All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 121 - Chapter 130

ตอนที่ 60ในอารมณ์กรุ่นโกรธพุ่งสูงขึ้นจนเด็กสาวแน่นหน้าอกไปหมดแล้วกลับมีเสียงเล็กที่ยังคงเป็นเฉียวปิงเซียวในอดีตดังขึ้นคล้ายมาจากดินแดนอันไกลโพ้น แต่เพราะมันดังมาจากดินแดนแสนไกลจึงมิอาจข่มในส่วนของ 'จิตเดิม' ของเทพธิดาโอสถไปได้ ส่วนหานไม่หมิงนั้นเขาเองก็รู้สึกหนาวสันหลังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กลิ่นอายความเย็นแผ่ขยายจนเขาสั่น ที่ปากและจมูกนั้นมีควันแห่งความเย็นพวยพุ่งออกมาจากปลายจมูกเวลาหายใจเข้าและออก บอกได้ว่าบัดนี้อากาศโดยรอบของเขาจากที่ภายนอกแดดจัดสาดแสงแรงกล้ากำลังปะทะกับไอความเย็นภายในรถม้าที่เขานั่งอยู่ อย่างรุนแรง!   "เสี่ยวปิง!"   ...เปรี๊ยะ!...คลื่น...ซ่า...ฟุบ...   "เฮ้ย!"   ทุกสิ่งรอบกายของหานไท่หมิงเหมือนหยุดนิ่ง มีเพียงเขาที่ยังขยับกายได้ ภายนอกรถม้าเสียงฝนห่าใหญ่ตกสาดซัดทั้งที่ท้องฟ้ามีแดดแผดจ้า แต่ที่เขาอุทานลั่นก็เมื่อกะพริบตาหนึ่งครั้งกลับปรากฏกายของท่านอาจารย์เสวี่ยจิ่นคงโผล่มานั่งกั้นกลางระหว่างเขาและเฉียวปิงเซียวเสียแล้ว   "เสี่ยวปิง...เสี่ยวปิง...มองพ่อ...เจ้ามีสติก่อน...ลูกข้า...เสี่ยวปิง...สงบใจ...สงบใจ เจ้าจงเร่งสงบใจวางโทสะลงก่อนลูกข้า!"   รู้จักคุ้นเคยเป

แล้วยิ่งความจริงที่ว่าแค่เพียงน้ำตาหนึ่งหยดหากกลั่นกรองออกมาจากความรู้สึกจริงแท้แห่งแก่นวิญญาณของเฉียวปิงเซียว สามารถปลุกชีพของมนุษย์ผู้หนึ่งที่สิ้นลมไปไม่ถึงชั่วยามให้กลับมาหายใจต่อได้ไปอีกเป็นสิบหนาว คงมิต้องกล่าวถึงผู้ที่จะได้กลืนกินดวงจิตของเลือดเนื้อเชื้อไขของเทพธิดาโอสถกับท่านเทพปักษาเลยว่าจะกลายเป็นนิรันดร์ไม่เจ็บ ไม่แก่ ไม่มีวันตาย และหากเป็นปีศาจก็จะยิ่งใหญ่ หากเป็นจอมมารก็ย่อมมิธรรมดา หรือหากเป็นเทพเซียนที่มีจิตมารเข้าแทรก เกรงว่าหกภพคงยากจะสงบเลยทีเดียว หรือบางทีขึ้นไปรับโทษคราวนี้คงจะถึงเวลาต้องเข้าเฝ้าเทียนจวินเสียที ทั้งหลานที่ยังไม่บังเกิด กับชีวิตของลูกสาวที่ยากจะวางใจ เทพชราเช่นเขาปล่อยวางไม่ลงจริงแท้...แต่ดวงชะตาครองคู่ที่ถูกสลักลงบนศิลาเอกภพบนสวรรค์ชั้นสิบหกนั้น เขาเองก็ยากจะไปลบเลือน ชาตินี้เด็กทั้งสองสุดท้ายเช่นไรก็จะต้องร่วมหอจนบังเกิดสายเลือดร่วมกันออกมาหนึ่งคน   ...เฮ้อ!...เกรงว่าสิบตัวยาไร้รัก...หมื่นตัวยาเถ้าสลายดวงใจ...คงยากจะแยกคนทั้งสองออกจากกันได้แล้วจริงแท้...   "ศิษย์จะจดจำ และปฏิบัติตามมิให้ขาดตกสักข้อที่ท่านอาจารย์สั่งสอน และยิ่งกว่าสิ่งใดศิษย์จะมิล

ตอนที่ 63    ในรุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนขบวนเสด็จกลับเข้าเมืองหลวงของชินหวางและชินหวางเฟยแห่งหนานสุ่ยก็เริ่มเคลื่อนหัวขบวนในช่วงต้นยามเฉิน ถึงแม้วันนี้จะมีคนตระกูลเฉียวมาส่งนางอย่างพร้อมหน้าผิดจากในอดีตเมื่อแปดหนาวก่อน ทว่าความรู้สึกของเฉียวปิงเซียวก็มิได้ดีหรือไม่ดี นางมีแค่เพียงความเฉยชาไปหมด   คงจะเป็นเพราะตลอดมาคนเหล่านั้นไม่เคยมอบความจริงใจ หรือห่วงใยกันอย่างจริงแท้มาตลอดนับตั้งแต่นางเกิด จวบจนมาถึงวันนี้ความผูกพันระหว่างสายเลือดจึงไม่มีเลยสักเพียงนิด   "ชินหวางเฟยระวังสักนิด"   เด็กสาวมองเฝิงกงกงด้วยสายตาเริ่มจะสงสัย เพราะตั้งแต่ออกจากห้องนอนมา เขานั้นดูจะทะนุถนอมนางอย่างยิ่ง คาดว่าหากไม่ถูกสายตาของท่านปีศาจกระทิงเฒ่ากับเซินเก่อเกอคอยกำราบ เขาคงตรงเข้ามาอุ้มนางแล้วเป็นแน่   "อุ๊ย!...ชินหวางเฟยทรงต้องเดินให้ช้าสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ"   นางให้อยากจะถามเสียนักว่าไยจึงทำดังกับนางเจ็บป่วยทั้งที่หลายวันก่อนพบหน้าเขายังไม่มีอาการเช่นนี้เลย แต่นับจากเมื่อเช้าขันทีเฒ่าผู้นี้ดูทะนุถนอมนางผิดปกติเกินไป   "ชินหวาง รู้สึกหรือไม่เพคะว่าขันทีแซ่เฝิงผู้นั้นวันนี้เขาดูแปลกไปมาก"   พอได้ขึ้นม

"กระหม่อมก็คิดเช่นเดียวกับชินหวาง พอก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะชินหวางเฟย"   เป็นครั้งแรกที่เฉียวปิงเซียวเห็นว่าชินหวางกับเฉินเซินมีความเห็นตรงกัน ไม่ใช่อีกคนก่อสร้างส่วนอีกคนก็เตะตัดขัดขากันเช่นปกติ ซึ่งมันคงจะดีกว่านี้หากเรื่องที่พวกเขามีความเห็นตรงกันจะไม่เป็นการปรามนางเช่นนี้ แต่...ห้าชามก็ห้าชาม อิ่มกำลังดี อิ่มกว่านี้หากเจอขนมอร่อยจะอดกินเอา คนระบายความตึงเครียดด้วยการกินเลยยอมสงบ   "พอก่อนก็ได้ เดี๋ยวค่อยไปกินเซาปิ่งร้านนั้นเติมอีกหน่อย"   คราวนี้สองบุรุษเลยต่างส่ายศีรษะพร้อมกันราวกับฝาแฝด แลเห็นเช่นนั้นเฉียวปิงเซียวนางก็ถูกอาการตึงเครียดกัดกินวนเวียนอีกครั้ง แต่พอทั้งสองต่างไม่พูดมากแล้วยินยอมเดินตามเด็กดื้อเช่นนางไปชมร้านนั้น ไปชิมขนมร้านโน้น กว่าจะพากันกลับโรงเตี๊ยมก็เข้าต้นยามซวีเลยทีเดียว คนตึงเครียดกับปัญหาหัวใจเลยพอจะลืมเลือนไปได้บ้าง ก่อนจะบอกตนเองว่าสุดท้ายนางจะเลือกสิ่งใดส่วนลึกย่อมรู้มาสักพักใหญ่   ดังนั้นหลังจากอาบน้ำจนสดชื่น คนที่เวลาเดินมันก็สนุกดี แต่พอกลับมาถึงห้องพักจึงเพิ่งรู้ว่าขากับเท้าเล็กของตนเองปวดร้าวไปหมด นางจึงนวดเท้าบ้าง บีบน่องไปบ้างวุ่นวายไปหมด จนไม่รู้ว่

ตอนที่ 64    ผ่านไปจนเวลาพลบค่ำมาเยือน บรรยากาศในราตรีกลางหุบเขาสูงชันนั้นผสานไปกับเสียงสายลมกรรโชกดังหวีดหวิวเป็นสัญญาณเค้าลางของพายุฝนห่าใหญ่ที่น่าจะโหมกระหน่ำ ทำเอาเฉียวปิงเซียวที่แยกออกมาอาบน้ำยังด้านข้างโรงพักม้าหลังจากส่งให้หานไท่หมิงเข้าห้องพักไปแล้ว ต้องเร่งอาบเร่งขึ้นสามส่วน หนึ่งเพราะห้องอาบน้ำแห่งนี้มันเป็นห้องอาบน้ำรวม ถึงจะแบ่งแยกชายและหญิงคนละฟากฝั่งชัดเจนเช่นโรงพักม้าทั่วไป แต่พอนางหันมองรอบกายก็รู้สึกเหมือนตนเองถูกสายตาลึกลับกำลังตามจับจ้องไปเสียทุกฝีเท้า ถึงนางจะสมองเฉื่อยสติปัญญาช้ากว่าคนปกติทั่วไปก็จริง หากแต่สัญชาตญาณระแวงภัยของนางยังดีอยู่มาก ย่อมต้องรับรู้ถึงภัยร้ายที่รายล้อมอยู่ขณะนี้ดี   "สืออีเจ่เจ๊"   เฉียวปิงเซียวนั้นพอนางอาบน้ำอย่างเร่งรีบเรียบร้อยแล้วโผล่หน้าออกมาพบกับองครักษ์สาวก็พอยิ้มแย้มแตะแต้มใบหน้างดงามได้เล็กน้อย เพราะอุ่นใจถึงหกส่วนเนื่องด้วยเชื่อใจสาวรุ่นพี่ผู้นี้มาก บัดนี้สายตาเหลือบมองไปยังด้านหลังของสืออี นางนั้นยังเห็นเงาอันคุ้นตาชัดเจนหัวใจของเฉินเซิน นางก็ยิ่งรู้สึกอุ่นใจเพิ่มขึ้นมามากความรู้สึกระหว่าง 'พี่ชาย' และ 'น้องสาว' ยังคงมิแปรผั