All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 141 - Chapter 150

กล่าวเพียงเท่านั้นเขาก็จับหัวไหล่บอบบางให้นางเร่งหวนคืนทิ้งกายกลับลงไปนอนยังเบาะรองนอน ซึ่งเจ้าของเช่นคนตัวน้อยนางเพิ่งลุกจากมา กลิ่นอายความอุ่นร้อนของร่างกายเนื้อมนุษย์ยังมิทันจางหายดีนั้นอีกครั้ง   “มีดสั้นยังอยู่ใต้หมอนหรือไม่ เตรียมพร้อมเอาไว้นะเจ้า”    กระซิบตักเตือนในขณะที่เขากดกายอรชรให้นอนลงเช่นเดิม จากนั้นคว้าเอามีดสั้นซึ่งเขาเองเป็นผู้มอบให้นางได้เก็บเอาไว้ที่ด้านบนหัวนอนยัดใส่มือเล็กไปด้วย จากนั้นกายแกร่งกำยำจึงขึ้นไปนอนเบียดข้างกายของคนตัวน้อยทันที เงาคนไหววูบสะท้อนมาจากแสงไฟซึ่งใกล้มอดดับยังลานกว้างหน้ากระโจมพักแรมชั่วคราวสะท้อนให้เห็นถึงผู้บุกรุก มือแกร่งจึงเปลี่ยนเป้าหมายจากกระบี่คู่ใจไปเป็นกริชเล่มยาวซึ่งพกอยู่ข้างเอวเสียแทนเพื่อความคล่องตัวที่มากกว่า ในสถานการณ์เช่นนี้  “คราวนี้คงลำบากอ้ายเฟยแล้ว”    หานไท่หมิงกล่าวจากใจ เพราะนับจากนางต้องมาเป็นชินหวางเฟยจะสบายสักหนึ่งวันนั้นยากเย็น จึงเห็นใจนางอย่างยิ่ง จะมีสักวันหรือไม่ที่พวกเขาสองสามีภรรยาจะมีโอกาสอยู่กันอย่างเรียบง่ายและสงบสุข  “มิลำบากอันใด เสี่ยวปิงยังไหวเพคะ ชินหวางอย่าได้ว้าวุ่นใจเลยเพคะ ระวังพระองค์เองให

สองร่างต่างขนาดวิ่งออกไปจากจุดพักตั้งค่ายค้างแรมโดยมีเงาร่างถึงสิบกว่าสายพุ่งติดตามเข้ารายล้อมทั้งสองได้ในที่สุด ดวงหน้าเล็กมีโอกาสหันไปประสานสายตากับชินหวางหนุ่มเพียงผู้เป็นพระสวามีเพียงวูบสั้น ๆ จากนั้น นางก็ถูกเขาจับเอาด้ามกระบี่คู่ใจยัดใส่มือเรียวเล็กของชินหวางเฟยจากนั้นหานไท่หมิงก็พานางหมุนทะยานเข้าหาพวกศัตรูก่อนอย่างมิหวาดเกรง ซึ่งนางเองก็ใช่จะมีเวลาให้ได้คิดอันใดมากมายนักเพราะทั้งพวกเหล่าเงาร่างทั้งสิ้นที่ติดตามมานั้นก็พุ่งเข้าจู่โจมเด็ดขาดเฉกเช่นกัน   แล้วคำกล่าวที่ว่า ‘คงลำบากอ้ายเฟยแล้ว’ ของชินหวางก่อนหน้านี้ดูเหมือนคนตัวเล็กนั้นนางจะคิดว่าเขามิได้กล่าวเกินจริงเสียแล้ว เพราะถึงชินหวางจะเก่งกาจ ทว่ากลับถูกนักฆ่ามากฝีมือรายล้อมนับสิบชีวิตย่อมยากจะต่อต้าน แต่นางก็กังวลได้ไม่นานเมื่อพบว่าหานไท่หมิงนั้นกลับมากไปด้วยฝีมือเข้าขั้นเก่งฉกาจ สุดท้าย หนึ่งกายหนากับหนึ่งร่างเล็กก็สามารถเผด็จศึกศัตรูได้ไปมากโข แลเห็นหนทางชนะอยู่เกินเจ็ดส่วนมารออยู่ตรงหน้า   “มิต้องกังวลนะเพคะ หม่อมฉันนั้นไม่กลัว จะยืนหยัดข้างชินหวางไม่ถอยหนีแม้เพียงครึ่งก้าว”    เสี้ยวเวลาสั้น ๆ แต่นางคิดว่าจำเป็นต้อง

ตอนที่ 71  ที่ปากประตูเมืองด้านทิศใต้กลางยามเหมาเพิ่งก้าวเข้ามาเยือนมหานครเทียนคงเฉิงโดยแท้ ทว่ากลับปรากฏมีทั้งผู้คนและขบวนรถม้ามากมายมารอคอยอยู่เกินร้อยคัน และหนึ่งในนั้นก็มีรถม้าขนาดกลางร่วมแทรกต่อแถวอยู่ด้านหน้าประตูเมืองหลวงปะปนอยู่อย่างแนบเนียน เพื่อต่างมารอเวลาทหารยามเริ่มเปิดประตูเมืองให้คนเข้าออกได้ ซึ่งรถม้าคันขนาดกลางนี้กลับเป็นหานไท่หมิงและเฉียวปิงเซียวที่บัดนี้ได้ตกลงใจใช้แผนสลับตัวกับเฉินเซินและสืออีอีกครั้ง หวังลักลอบเข้าสู่มหานครเทียนคงเฉิง เมืองหลวงแห่งหนานสุ่ยมาก่อน  ด้วยไม่ต้องการเปิดเผยฐานะอันใดให้คนภายในวังนั้นเท่าทันแผนการของพวกเขานั่นเอง  ซึ่งแผนการบางอย่างที่ต้องเร่งจัดการนั้นมิอาจเปิดเผยโฉมหน้าอันแท้จริงจึงสะดวกกว่า เพราะหานไท่หมิงและเฉินเซินต่างมีความคิดว่าพวกเข้าคงมีแต่เร่งลงมือก่อนจึงย่อมได้ชัยชนะ ที่สำคัญพวกเขาต่างรู้แจ้งบัดนี้ทั้งไทเฮาและฮ่องเต้ล้วนมิอาจวางใจผู้ใดได้สักคน หากพวกเขายังนิ่งเฉยที่จะตายคงไม่พ้นตนเอง ...เจ็บปวดใดไหนเลยจะเทียมเท่า...เจ็บปวดที่สายเลือดต้องมาห้ำหั่นสังหารกันเอง... ...แต่ที่น่าเจ็บแค้นยิ่งกว่าก็คงเป็นทั้งที่รู้ก็มิอาจป้องกันหรือ

ตอนที่ 72องครักษ์ทั้งสองหันไปมองเห็นแล้วก็อดใจเอ็นดูนางไม่ได้ ในชีวิตพวกเขามีแต่พี่น้องผู้ชายอยู่ร่วมค่าย ต่อให้มีน้องสาวและมารดา พวกนางก็อยู่บ้านนอกห่างไกลสำหรับถังเปียว ส่วนจงเผยเจียงนั้นพวกเขาสองฝาแฝดกำพร้ามารดามานับจากแรกคลอด จึงไม่รู้สึกอันใดกับมารดาไปมากกว่าผู้มีบุญคุณให้กำเนิด ส่วนน้องสาวต่างมารดาก็ล้วนมีจริตมารยามากจนพวกเขาปวดหัวไม่กล้าเข้าใกล้ และเหมือนนานเข้าสองฝาแฝดก็ยึดค่ายทหารเป็นที่ซุกหัวนอน ไม่คิดกลับไปที่จวนสกุลจงอีก ดังนั้นได้พบเห็นความสดใสอันเป็นธรรมชาติไร้การปั้นแต่งเช่นที่ชินหวางเฟยนางกระทำ สององครักษ์หนุ่มนั้นจึงรู้สึกเอ็นดูเสียมิได้ ...เฮือก!...เฮือก!... ทว่าเพียงหันกลับมาพบเข้ากับใบหน้าเคร่งขรึมของชินหวางหนุ่ม พวกเขากลับถึงการผวาสะดุ้งเร่งถอยเท้า หันเหสายตาหนีไปให้ห่างไกลจากนายท่านเฉียวที่บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาดำมืดไปแล้วเก้าส่วน ! ...เรื่องหึงหวงนี้ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว...  โดยเฉพาะในยามนี้มีสตรีใจกล้าถึงกับพุ่งกายมาล้มลงตรงหน้านายน้อยเฉียวแล้วกอดแข้งกอดขาคล้ายกิริยาพร้อมจะ 'ลาก' นายน้อยเฉียวกลับไปกินที่ 'รัง' เสียให้ได้ด้วยแล้วพวกเขานี่มิอาจรอช้าได้ต้องเร่

“ข้ามิได้ห่วงว่าเจ้าจะทนฟังไม่ไหว หรือคิดมากว่าเจ้าจะมาข่มเหงรังแกตัวของข้าสักนิด ที่ข้ากังวล ข้าเกรงตัวของข้าเองที่จะทานทนไม่ไหวชวนเจ้าเข้าหอก่อนเวลาอันสมควรเท่านั้น” ...เอวังด้วยประการทั้งหลาย... เฉียวปิงเซียวถึงกับต้องเสแสร้งเดินไปเปิดประตูดูห้องถัดไปแก้ขวยเขินเลยทีเดียว ก็บอกแล้วช่วงนี้ท่านปีศาจกระทิงเฒ่ารุกไล่เกี้ยวพานางอย่างโจ่งแจ้งทุกวัน จนบางทีนางยังต้องกินยาไร้รักเพิ่มก็บ่อย หาไม่มิใช่เขาที่จะอดใจไม่ไหว แต่จะเป็นนางที่จับท่านปีศาจกระทิงเฒ่ากดลงเตียงแล้วร่วมหอเสียเองนี่แหละ ...ช่างเป็นปีศาจกระทิงที่ขยันยั่วยวนราคะเก่งขึ้นทุกค่ำและในยามเช้าโดยแท้... และเพราะความเก้อเขิน นางจึงไม่ทันได้สังเกตว่าห้องด้านนี้มีคนพักอาศัยอยู่ภายในด้วย กว่าจะรู้ว่าตนเองเขินสวามีจนเดินหลงทิศก็เมื่อเผลอเข้ามายืนงงงันอยู่กลางห้องโถงแห่งนี้เสียแล้ว พอนางหันกลับไปมองด้านหลังก็ไม่พบผู้ใดเดินตามมาทั้งสิ้น ประกอบกับมีเสียงเครื่องดนตรีดังลอดออกมาจากห้องด้านใน นางจึงคิดไปว่าในห้องนี้อาจมีการแสดงดนตรีของสาวงามขับกล่อมแขกอยู่ก็เป็นได้ และถึงมโนสำนึกในส่วนที่ดีของชินหวางเฟยคอยสะกิดเตือนว่าไม่สมควร แต่เจ้าควา