Semua Bab ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Bab 151 - Bab 155

ตอนที่ 101หากแต่เอวสอบกลับค่อย ๆ ขยับเสียดสีผ่านเนื้อผ้าอย่างอดกลั้นข่มใจไม่ไหว จุมพิตดูดดื่มในยามแรกจึงเริ่มร้อนแรงตามอารมณ์หวามไหวของหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่พุ่งสูงขึ้นสวนทางกับอากาศหนาวเหน็บยามหัวค่ำ ที่สำคัญคล้ายคนหลับนางจะเริ่มตอบโต้เขาคืนมาบ้างแล้ว เพราะยิ่งเขาเร่าร้อน นางก็เร่งติดตาม มือหนาจึงเริ่มไม่อยู่นิ่งชอนไชบีบเคล้นหนักสลับแผ่วเบาทว่าเรียกร้องอยู่ในที ปทุมถันของว่าที่มารดานั้นช่างเติบโตจนล้นหลามฝ่ามือแข็งแรงแต่หยาบกระด้างจากการจับอาวุธมานานแสนจะปลุกกำหนัดนั่นเองที่ค่อย ๆ ดึงสติคนหลับให้นางเริ่มจะ รู้สึกตัวทีละน้อย...ทีละน้อยดวงตากลมโตขยับลืมขึ้นด้วยความงุนงงอยู่เจ็ดส่วน ก่อนที่เฉียวปิงเซียวนางจะจดจำดวงตาสีดำสนิทคมเข้มที่อาจมีหนึ่งเดียวในใต้หล้ายากจะหาใครเหมือนของหานไท่หมิงแล้วนางจึงอุทาน 'ปีศาจกระทิงเฒ่า' ได้เพียงในใจ เพราะริมฝีปากนั้นกำลังถูกดูดดึงคล้ายกับจะกลืนกินร่างกายของนางเข้าไปทั้งกายได้อยู่แล้ว เมื่อจดจำได้แม่นยำว่านี่คือพระสวามีนางจึงมิคิดต่อต้าน สองมือน้อยยกขึ้นโอบกอดพร้อมบดเบียดเสียดสีบุปผาช่องามตอบโต้คนตัวโตด้านบนอย่างเท่าเทียมกัน เมื่อเขาบดขยี้ยอดปทุมถันด้วยปลายน

ตอนที่ 103แต่เพราะบัดนี้นางสูญสิ้นอำนาจไม่พอ ท่านจอมปีศาจเนี่ยฉืออู่ผู้เป็น 'นายท่าน' ของนางเขายังถูกเจ้าเฒ่าเสวี่ยจิ่นคงจับกลับไปคุมขังยังดินแดนโลกันตร์รอรับโทษประหาร นางจึงขาดคนช่วยเหลือได้ทั้งหมด มีแต่ต้องช่วยตนเองในวันนี้ แต่ขาดกำลังผู้ช่วยเหลือนั่นยังไม่สำคัญเท่า นางไร้คนประกอบพิธีอาบโลหิตและดื่มกินดวงใจเด็กน้อยมาถึงสองรอบแล้วสภาพดวงจิตนี้อ่อนแอไม่น้อย ต่อให้นางไปยึดร่างกายมนุษย์ได้มา แต่ก็เป็นร่างกายของศพหญิงชราเท่านั้น เพียงสามวันที่ครอบครองซากศพนี้จึงมีแต่ถดถอยรอวันกายนี้เน่าสลายไปเท่านั้น เช่นนั้นเวลาของนางจึงใกล้จบสิ้นลงเต็มทน ทั้งหมดทั้งสิ้นนี้เสิ่นลี่เย่นางยกความดีความชอบจนนางมิอาจปล่อยวางชำระแค้นไปได้ก็คือหนึ่งบุรุษกับหนึ่งสตรีไร้ยางอายเช่นเฉียวปิงเซียวที่มันกำลังจะสุขสมหวังทุกประการนั่นผู้เดียวเท่านั้น"หึ!...หากวันนี้เจ้ามิถูกข้าเผาผลาญจนสิ้นชาติกลายเป็นเพียงน้ำแข็งถูกสลายจนมิอาจหวนกลับคืนสวรรค์ ต้องกลายไปเป็นเพียงต้นโสมหนึ่งต้นก็อย่างได้มาเรียกข้าว่าเสิ่นลี่เย่อีกต่อไปเลยเฉียวปิงเซียว"ดวงตาคมของสตรีแก่ชราวัยใกล้เฉียดร้อยในสายตาของชาวบ้านที่พบเห็นนั้นจับจ้องไปที่เกี้

ตอนอวสาน"เสี่ยวปิง"กายสูงใหญ่เร่งทรุดลงนั่งลงด้านบนศีรษะของเฉียวปิงเซียวที่กำลังทรมานอย่างถึงแก่น ทว่านางไร้ลมที่จะเบ่งคลอดเอาเสี่ยวหลัวโปให้ออกมาดูโลกภายนอกได้แล้ว"เสี่ยวปิงข้ารักเจ้านะ...เพราะรักจึงต้องทำเช่นนี้"กล่าวจบเขาก็ส่งเม็ดยานั้นเข้าปากตนเองแล้วบังคับบีบแก้มกลมให้นางอ้าปากออก จากนั้นเขาก็แนบริมฝีปากบังคับป้อนยาเม็ดนั้นให้นางกลืนลงไป เพราะใจนั้นกังวลไปแล้วว่าเฉียวปิงเซียวนางจะไม่ยอมกินโอสถทิพย์ที่แลกมาด้วยสามดวงจิต ทว่าเขาคิดผิด เพราะนอกจากเฉียวปิงเซียวนางจะยอมกินโดยดีแล้ว นางกลับกัดจนยาลูกกลอนเม็ดนั้นแตกเป็นสองแล้วป้อนคืนกลับให้หานไท่หมิงนั้นกินอีกด้วย"เจ้า!"คนที่ไม่ทันตั้งเตรียมใจเลยเผลอกลืนยาครึ่งเม็ดนั้นลงท้องไปเรียบร้อย จะดุนางจะว่ากล่าวนางก็ทำไม่ลง เพราะคนทำนั้นส่งยิ้มซีดเซียวนำหน้ามาก่อนจะกล่าวว่า"ท่านไม่รู้หรือว่าผู้กลืนกินโอสถทิพย์หากเป็นเทพก็จะมีปราณกล้าแกร่ง หากเป็นมนุษย์จะอายุยืนยาวกว่าคนปกติทั่วไป หากท่านคิดให้เสี่ยวปิงอายุยืนเราก็จะต้องอายุยืนไปด้วยกัน อย่ามาคิดเอาเปรียบกลับสวรรค์ก่อนกันสิเพคะ"ซึ่งหานไท่หมิงนั้นไม่มีเวลาถกเถียงกับเด็กดื้อตรงหน้า เพราะกล่