All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 131 - Chapter 140

ถามแล้วก็ไม่ฟังคำตอบ จูบนางอีกครั้ง จูบแล้ววนเวียนจุมพิตอีก ไม่ว่าจะเป็นหน้าผากนูนเด่นปลายหางคิ้ว ดวงตากลม ปลายจมูกโด่งงาม จนมาหยุดนิ่งที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อจุมพิตย้ำแล้วซ้ำอีก จนดวงตาสีน้ำตาลทองอร่ามนั้นหวานหยาดเยิ้มไปด้วยอารมณ์พิศวาสที่ถูกปลุกขึ้นมาให้ตื่นเตลิดจากบุรุษวัยฉกรรจ์ผู้เป็นพระสวามีผู้ช่ำชอง   "สัญญา...ไม่รังแกเจ้าให้ชอกช้ำ พี่ขอเพียง...ภายนอกเท่านั้น"   แน่แท้เด็กสาวย่อมมิเข้าใจว่าสิ่งใดคือ 'ภายนอกเท่านั้น' จวบจนมือแกร่งจับจูงข้อมือเล็กของนางลงไปพบเข้ากับ 'เขาที่สาม' ของท่านปีศาจกระทิงเฒ่า เด็กสาวก็แทบร้องกรี๊ดออกมา แต่หานไท่หมิงย่อมเท่าทันความคิดของพระชายาเด็กอยู่ก่อนแล้ว จึงใช้ริมฝีปากตนเองดูดกลืนเสียงกรีดร้องนั้นเอาไว้เสียก่อน   ถึงเขาจะตั้งใจมิล่วงเกินนางจนกว่าจะเฉียวปิงเซียวนางนั้นจะครบวัยปักปิ่นในอีกสองเดือนข้างหน้า แต่การสัมผัสแตะต้องกันย่อมต้องมี ซึ่งหานไท่หมิงเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าเขาเพียงตั้งใจ 'สั่งสอน' และ 'ซ้อมเข้าหอ' เท่านั้น มิได้ทำผิดสัญญาของตนเองแม้แต่น้อย   ลิ้นร้อนกวาดต้อนลิ้นนุ่มของเฉียวปิงเซียวจนนางหัวหมุน แต่เพราะนอกจากมือแกร่งนั้นนำพานางเพ

ไม่พูดเปล่าฝ่ามือของปีศาจกระทิงมากราคะกลับยังวางทาบไปยังผลส้มด้านซ้ายตรงจุดของหัวใจดวงเล็กที่กำลังเต้นกระหน่ำราวกลองศึกทันที เท่านั้นดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนจางดังสีของทองอร่ามเรืองรองนั้นก็ถูกกระชากเปิดพรึบขึ้นมาทันที   “ชินหวาง!”   เฉียวปิงเซียวเริ่มจะรับมือกับคนที่ขยันจับขยันล่วงเกินนางแทบไม่ไหวแล้ว แต่นางยังไม่ทันจะขยับปากต่อว่าคนหน้าทน เขากลับโน้มใบหน้าลงมาแล้วกดจุมพิตอย่างกับว่าเขารอคอยให้นางลืมตาขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น   “อื้อ!...”   …ตุ๊บ!...ตุ๊บ!...ตุ๊บ!...   เสียงร้องประท้วงถูกกลืนหาย แต่มีเสียงกำปั้นฟาดลงบนกล้ามเนื้อกำยำแทรกเข้ามาแทนที่ในบรรยากาศอันหนาวเย็น และค่อนข้างจะชื้น เพราะนี่คือถ้ำซึ่งมีม่านน้ำตกบดบังปิดปากถ้ำเอาไว้เป็นประตูขนาดใหญ่ที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ขึ้นมา จึงหนาวสะท้านอย่างมาก     แต่ต่อให้เฉียวปิงเซียวนางออกแรงทุบไปเต็มกำลัง ทุบแล้วทุบอีก ทุบจนเจ็บมือเสียเอง กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง นอกจากหานไท่หมิงจะไม่ปล่อยนางแล้ว เขายังจับยกเอวของคนตัวเล็กนิดเดียวให้หันหน้ามาชนกับเขาเพื่อการจุมพิตที่ลึกล้ำมากขึ้น    มือข้างขวากดล็อกลำคอระหงเอาไว้ให้นางแหงนเงยใบหน้าขึ้นมารับจ

หากจำไม่ผิดขนาดเขาเปลือยกายอาบน้ำต่อหน้าเฉียวปิงเซียว นางเคยหน้าแดงอยู่ไม่กี่ครั้ง จากนั้นนางก็ดูแลปรนนิบัติเขาปกติ ไม่สิ…หากเป็นสตรีปกติทั่วไปย่อมต้องมีแอบมองไปจนถึงแอบสัมผัสกายของเขาเลยด้วยซ้ำ แต่นี่…   …นางทำคล้ายกับเห็นร่างกายของเขาคือท่อนไม้!...   “ขะ...ขอ...ขออภัยเพคะ...”   ซึ่งอาการและคำกล่าวเหล่านั้นของเฉียวปิงเซียวก็บอกเขาทางอ้อมมาแล้วเก้าส่วนว่านางไม่เคย...ไม่เคยมีใจให้กันเลย ยิ่งมองเห็นและยิ่งซึมซับความรู้สึกเจ็บร้าวก็ค่อยบีบหัวใจของเขาอย่างช้า ๆ สักเพียงนิดเกรงว่านางก็ไม่เคยมีใจให้เขาเลย หากไม่เจ็บคงยากแล้ว ก็เขา…รักนางมานาน…รักมาตลอด...อาจรักมาเนิ่นนานเกินหนึ่งภพชาติด้วยซ้ำ  พอวันนี้สุดท้ายได้รู้แจ้งสตรีที่ตนพึงใจสักนิดก็ไม่มีใจให้แก่กัน ไม่เคยมีเขาอยู่ในหัวใจของนางเลย ไม่เจ็บปวดผู้ใดจะทนได้...ก็เขายังเป็นเพียงปุถุชนธรรมดามีเลือดมีเนื้อยังมีหัวใจย่อมเสียใจจะผิดอันใด เขาเจ็บปวดที่นางหมางเมินเหลือเกิน   “เจ้าเคยมีคนที่เจ้ารักบ้างหรือไม่”   “???”   เฉียวปิงเซียวอยากจะถามชินหวางยิ่งนักว่าในวันนี้เขาเป็นอันใดไป ที่แท้ความรักนี้ที่เขามีมันจริงแท้ถูกต้อง หรือเพียงเขาเป็นบ

"ท่านคงมิใช่จะบอกว่าชินหวางเฟยนางก็เคยกระทำเช่นนี้หรอกกระมัง เลิกคิดถึงนางจนสติฟุ้งซ่านเพ้อเจ้อได้แล้วต้าเกอ อย่ามาหวั่นไหวกับข้าทีเดียว เพราะท่านหน้าตามิได้ใกล้เคียงกับบุรุษที่ข้ารักปักใจสักเสี้ยวเดียว!"   นั่นเองเฉินเซินเขาจึงรู้ตัวว่าคงคิดฟุ้งซ่านมากไปเช่นที่สืออีนางกล่าวตักเตือนจริงเสียแล้ว ก็ร่วมสิบหนาวที่ผ่านมาสักนิดเขาก็มองไม่เห็นส่วนใดของท่านหญิงคนงามผู้ข้ามกาลที่จะไปคล้ายคลึงกับเฉียวปิงเซียวเลยสักเสี้ยวธุลี  อาจเป็นเพราะวันนี้นางแต่งกายแปลกไป รวมถึงหน้ากากผิวหนังมนุษย์เทียมนี้กระมัง จึงทำให้นางมีส่วนคล้ายสตรีหนึ่งเดียวในใจ เขาจึงเพ้อเจ้อดังที่นางด่าทอ หานไท่หมิงผู้ข้ามกาลเลยดึงสติกลับมามั่นคงเพื่อจะเตรียมรับมือกับฝ่ายศัตรูทันที   และพวกเขาสองสหายต่างเพศก็รอไม่นาน เพราะเพียงเริ่มก้าวเข้าสู่ต้นยามโฉ่ว เหล่าทหารรักษาพระองค์ของไทเฮาและฮ่องเต้หลายคนดูอ่อนล้า ทั้งที่เพิ่งจะผลัดเปลี่ยนเวรยามไปเมื่อต้นจื่อเท่านั้น ส่วนพวกคนงานซึ่งดูแลกองเสบียงและขบวนเสด็จมาทั้งวันนั้นหลับสนิทไปจนสิ้นตั้งแต่เมื่อต้นยามซื่อนั้นแล้ว ซึ่งทุกสิ่งเหล่านี้ล้วนรวมอยู่ในแผนของหานไท่หมิงและเฉินเซินที่ร่วมมื

“หลิวฮั่น เจ้าเร่งไปรักษาชีวิตของพวกมันที่คนของเราจับได้เอาไว้ให้มากที่สุด อ้อ...นำเม็ดยานี้กรอกปากพวกมันกันเอาไว้ก่อน มิให้พวกมันกัดลิ้น หรือกินยาพิษสังหารชีพตนเองได้ เช่นไรชีวิตของพวกมันต้องเหลือกลับไปให้ชินหวางที่ไปรออยู่ที่เมืองหย่งให้จงได้ เพื่อจะได้เร่งสอบสวนรีดเค้นเอาความลับต่อพวกมันว่าที่แท้ที่โผล่มาในวันนี้เป็นคนของทู่ป๋าอ๋อง หรือเป็นของฝ่ายใดกันแน่”    หลิวฮั่นพลิ้วกายเร่งมารับเอาขวดบรรจุ ‘ยา’ แล้วเร่งกรอกใส่ปากให้กับสองในห้าที่พวกตนกุมตัวเอาไว้ได้ ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ตามคำสั่งเฉินเซิน ที่ชินหวางกำชับหนักแน่นให้เขาเชื่อฟังองครักษ์หนุ่มรุ่นน้องผู้นี้ประหนึ่งเชื่อฟังตัวชินหวางเอง ก่อนที่พระองค์จะพาชินหวางเฟยนั้นออกเดินทางล่วงหน้าจากไป   “หยุด! ...พวกเจ้าหวังสังหารตัวของเปิ่นหวางไปด้วยหรืออย่างไรจึงยิงธนูเข้ามาเช่นนี้ เจ้าพวกไร้สติ!”   เป็นเฉินเซินซึ่งบัดนี้รับหน้าที่เป็น 'ชินหวาง' หานไท่หมิงตวาดก้องออกไปด้วยกิริยามิผิดไปจากหานไท่หมิงในห้วงเวลานี้เสยสักเสี้ยวเดียว เป็นเหตุให้ทหารรักษาพระองค์ที่แฝงกายอยู่ด้านนอกตามแผนหานไท่หมิงตั้งแต่แรกเร่งคุกเข่าหน้าผากแนบกับพื้นดินตัวสั่น