All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 81 - Chapter 90

“มองเปิ่นหวางด้วยเหตุใด เร่งเก็บกวาดเถิด เห็นหรือไม่น้ำหกเปียกพรมจากแดนตะวันตกซึ่งหายากยิ่งหมดแล้ว หากมันเสียหายเกรงว่าเปิ่นหวางจะต้องลงโทษอ้ายเฟยตามกฎลงโทษภรรยาของชาวจงหยวนเสียเป็นแน่”  นั่นเองที่กายเล็กของเฉียวปิงเซียวพลันสั่นสะท้าน หากแต่หาใช่เกรงกลัวโทษทัณฑ์ของพระสวามีผู้นี้ ทว่านางโกรธจนใบหน้าสวยเขียวคล้ำ นางสูดลมหายใจเข้าออกยาว ๆ อยู่ครู่หนึ่งเลยทีเดียว ก่อนจะยกมือเรียวขึ้นลูบเอาน้ำล้างเท้าของสวามีสุดที่รักจนถึงแก่นกระดูกที่กระเซ็นเต็มใบหน้าออกช้า ๆ   แล้วพยายามเตือนตนเองว่าความโกรธมิอาจแก้ปัญหาใดได้ มีเพียงความอดทน และสมองที่รู้คิดเท่านั้นที่จะพานางออกไปให้พ้นเสียจากตำแหน่งอันไม่พึงประสงค์นี้ให้จงได้ในสักวัน  กายซึ่งมิสะดวก เพราะสะโพกเคล็ดกับข้อเท้าที่เหมือนจะพลิกไปแล้วจากการล้มเมื่อครู่ กับศีรษะที่ฟาดลงไปกับขอบถัง ถึงจะไม่แรงจนแตก เพราะปีศาจกระทิงเฒ่าเอาแขนกันผ่อนแรงกระแทกไปหลายส่วนทว่ามันก็ยังทั้งมึนและปวด  แต่นางก็ยังแข็งใจทำตามคำสั่งแสนเอาแต่ใจของเจ้าปีศาจกระทิงเฒ่าที่ปากก็บ่นว่าง่วงนอน หากแต่ผ่านไปจะครึ่งชั่วยามกลับยังหาเรื่องสั่งและสั่ง จะเอานั่น จะกินนี่ จะจิบชาแบบนี้

ต่อให้นางหาใช่คนฉลาดปัญญาเด่น ทว่าเท่าที่ฟังการ 'เล่าสู่กันฟัง' ของชมรมท่านป้าและท่านพี่สาวช่างเล่าทั้งหลายอยู่ตรงนี้ กระทั่งพวกเขาแยกย้ายกันไปทำงานต่อ เฉียวปิงเซียวนางจึงใช้สติปัญญาคิดทบทวนอยู่ราวครึ่งเค่อไม่ขาดไม่เกิน นางก็เริ่มสมองโปร่งใสเข้าใจแจ่มแจ้งถึงอาการในแต่ละคน ว่าเหตุใดพบเห็นนางเดินด้วยกิริยาเป็ดขาหักแล้วทุกผู้ต่างซุบซิบกัน และอายม้วนหน้าแดงหูแดงเช่นนั้น ด้วยเพราะยามนี้ทุกผู้ในจวนรับรองนี้เข้าใจผิดกันไปไกลสุดขอบฟ้าเสียแล้ว  "บัดซบมันเถิด..."  ชินหวางเฟยถึงกับยกมือสองข้างมาปิดหน้าที่เริ่มเห่อร้อนลุกลามจนทั่วไปทั้งร่างกายในที่สุด...หมดกัน...ป่านนี้ทั่วทั้งต้านโจวคงกระจ่างกันหมดแล้วกระมังว่าราตรีที่ผ่านชินหวางกับชินหวางเฟยเข้าหอกันอย่างดุเดือดเพียงใด  ...ตายแล้ว...ไม่อับอายจนตายยังดีเสียกว่าในวันนี้ นางยังจะไปอับอายในวันใดอีกเล่า? ...  "อ้ายเฟย...มาหาสิ่งใดกินอยู่ที่ตรงนี้กัน? "  มิคาด นึกถึงเซียน เซียนกลับไม่มา ทว่าพอนางนึกถึงปีศาจกระทิงเฒ่าคราวใด ไยเขาจึงมาว่องไวกว่าสายลมเช่นนี้ สองมือเล็กลดลงแช่มช้าก่อนจะหันไปเปิดรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมส่งให้พ่อคนต้นเหตุแห่ง 'ข่าวลือ' ด้ว

“เฮอะ…เฮอะ…เฮอะ…ตำราดี…เป็นตำราที่ดี…เฮอะ…เฮอะ…เฮอะ”  แล้วจึงเป็นเสียงหัวเราะที่แทบจะปกปิดรอยร่ำไห้เอาไว้ไม่มิดดังขึ้น พร้อมกับที่นางค่อย ๆ ส่งคืน ‘ตำราเด็ดเคล็ดหนึ่งร้อยแปดกระบวนท่าเอาใจบุรุษ’ ให้แก่ต้าฉง สหายน้ำใจงามของเหล่าองครักษ์ประจำจวนท่านเจ้าเมืองด้วยมืออันสั่นเทา แล้วจึงตบแก้มตนเองอยู่สองสามครั้ง จากนั้นจึงกล่าวขอตัวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบายิ่งกว่าแมลงหวี่  “ปิงเซียวมะ…มีตำรา เอ้ย! ...มีรายงานของท่านหมอลิ่วให้เร่งไปดู…ใช่…ใช่ เสี่ยวปิงยังมีรายงานต้องอ่าน…ขอตัวนะเพคะชินหวาง…เฮอะ…เฮอะ…เฮอะ”  จำใจต้องหัวเราผสานร่ำไห้ออกไปอีกครั้ง จากนั้นย่อกายแล้วเร่งเดินจากกลุ่มบุรุษทั้งหลายไปเสียในแบบที่นางนั้นเดินเตะกระถางสะดุดก้อนหิน หรือแม้แต่เตะขั้นบันไดจวนเจียนจะหกล้มก็หลายหน แต่อย่างไรเฉียวปิงเซียวก็ไม่ยอมหันมาด้านหลังอีกเลย อันที่จริงหากนาง ‘วิ่ง’ แล้วไม่เสียกิริยา รับรองนางจะวิ่งไม่คิดชีวิต  เพราะหากกล่าวว่าเรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่ตนเองเปลือยเปล่าต่อหน้าท่านปีศาจกระทิงเฒ่าจนเขารู้ชัดเจนไปถึงไฝฝ้าของนางมีกี่เม็ด ก็คาดว่าเขารู้เห็นไปจนหมดรวมไปจนถึงขี้แมลงวันของนาง ช่างน่าอับอายจนนางแทบอย

ตอนที่ 37"ชีวิตของชาวราชวงศ์เช่นเรา นับจากลืมตาขึ้นมาก็ไม่เคยง่ายอยู่แล้วเสี่ยวปิง บางทีไม่พึงใจ บางคราวรู้ทั้งรู้ว่าเขาทำผิดต่อเรา ทว่าแม้แต่จะลงมือตามใจสักครั้งบางทีกลับยากจะทำไปตามอารมณ์ได้...เจ้ายังเด็กนักที่จะเข้าใจ"  ฝ่ามือหนาลูบไปบนศีรษะคนตัวเล็กที่ยืนหันกายชื่นชมดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าเคียงข้างกัน เงาทั้งสองทอดยาวมาด้านหลัง เฉินเซินมองภาพงดงามนั้น หนึ่งใจสุขล้ำ เพราะอย่างน้อยไท่หมิงวันนี้ก็ยังเริ่มรู้ค่าของสตรีข้างกายตนเองได้เร็วกว่าเขาไปเป็นหลายหนาว ส่วนอีกหนึ่งก็คือเจ็บปวดที่เขามิอาจไปยืนอยู่ข้างนางได้อีกแล้ว ที่ทำได้ก็เพียงพี่ชายผู้หนึ่งที่เฝ้ามองเงาของนางเคียงข้างบุรุษอื่น  "ท่านนี่มันพวกชมชอบเสพความรักอันเจ็บปวดเสียจริง...ขอคารวะท่านแล้วหัวหน้าเฉิน...คารวะท่านเป็นอาจารย์จากใจ!”  กล่าวจบสืออีก็เดินแยกตัวไปอีกทางเพื่อเตรียมรถม้าให้พร้อม รอทั้งชินหวางและชินหวางเฟยกลับเรือนรับรองต่อไป เพราะหากยืนดูชมฉากรักสามเส้าเราสามคนต่ออีกหนึ่งเค่อ คงเป็นนางที่ได้หัวอกระเบิดตายเสียเอง  "น้ำค้างลงแล้วกลับกันเถอะ"  เสื้อคลุมกันลมขนจิ้งจอกตัวหนาถูกถอดแล้วโปะลงมาบนศีรษะของเฉียวปิงเซียวจนน

ตอนที่ 38เช้านี้ เฉียวปิงเซียวนางก็ตื่นนอนมาอย่างสดชื่นแจ่มใสเช่นเคย พอออกมาด้านนอกหลังจากแต่งกายพร้อมจะออกไปพบบิดา เด็กสาวถึงกับยืนจับจ้องข้าวของมากมายที่จัดเป็นขบวน ยิ่งมองนางก็ยิ่งถอนหายใจ แต่ทำอย่างไรได้นี่คือธรรมเนียมของสตรีออกเรือนกลับไปพบญาติที่บ้านเดิมของตนเอง ยิ่งสามีนั้นสูงศักดิ์และร่ำรวย ข้าวของจะต้องยิ่งมากและยิ่งใหญ่  "นึกไปถึงชาวบ้านที่หิวโหยนอกเมืองแล้วเสียดายข้าวของพวกนี้ที่จะถูกนำไปเก็บในหอสมบัติของท่านย่าและท่านพ่อเสียจริง"  นางบ่นพึมพำ เพราะคิดว่าที่ด้านหลังมีเพียงสืออีเท่านั้น ทว่านางคาดผิด เพราะบัดนี้หานไท่หมิงได้ยินชัดเจนทุกคำ เขาโบกมือไล่องครักษ์สาวให้เดินหนีไปเสีย ส่วนเขานั้นเข้าไปยืนแทนที่นิ่งสงบ เพราะอยากรู้ว่าจอมแสบจะมีสิ่งใดให้บ่นอีก เพราะเขารู้แจ้งภายใต้รอยยิ้มแต้ในยามอยู่ต่อหน้าเขานั้น ภายในใจของจอมแสบร้ายกาจนินทาด่าทอเขาเสียบ่อยไป  "นี่แน่ะสืออีเจ่เจ๊ ในอดีตเสี่ยวปิงห้าหนาวเคยถูกซานเกอขังเอาไว้ในห้องคลังสมบัติของท่านพ่อเพราะคิดว่าเสี่ยวปิงคงจะหวาดกลัวจนเสียสติ ที่ไหนได้ จะบอกให้ในห้องนั้นยิ่งกว่าคลังเสบียงให้เสี่ยวปิงนั่งกินนอนกินไปเป็นหนาวก็ยังไม่ลำ