Semua Bab คันศรเพลิงแค้น แม่ทัพหญิงอหังการ: Bab 21 - Bab 30

"..."ซืออี้เม้มปากแน่น นางไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือเปล่งเสียงเอ่ยตอบกลับไปเซี่ยกวางเย่าพลันขยับกายเข้าไปหาโขดหินที่ซืออี้ซ่อนตัว คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงจึงทำให้เขามองเห็นได้อย่างชัดเจน กอปรกับสายตาดีเยี่ยมในยามค่ำคืนทำให้เขามองเห็นเงาร่างอยู่หลังโขดหิน ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ช้า ๆ พร้อมกับมีดสั้นที่ถืออยู่ในมือ"หากไม่พูด... ฆ่า!"ซืออี้ตกใจจนแทบทำสิ่งใดไม่ถูก นางกำลังจะเปล่งเสียงพูดออกไปแต่ดูเหมือนจะช้าไปสำหรับเซี่ยกวางเย่า เมื่อเขาโผล่เข้ามาประชิดร่างของนางพร้อมกับกดมีดสั้นในมือตรงลำคอขาวอย่างแม่นยำ ดวงตาคู่คมเบิกโพลงด้วยความตกใจ เมื่อคนร้ายที่เขาคิดกลับเป็นซืออี้"ขะ... ข้าเองเจ้าค่ะ ซืออี้ เฮือก"ซืออี้ตัวแข็งค้างราวกับหินไปแล้ว นางไม่ได้กลัวมีดสั้นที่จ่อคอตนเองแต่กลับเป็นความใกล้ชิดอันน่าหวาดเสียวนี้ต่างหาก แม้ร่างกายจะจมอยู่ในน้ำทว่าก็ดูเหมือนจะช่วยอะไรไม่ได้เลย นางทำได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อโดยที่สองมือกอบกุมเต้าอวบของตนเอาไว้แน่น"เจ้าเองหรือ"เซี่ยกวางเย่าถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาคิดว่าจะเป็นมือสังหารเสียอีกซืออี้รู้สึกได้ถึงไออุ่นจากผิวกายของเขาได้อย่างชัดเจน และนั่นยิ่งทำ

หลังจากการประชุมเช้าเสร็จสิ้นลง ทั้งสามก็เดินออกมาจากท้องพระโรง ระหว่างนั้นเองที่นางได้พบกับคนที่คุ้นเคย... ท่านอารอง!"เจิ้นอันโหว มิได้พบกันนานเลย ยินดีกับการรบชนะครานี้ด้วย"หรงจื้อเข้ามาทักทายเซี่ยกวางเย่าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เขาเมินเฉยที่จะทักทายคนที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง ทำราวกับพวกเขาไม่มีตัวตนซึ่งเว่ยเฉิงก็หาได้สนใจไม่ เขาจึงชักชวนซืออี้ให้ถอยหลังไปทางด้านหลังให้ทั้งสองได้พูดคุยกันโดยสะดวก"ขอบคุณรองเจ้ากรมพิธีการหรง ท่านคงจะสบายดีใช่หรือไม่" เซี่ยกวางเย่าตอบรับสั้น ๆ ด้วยมิได้สนิทสนมกับอีกฝ่ายนัก"ตัวข้าย่อมสบายดีอยู่แล้ว เพียงแต่ฮูหยินของข้ากลับรู้สึกเศร้าใจนัก บางทีท่านโหวอาจจะช่วยได้""ข้าน่ะหรือ" คิ้วกระบี่เลิกขึ้นด้วยความงุนงง"ใช่แล้ว... เรื่องนี้ควรจะสนทนากันในที่สงบ หากไม่ว่าอันใดข้าขอเชิญท่านโหวไปเยือนยังจวนตระกูลหรงในอีกสามวันได้หรือไม่""ข้าเกรงว่า...""เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงหรงฮวาด้วย"เซี่ยกวางเย่าพลันชะงักเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่ได้ยินมานาน "เช่นนั้นก็ได้""ขอบคุณท่านโหว"หรงจื้อเดินจากไปด้วยรอยยิ้มกว้างแห่งความยินดี ขณะที่เซี่ยกวางเย่ามีสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้น เขาเดินเ

หลายวันมานี้ซืออี้อยู่ในจวนโหวเป็นอย่างดี บ่าวรับใช้ต่างให้ความเคารพแก่นางจนบางครั้งอดจะรู้สึกว่ามากเกินไป กระทั่งองค์หญิงเจ็ดผู้เคยได้ชื่อว่าร้ายกาจกลับใจดีกับนางยิ่งนัก ในทุกวันจะมาเชิญให้ซืออี้ไปนั่งเล่นในศาลา พร้อมกับทานขนมและน้ำชาด้วยกัน"นี่เป็นชาจากเขาลู่หลงเชียวนะซืออี้ รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง"ซืออี้ดมกลิ่นชาที่ลอยกรุ่นออกมาก่อนจะยกขึ้นจิบเพื่อละเลียดชิมรสชาติของชา "ชาดีเจ้าค่ะ ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกโมลี่ฮวาด้วยนะเจ้าคะ""เจ้ารู้เรื่องชาดีเลยสินะ นี่เป็นชาลู่หลงที่อบด้วยดอกโมลี่ฮวาเข้าไปด้วย หากทานคู่กับขนมเฉียนกั่วจะยิ่งอร่อยขึ้นไปอีก เจ้าลองทานดูสิ"จ้าวหลี่อิงเลื่อนจานขนมเฉียนกั่วไปข้างหน้าของซืออี้ นางหยิบขนมเฉียนกั่วรูปปลาขึ้นมาทาน ก่อนจะจิบน้ำชาลู่หลงไปด้วย"เมื่อทานคู่กันแล้วอร่อยขึ้นมากเลยเจ้าค่ะ"ดวงตาของซืออี้เป็นประกายวิบวับด้วยความชอบใจ ขนมเฉียนกั่วนี้นางไม่ได้ทานมานานมากแล้ว ครั้งสุดท้ายน่าจะตอนที่นางไปเที่ยวเล่นเทศกาลชีซีกับท่านตาท่านยายเมื่อสองปีก่อน"หากชอบก็ทานเยอะ ๆ เจ้าน่ะผอมเกินไปแล้ว"จ้าวหลี่อิงคะยั้นคะยอให้ซืออี้ทานอีก ในตอนนั้นเองที่เซี่ยกวางเย่าเดินเข้

"แต่หรงฮวาตายไปแล้วนะเจ้าคะ เหตุใดท่านโหวถึงได้ยึดติดเช่นนี้กัน แต่งกับข้าไม่ดีอย่างไรกัน ข้าเป็นถึงบุตรีของท่านพ่อ ท่านตาก็เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ และตัวข้าเองก็ได้ชื่อว่าเป็นยอดหญิงงามที่มากความสามารถในเมืองหลวงด้วย หากท่านโหวให้ข้าเป็นฮูหยินย่อมเชิดหน้าชูตาผู้อื่นได้นะเจ้าคะ"หรงตวนเหม่ยรู้สึกหน้าชาที่ถูกปฏิเสธ นางจึงลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยสวนออกไปทันที ท่านโหวผู้นี้ไม่รู้หรือไรว่านางเป็นยอดหญิงงามที่มีแต่คนมาสู่ขอ ถ้าไม่ใช่เพราะกลอุบายของท่านพ่อที่ทำให้ชื่อเสียงของนางต้องแปดเปื้อน นางคงแต่งงานกับองค์รัชทายาทหรืออ๋องสักคนไปแล้ว"ต่อให้ฮวาเอ๋อร์ตายไปแล้วเจ้าคู่ควรจะเป็นฮูหยินของข้าหรือ เจ้ามีความสามารถมากพอที่จะเทียบเคียงฮวาเอ๋อร์ได้หรือไม่""ท่านโหว! นี่มันจะเกินไปแล้วนะ ท่านกล้าเอาบุตรสาวของข้าไปเปรียบเทียบกับคนที่ตายเป็นผีไปแล้วได้อย่างไร" หรงจื้อมิอาจทนได้"ใช่แล้ว นังเด็กนั่นก็ตายไปตั้งนานแล้ว เหตุใดท่านโหวจะต้องไปเอ่ยถึงด้วย อีกอย่างเหม่ยเอ๋อร์ของข้าย่อมต้องดีกว่านังเด็กนั่นที่เอาแต่ขี่ม้ายิงธนูอยู่แล้ว เป็นสตรีก็ต้องเรียนงานบ้านงานเรือน หาใช่ไปทำอย่างบุรุษไม่"กู้หยาหนิงจีบปากจีบคอเอ่ย

หลังจากกลับมาจากการขี่ม้ากับซืออี้ เซี่ยกวางเย่าก็ถูกมารดาตามตัวให้ไปพบยังห้องหนังสือ ทั้งสองปิดประตูเงียบเชียบสนทนากันอยู่ด้านใน ทั้งยังให้พ่อบ้านหลัวเฝ้าอยู่หน้าห้องเพื่อป้องกันคนมาแอบฟังด้วย"ที่ลูกเล่ามาเป็นความจริงหรืออาเย่า คนตระกูลหรงกล้าพูดอย่างนั้นกับลูกเลยหรือ""ใช่แล้วขอรับท่านแม่"จ้าวหลี่อิงขมวดคิ้วมุ่นจนแทบเป็นปมแน่น นางผู้อยู่ในวังหลวงและเห็นวิธีการต่ำช้ามามาก ยังอดจะรู้สึกแปลกใจกับการกระทำของหรงจื้อมิได้เลย ถึงอีกฝ่ายอยากจะอยากให้บุตรสาวแต่งเข้าจวนโหวมากเพียงใด ทว่าการทำเช่นนี้มิเท่ากับทำให้อาเย่าของนางต้องโมโหหรอกหรือหรงจื้อผู้นี้บุ่มบ่ามเกินไปหรือโง่เขลาเกินไป?"แม่คิดว่าเรื่องนี้มีบางอย่างแปลก ๆ หากดูจากอุปนิสัยของหรงจื้อแล้ว เขาเป็นคนที่ค่อนข้างจะขี้ขลาดอยู่มาก แต่ก็เป็นคนที่หูตาว่องไวมากพอที่จะประจบเอาใจคนใหญ่คนโตได้ แม่คิดว่าหรงจื้อมิได้ต้องการแค่อยากเกี่ยวดองกับจวนโหวของเรา แต่ยังมีบางอย่างแอบแฝงด้วย""ท่านแม่คิดว่า...""เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับกองทัพของลูกด้วยก็ได้ อย่างไรแม่ทัพกู้ก็คือบิดาของหรงฮูหยิน ตอนนี้อำนาจในมือของตระกูลกู้ก็ถือว่ามีมิน้อยเลย ทั้งพวก