All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 121 - Chapter 130

ตอนที่ 71  ที่ปากประตูเมืองด้านทิศใต้กลางยามเหมาเพิ่งก้าวเข้ามาเยือนมหานครเทียนคงเฉิงโดยแท้ ทว่ากลับปรากฏมีทั้งผู้คนและขบวนรถม้ามากมายมารอคอยอยู่เกินร้อยคัน และหนึ่งในนั้นก็มีรถม้าขนาดกลางร่วมแทรกต่อแถวอยู่ด้านหน้าประตูเมืองหลวงปะปนอยู่อย่างแนบเนียน เพื่อต่างมารอเวลาทหารยามเริ่มเปิดประตูเมืองให้คนเข้าออกได้ ซึ่งรถม้าคันขนาดกลางนี้กลับเป็นหานไท่หมิงและเฉียวปิงเซียวที่บัดนี้ได้ตกลงใจใช้แผนสลับตัวกับเฉินเซินและสืออีอีกครั้ง หวังลักลอบเข้าสู่มหานครเทียนคงเฉิง เมืองหลวงแห่งหนานสุ่ยมาก่อน  ด้วยไม่ต้องการเปิดเผยฐานะอันใดให้คนภายในวังนั้นเท่าทันแผนการของพวกเขานั่นเอง  ซึ่งแผนการบางอย่างที่ต้องเร่งจัดการนั้นมิอาจเปิดเผยโฉมหน้าอันแท้จริงจึงสะดวกกว่า เพราะหานไท่หมิงและเฉินเซินต่างมีความคิดว่าพวกเข้าคงมีแต่เร่งลงมือก่อนจึงย่อมได้ชัยชนะ ที่สำคัญพวกเขาต่างรู้แจ้งบัดนี้ทั้งไทเฮาและฮ่องเต้ล้วนมิอาจวางใจผู้ใดได้สักคน หากพวกเขายังนิ่งเฉยที่จะตายคงไม่พ้นตนเอง ...เจ็บปวดใดไหนเลยจะเทียมเท่า...เจ็บปวดที่สายเลือดต้องมาห้ำหั่นสังหารกันเอง... ...แต่ที่น่าเจ็บแค้นยิ่งกว่าก็คงเป็นทั้งที่รู้ก็มิอาจป้องกันหรือ

ตอนที่73จากที่ตอนแรกตื่นตาตื่นใจยามนี้เฉียวปิงเซียวนางคล้ายรู้สึกเริ่มอึดอัด เพราะภายในหูสองข้างอื้ออึงไปด้วยเสียงเกี้ยวพาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยของท่านปีศาจกระทิงเฒ่าที่ช่วงนี้นางเผลอเป็นไม่ได้เขามักค้ากำไรกับนางอย่างยิ่ง นางทำใจลำบากรู้แจ้งเช่นไรก็หนีไปจากเขาไม่พ้น ทว่านางยังไม่ "เชิญ...เจ้าค่ะ คุณชายน้อย นายท่าน" เสี่ยวเหลียนมาม่านางผายมือให้คุณชายน้อยหน้าหวาน และนายท่านผู้เย็นชาจนนางไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะเกรงว่าตนเองอาจหนาวจนตายเข้า แล้วเดินนำเข้าไปภายในด้วยตนเอง เพราะทองคำยังอยู่ในมือของนางนั่นเอง “ถังเปียว เผยเจียง พวกเจ้าสำรวจห้องพักเรียบร้อยแล้วก็ออกไปจัดการพาวัวทั้งสองตัวและสินค้าภายในรถม้าเหล่านั้นที่จุดฝากรถม้าเข้ามาเก็บยังด้านหลังหอแห่งนี้ให้เรียบร้อย” หานไท่หมิงในฐานะนายท่านเฉียว เฉียวหมิงเจ๋อกำชับสองคนสนิทติดตามเรียบร้อยก็หันเข้าไปในห้องนอนกว้างใหญ่บนชั้นที่สาม ซึ่งเขาเลือกชั้นนี้เพราะไม่สูงหรือต่ำจนเกินไป ซึ่งก็เพื่อความปลอดภัยของคนตัวเล็กตาโตด้านข้างทั้งสิ้น “นายท่านพึงใจห้องนี้หรือไม่เจ้าคะ” เถ้าแก่เนี้ยคนงามถามความพึงพอใจของลูกค้าผู้ดูจะมีฐานะไม่ธรรมดาด้วยกิริย

ตอนที่ 75“กินได้จริงนะเพคะ?…แล้วหากเสี่ยวปิงกินหมิงเกอ จะอร่อยแล้วก็หวานเช่นกินผลของผิงกั่วแน่ใช่หรือไม่เพคะ”  นางถามพาซื่อออกไปทำเอาหานไท่หมิงหลุดหัวเราะกับคำถามเช่นนั้น เกรงว่ายามปกติไม่เมามายให้ตายนางคงยากจะพูดอะไรทำนองนี้ออกมาเป็นแน่ ซึ่งเพราะเขารู้เช่นนี้จึงกระทำการอันไร้ศักดิ์ศรีเช่นการมอมเมาสุราต่อสตรีตัวน้อยผู้เป็นภรรยานี่อย่างไรเล่า "มานี่มา..." มือแกร่งยกขึ้นกระดิกปลายนิ้วชี้เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งเฉียวปิงเซียวนางก็มิขัดขืนปีนขึ้นไปนั่งบนหน้าตักแกร่งด้วยดีไม่ดื้อด้านสักนิด หานไท่หมิงเขาจึงรวบเอาตรงช่วงเอวเล็กแล้วยกขึ้นเล็กน้อย  จนนางขึ้นมานั่งบนตักของกายสูงใหญ่ที่บัดนี้นั้นมีเพียงกางเกงติดกายหนึ่งชิ้นเปิดเผยช่วงหน้าอกเปลือยโดยจัดการให้สองขาเรียวเสลานั้นแยกกว้างโอบรัดอ้อมไปที่เอวสอบของตนเองโดยมีกายกำยำแทรกอยู่ระหว่างขาเรียวเสลา และช่างขาวนวลเนียนดังเนื้อหยกพอดีของเฉียวปิงเซียว จนบังเกิดกิริยาชวนวาบหวามอย่างยิ่ง "ครานี้จะ ‘กิน’ หมิงเกอได้หรือยังเล่าคนดี?" คนตัวโตเอ่ยถามขึ้นเมื่อจับนางขึ้นมา แล้วนั่งคร่อมเอวสอบของตนเองอยู่ครู่ใหญ่ ทว่านางกลับเอาแต่จับจ้องไม่วางตา และเขาจะไม่เ

ตอนที่ 77เมื่อเจรจาความจริงออกไปจนสิ้น นางก็ใช้สองมือโอบประคองใบหน้าหล่อเหลาของท่านปีศาจกระทิงเฒ่าด้วยกิริยามั่นคง สายตาที่จ้องมองเขานั้นดูแน่วแน่เช่นในยามที่นางกำลังรักษาคนป่วยริม ฝีปากอิ่มหยดย้อยนั้นขยับเข้ามาเรื่อย ๆ หานไท่หมิงรู้สึกว่าหัวใจของตนเองมันเต้นแรงจนยากจะนับจังหวะได้ ยิ่งนางขยับเข้ามาใกล้เพียงใด หัวใจก็ดูเหมือนจะเต้นเร็วจนเขาควบคุมไม่ได้ในท้ายที่สุดกลับเป็นเขาเองที่สอดฝ่ามือแกร่งไปจับยึดเอาใบหน้าเพียงฝ่ามือของเขากางออกสุดหนึ่งข้างวางทาบแล้วกดใบหน้าโฉบลงไปจุมพิตนางอย่างเต็มอารมณ์วาบหวามของบุรุษ ปลายลิ้นแกร่งสอดแทรกเข้าไปฉุดดึงปลายลิ้นนุ่ม ซึ่งนางก็ปรีดายิ่งนัก จุมพิตโต้ตอบคืนสนองเขามา จนหานไท่หมิงคำรามเสียงต่ำอยู่ในลำคอมือแกร่งอีกข้างทำงานรวดเร็วเพียงอึดใจทั้งเอี๊ยมบังทรง และกางเกงซับในตัวบางก็ปลิวหายออกจากกายอรชร จากนั้นจึงเป็นอาภรณ์ชิ้นเดียวในกายของเขา“อ้ายเฟยแน่วแน่มิแปรผันแล้วใช่หรือไม่”ในห้วงมโนสุดท้ายของสติอันดีก็ฉุดดึงให้หานไท่หมิงสอบถามเอาความแน่ใจจากคนตัวนุ่มในอ้อมแขนอีกครั้ง ด้วยไม่อยากฝืนใจนาง ก็เจ้าความรู้สึกรักนางมาก ความชอกช้ำหัวใจสักนิดก็ไม่อยากให้นางต

ตอนที่ 79มิคาดว่าเจ้าเด็กนรกเมินเช่นหานลู่เจ๋อนั้นจะมีขวัญกล้าจนคิดร้ายพุ่งกายเข้าชนสืออีที่กำลังช่วยประคองจางหลานเย่ เพราะนางอยากเล่นเป็นเฉียวปิงเซียวให้แนบเนียนเลยไม่ทันระวังกายผิดวิสัยองครักษ์เงาไปเล็กน้อย เมื่อเด็กชายซึ่งรอพบหน้าบิดามายาวนานถึงเจ็ดหนาวที่เริ่มรู้ความ แต่ดูท่าทางของคนเป็นบิดานั้นเมินเฉยต่อตนเองและมารดาไม่พอ กลับดูทะนุถนอมสตรีสาวน้อยนางหนึ่งอย่างยิ่ง ความริษยาผสานความไม่พึงใจจึงเกาะกุมเด็กชายไม่พอ มารดาของเขายังจะถูกบิดาตบจนล้มคว่ำเพราะนางปีศาจดวงตาสีน้ำตาลทองเอาอีกนั่นเองจึงทำให้เขาคิดการร้ายทันที"ว้าย ท่านชายลู่เจ๋อ!!!"เสี่ยวเตี๋ยนางถึงกับเผลอกรีดร้องขึ้นมาทันใดเมื่อนางเองก็ถูกกายของเด็กชายวัยเจ็ดหนาวพุ่งเข้าชนโดยแรงก่อนเป็นด่านแรก และเพราะความที่สืออีนางนั้นเป็นองครักษ์มากประสบการณ์เห็น เช่นนั้นเลยกดรอยยิ้มร้ายเหี้ยมเกรียมทันใดก่อนจะเสแสร้งพุ่งกายลงไปนอนวัดพื้นห้องโถงกว้างใหญ่ทันใด!...โครม!..."กรี๊ด!""เสี่ยวปิง! / ชินหวางเฟย!"ความวุ่นวายจึงบังเกิดขึ้นทันทีเมื่อสืออีนั้นจ้างเฉินเซินหนึ่งอีแปะ เขากลับช่วยนาง 'เล่นใหญ่' เสียหนึ่งแสนตำลึงทองเสียอย่างนั้น เพราะ