All Chapters of ท่านอ๋องมิใช่เราหย่ากันแล้วหรอกหรือ: Chapter 161 - Chapter 170

หวังให้เป็นเฉียวปิงเซียวที่มีความรู้ด้านการแพทย์แตกฉานเร่งนำตัวยาที่หากดื่มลงไปแล้วจะไปเร่งระดูของสืออีให้เร่งมาโดยเร็ว ซึ่งก็เป็นดังสวรรค์เข้าข้างเมื่อช่วงนี้เป็นวันที่กำหนดระดูของสืออีนางใกล้จะมาพอดี เมื่อได้ตัวยาเร่งมันจึงมาทันที แล้วก็เป็นโอกาสเหมาะพอดีกับหมอหลวงจากในวังหลวงเดินทางมาถึงเรือน เรื่องปั้นแต่งนี้เลยสมจริงอย่างยิ่งเพราะจากที่วางแผนว่าจะค่อย ๆ แทรกซึม เข้าไปยังวังหลวงจึงต้องรวบรัดแผนเดิมให้กระชับมากขึ้น บัดนี้ทั้งหานไท่หมิงในสองห้วงเวลา และเฉียวปิงเซียวทั้งสองดวงจิตต่างก็มาเผชิญกันอย่างจริงจังเพื่อปรึกษาหารือกัน โดยมีเพียงเฉียวปิงเซียวและหานไท่หมิงของห้วงเวลานี้เท่านั้นที่รู้แจ้งเห็นจริงว่าอันใดเป็นอันใด ผู้ใดคือผู้ใด ส่วนเฉินเซินและสืออีนั้นต่างยังไม่รู้ว่าตนเองในอีกห้วงเวลานั้นต่างรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว"ท่านหัวหน้าหมอหลวงตู้มิทราบว่า อาการของชินหวังเฟยในเปิ่นหวางกับเจ้าตัวน้อยในครรภ์ของนางจริงแท้เป็นเช่นไรบ้าง"น้ำเสียงนั้นถูกปั้นแต่งจนเคร่งขรึมสมจริงยิ่งนัก จนหลายคนที่เฝ้าสังเกตการณ์ไม่ว่าจะเป็นเสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊และซางเหนียงจือเองต่างก็ยากจะคาดเดาได้ว่าผู้เป็นเจ้าเห

ตอนที่ 81แล้วทุกสิ่งก็เป็นไปดังกลอุบายของเฉินเซินและหานไท่หมิงที่ร่วมกันรุกฆาตในโอกาสที่มี ในอีกสามวันต่อมาสกุลจางสายหลักทั้งหมดก็สิ้นสลายเพราะไปแตะต้องผิดคน ส่วนจางหลานเย่และบุตรชายสายโลหิตจากซื่อจื่อเผ่านอกด่านนั้นก็ถูกสำเร็จโทษโดยไทเฮาเป็นผู้ลงมือเหี้ยมโหดด้วยตนเองในราตรีนั้นนั่นเองดังนั้นพอข่าวความโหดเหี้ยมของไทเฮานี้แพร่สะพัดออกไปย่อมสร้างความโกรธแค้นให้แก่ชู้รักของจางหลานเย่เช่นซื่อจื่อแห่งเผ่าซูปี้ หรือก็คือท่านข่านน้อยในอดีต ทว่าผ่านมาถึงยามนี้ซือถูสิงเขาก็คือท่านข่านพระองค์ใหม่ที่เพิ่งขึ้นรับตำแหน่งต่อจากพระบิดาผู้ลาลับไปเมื่อฤดูหนาวก่อนนั่นเองแต่มิพึงใจอย่างไรก็มิอาจวู่วามลงมือประกาศสงครามต่อหนานสุ่ยได้ ในเมื่อท่านหญิงถึงสองพระองค์หนึ่งนั้นก็คือซือถูกุ้ยเฟย และสองก็คือท่านหญิงรองซือถูที่มาศึกษาอยู่ที่สำนักฮุ่ยเจ๋อ หากบุ่มบ่ามวู่วามขาดสติ น้องสาวของเขาย่อมต้องพลีชีพทิ้งเสียที่หนานสุ่ยเป็นแน่แท้ เช่นนั้นซือถูสิงเขาจึงคับแค้นใจเพิ่มพูนที่มิอาจชำระแค้นให้แก่ทั้งบุตรชายและชู้รักไปได้ในทันทีทางด้านหานไท่หมิงผู้ถูกมุ่งหมายศีรษะกับเฉียวปิงเซียวที่บัดนี้คำสาปและหนอนพิษสูญสลายแล้ว

ถึงเป็นการตำหนิ ทว่ากลับอ่อนโยนเสียนัก เกรงว่าในใต้หล้านี้คงมีเพียงสตรีเดียวที่ทำให้ชินหวางหนุ่มผู้แสนจะโหดเหี้ยมนามหานไท่หมิงนั้นจะนุ่มนวลอ่อนโยนได้เช่นนี้ เพราะนอกจากไทเฮาที่ในอดีตเขาคิดว่าคือมารดาโดยแท้แล้วก็คงจะเป็นพระชายาเอกเพียงหนึ่งเดียวนามเฉียวปิงเซียวเท่านั้น สตรีอื่นหมื่นแสนบุรุษรูปงามผู้นี้หาได้เคยใส่ใจผู้ใดอีกหากมิมีผลประโยชน์เข้ามาข้องเกี่ยว...ถูกต้องเมื่อยามเช้าที่ผ่านมาฮ่องเต้ผู้นั้นบังอาจบีบคั้นให้เขาเร่งตบแต่งพระชายารองทางการเมืองอีกครั้ง...พอคิดมาถึงตรงนี้หานไท่หมิงกลับมีแต่ความเดือดดาล เพราะบัดนี้เขาอาศัยศิษย์พี่ฟ่านอิงเฉิงนั้นแฝงกายปะปนไปกับหมอหลวง สุดท้ายผ่านมาร่วมหนึ่งเดือนความจริงจึงประจักษ์ว่าที่รั้งอยู่บนบัลลังก์กลับหาใช่พี่ชายจริงแท้ของเขาแม้แต่น้อย หากแต่มันคือ...หานหย่งเต๋อ เจ้าพี่ชายลำดับที่หกผู้คิดทรยศต่างหาก!..."ทรงมีเรื่องใดให้ลำบากใจใช่หรือไม่เพคะ"หานไท่หมิงยิ้มอ่อนโยนส่งคืนกลับไปให้คนตัวน้อยที่ยิ้มหวานหลังจากสอบถามเขาอย่างคนละเอียดถี่ถ้วนเมื่อนางเห็นเขาระบายลมหายใจทิ้งเฮือกแล้วเฮือกเล่ามาครู่ใหญ่แล้ว"หากไม่ลำบากจนเกินไปเสี่ยวปิงยินดีจะช่วยรับฟัง

เพราะนางคาดว่าเขาจะตรงไปยังห้องอาบน้ำประจำของตำหนักอิงธารา ทว่าพอหานไท่หมิงเดินเลย นางเลยเร่งถามเกรงกลัวไปแล้วแปดส่วนว่าตนเองอาจจะถูกจับกินทั้งที่แสงตะวันของต้นยามอู่ยังร้อนแรงนี่แหละ“ก็เจ้ากล่าวว่าตนเองยังป่วยอยู่มิใช่หรือ หมิงเกอจึงคิดจะพาเจ้าไปแช่น้ำแร่ผสมสมุนไพรสูตรของศิษย์พี่ฟ่านเช่นไรเล่า จะได้ปลอดโปร่งหายดีแต่โดยไว”เสียงกล่าวนั้นยังสงบเยือกเย็นดังกล่าวเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไปของเทียนคงเฉิง ทว่าคนฟังถึงกับหูผึ่ง ด้วย 'สูตรของศิษย์พี่ฟ่าน' นั้นแต่ไหนแต่ไรมาวางใจคงได้ออกลูกมาเป็นแพะทั้งฝูงเท่านั้น!“หา!? ...แช่น้ำแร่?...แถมยังเป็นสูตรท่านอาจารย์ฟ่านอีกด้วย?! ไม่เอาแล้วเพคะ เสี่ยวปิงขอถอนตัวเปลี่ยนใจแล้วเพคะ”ใบหน้าเล็ก ๆ ยิ่งกว่าแตกตื่นเมื่อคิดไปถึงรอยยิ้มร้ายกาจของท่านอาจารย์ฟ่าน ทุกครั้งที่เขาคิดรังแกนางมาตลอดแปดหนาว“เกรงว่าหน้าที่ปรนนิบัติสามีนี้ยากจะถ่ายถอนเสียแล้ว อ้ายเฟยเลือกแล้วเลือกเลยห้ามเปลี่ยนใจ”“โอ๊ะ! ...เดี๋ยว!...ช้าก่อนเพคะ...เช่นนี้ก็ได้หรือเพคะ?”แน่แท้ว่าคำอุทานนั้นมิสุภาพสิ้นกิริยาพระชายาเอกที่พึงกระทำ แต่ใครมิเป็นนางย่อมยากจะเข้าใจความแตกตื่นนี้!เช่นนั้นตลอด

ยิ่งเขาส่งเสียงทรมานผสานเสียวซ่าน สุขเกษม เฉียวปิงเซียวนางกลับยิ่งฮึกเหิมดังแม่ทัพสาวผู้องอาจหาญกล้าเร่งขยับทั้งมือและริมฝีปาก ลิ้นนุ่มซอกซอนไปตามรอยบานหยัก ชะรอยว่าหานไท่หมิงเสียวสะท้านจะต้องแหงนใบหน้าเชิดริมฝีปากซี้ดซ้าดดังกับว่าไปกินขิงแก่เผ็ดร้อนไปเป็นถ้วยอย่างไรอย่างนั้น“อา!…อีกนิด…เร็วอีกนิดได้หรือไม่อ้ายเฟย…อึ๊ก…”เฉียวปิงเซียวย่อมตามใจผู้เรียกร้องอยู่แล้ว นางจึงยิ่งเร่งความเร็วจนกายแกร่งเกร็งสะท้านในจังหวะสุดท้ายลำคอกำยำนั้นมีเส้นเอ็นนูนเด่นเห็นชัดเจน“อ้าว…ซี้ด….อึ๊ก!”ในจังหวะที่น้ำคาวใคร่สีขาวขุ่นข้นพ่นออกมาจากส่วนปลายหัวเห็ดบานหยักใหญ่โตสองมือแกร่งก็กระชากเอาคนตัวนุ่มขึ้นมาป้อนจุมพิตร้อนแรงโดยเร็ว เพราะไม่ต้องการให้นางกลืนกินสิ่งที่เขาปลดปล่อยออกมา ทว่าก็ยังมีรสชาติคาวเลี่ยนของสายธารแห่งชีวิตติดมาให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติของตนเองเข้าจนได้ซึ่งยิ่งเป็นเช่นนี้แทนที่เขาจะรังเกียจขยะแขยงกลับบังเกิดอารมณ์กำหนัดพลุ่งพล่านขึ้นเร็วไวทั้งที่ก็เพิ่งเสร็จสิ้นกิจของบุรุษไปไม่ถึงครึ่งเค่อ แก่นกายกำยำเลยมิทันอ่อนตัวก็ดีดดิ้นจะเสียบสอดเข้าช่องทางคูหาสวรรค์เสียแล้ว…“หมิงเกอ…”คนตัวนุ่มถึงก