอยากจะเร่งทำให้เสร็จไปจึงไม่รีรอคว้ากำ

ตอนที่ 8ในที่สุดวันเดินทางก็มาถึง เฉียวปิงเซียวนางมองหาพี่เซินซึ่งเป็นองครักษ์ที่เคยติดตามอยู่ข้างกายตนเองจนทั่วก็ไม่เห็นแม้แต่เงา วันนี้ไทเฮาส่งองครักษ์มาดูแลนางใหม่ ซึ่งหาใช่พี่ชายใจดีเช่นเฉินเซิน ผลักไสเฉินเซิน แต่เป็นหนึ่งพี่สาวคนสวยกับหนึ่งพี่ชายตัวสูงใหญ่ ที่มีใบหน้านิ่งสนิทแข็งตึงเป๊ะดังกับต้นเสาศิลาในพระรามหลวงบนเขาไห่ซาน  ดังนั้นพอเด็กน้อยมองเห็นดาบกับใบหน้าบอกบุญคงไม่รับ ชินหวางเฟยตัวน้อยนางก็ถึงกับถอยห่างไปตั้งหลักเสียหลายก้าว ยังดีที่มีเสี่ยวเตี๋ยกับพี่เฟิ่งเหลย และแม่นมซางเหนียงจือร่วมติดตามไปซั่วหยางด้วย หาไม่นางคงได้ทุบศีรษะตนเองให้สลบ เพราะไม่กล้าหายใจแรงในยามอยู่ใกล้ท่านองครักษ์หน้าโหดนามเสิ่นอี้ถงเสียเป็นแน่  “หากพร้อมแล้วก็เชิญชินหวางเฟยขึ้นรถม้าเถิดพ่ะย่ะค่ะ หากรอสายกว่านี้แดดจะยิ่งแรง ม้าจะเหนื่อยมาก"  แต่ในยามที่ท่านองครักษ์เสิ่นผู้นี้เขาพูดออกมา น้ำเสียงกลับนุ่มนวลอย่างยิ่ง เฉียวปิงเซียวจึงยิ้มหวานแจกจ่ายตามนิสัยเด็กยิ้มง่าย ไม่ค่อยถือโทษโกรธผู้ใดนานให้แก่ท่านองครักษ์หน้าตายหวังผูกมิตรใหม่ทันที และย่อมแน่นอนว่าเสาศิลาก็ถูกรอยยิ้มสดใสล่อลวงได้โดยง่าย จึงแทบละ