Semua Bab คันศรเพลิงแค้น แม่ทัพหญิงอหังการ: Bab 51 - Bab 60

บทที่ 26สวรรค์คงกำหนดมาแล้วทางด้านของเซี่ยกวางเย่ากลับต้องพบกับความมึนงงและสับสน ด้วยระหว่างที่ติดตามรอยเท้าม้าของกลุ่มเฉินอ๋องนั้น พวกเขาก็ได้มาพบกับทางสามแยกที่มีรอยเท้าม้าสับสนวุ่นวายจนมิอาจระบุได้ว่าเฉินอ๋องกับเจาอ๋องไปยังทิศทางไหน"สามแยกนี้ไปเมืองใดบ้าง" "เรียนท่านโหว ทางด้านซ้ายไปเมืองหลาง ตรงกลางเมืองเหลียง และขวาไปเมืองฟ่งขอรับ""เมืองฟ่งอย่างนั้นหรือ ต้องใช้เวลาเท่าใดกัน""ราวเจ็ดวันขอรับ แต่ถ้าม้าเร็วก็น่าจะสามถึงสี่วันขอรับ"ในใจของเซี่ยกวางเย่าพลันรู้สึกตื่นตระหนก เขารู้สึกว่าดีแล้วที่ให้ซืออี้ไปอารักขารุ่ยอ๋อง มิเช่นนั้นนางคงจิตใจว้าวุ่นด้วยเป็นห่วงผู้อาวุโสทั้งสอง อนึ่งเพราะนางคือคนที่ทำให้แผนการของเจาอ๋องและเฉินอ๋องต้องผิดพลาดไป แม้มิอาจทำอันตรายซืออี้ได้แต่ก็สามารถทำร้ายคนที่นางรักได้เช่นกัน"ข้าจะไปเมืองฟ่ง เจ้าไปเมืองหลาง ส่วนเจ้าไปเมืองเหลียง หากพบร่องรอยของเฉินอ๋องให้จุดพลุสีเขียว แต่ถ้าไม่พบให้จุดพลุสีแดงแล้วมารวมตัวตรงจุดนี้""ขอรับ"เมื่อสั่งการเสร็จเรียบร้อยแล้ว เซี่ยกวางเย่าก็ควบม้าพุ่งทะยานไปทางแยกทางขวาทันที ใจของเขายิ่งร้อนรุ่มยิ่งนัก ขอให้สิ่งที่เขาคิด

บทที่ 27ศรนี้มีไว้สำหรับเจ้าซืออี้ได้ย้ายเข้ามาอยู่ยังจวนตระกูลเจียงตามคำแนะนำของท่านตาและท่านยาย ด้วยนางยังเป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน แม้นางกับเซี่ยกวางเย่าจะเป็นคู่หมายกัน ทว่าตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของนาง ฉะนั้นเพื่อป้องกันคำครหาจึงควรอยู่ที่จวนตระกูลเจียง อนึ่งเพราะท่านตาและท่านยายก็จะอยู่กับนางที่นี่ด้วยการกลับมาของไท่ซ่างหวงและฮองไทเฮานั้น ยังไม่มีผู้ในล่วงรู้เลย เว้นก็แต่ฮ่องเต้ที่ทรงรู้ตั้งแต่ที่ทั้งสองเหยียบเท้าเข้าสู่เมืองหลวงแล้วจวนตระกูลหรงหรงจื้อและครอบครัวแทบนั่งไม่ติดด้วยความเคร่งเครียด ตัวเขาทำงานให้กับเฉินอ๋องมานานหลายปีแล้ว ทว่าตอนนี้เฉินอ๋องกลับกลายเป็นกบฏที่ถูกตามล่า เช่นนี้แล้วอนาคตอันรุ่งโรจน์ของเขาคงต้องดับลงเพียงเท่านี้แล้วหรือ"ท่านพี่ นี่เราจะทำอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะ เฉินอ๋องก็ทรงหนีไปแล้ว เช่นนี้ครอบครัวของเราจะโดนไปด้วยหรือไม่""เจ้าหยุดพูดจาเหลวไหลเสีย ข้ากับเฉินอ๋องลอบติดต่อกันลับ ๆ ย่อมไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น" หรงจื้อมิได้ปลอบใจภรรยา แต่กำลังปลอบใจตัวเองอยู่ต่างหาก "แต่เรื่องที่ข้าอยากแต่งงานกับเจิ้นอันโหวนั้น หวงไท่ผินเป็นผู้ออกหน้

บทที่ 28งานเลี้ยงเพื่อเหล่ากบฏด้านหน้าของพวกเขาคือลานกว้างที่ใช้สำหรับการจัดงานแข่งขันประลองยุทธ์ ทว่าเวลานี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่พวกเขาต่างคุ้นหน้าคุ้นตากันดี พวกเขาในฐานะกบฏได้ถูกพาตัวให้ไปยืนเรียงกันอยู่ทางด้านข้าง โดยมีทหารคอยควบคุมดูแลเอาไว้อย่างแน่นหนา แม้พวกเขาจะไม่ได้ถูกมัดมือมัดเท้า แต่ก็มิกล้าคิดที่จะเสี่ยงตายโดยการหนี"ในเมื่อเหล่ากบฏได้มาอยู่ตรงหน้าพวกเจ้าแล้ว เจิ้นขอเริ่มงานเลี้ยงบัดนี้เป็นต้นไป ดื่ม!" จ้าวเฉิงหยวนทรงยกจอกสุราขึ้นสูง แล้วจึงดื่มรวดเดียวจนหมดจอก"ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ" เมื่อนั้นทุกคนที่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยง ต่างยกจอกสุราของตนเองขึ้นดื่มด้วยความมึนงง ด้วยพวกเขาไม่รู้ว่างานเลี้ยงในครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อการใด เหตุใดฝ่าบาทถึงได้เรียกพวกกบฏตัวเหม็นมายังสถานที่นี้กัน ช่างไม่เจริญหูเจริญตาเอาเสียเลยเหล่านางระบำได้ออกมาร่ายรำเพื่อสร้างความสำราญให้กับทุกคน ทว่าการร่ายรำนี้เหมือนจะแปลกไปกว่าทุกครา นางระบำทุกคนสวมอาภรณ์สีแดงสดที่พลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว ใบหน้างามล้วนประทินโฉมอย่างดี ทว่ามุมปากของพวกนางกลับมีรอยสีแดง ดูคล้ายกับหยดเลือดที่ออกมาจากมุม

บทที่ 29ลูกศรทั้งห้าดอกหรงจื้อถูกลากตัวให้ไปยืนตรงตำแหน่งที่จัดเตรียมเอาไว้แล้ว แม้เขาจะพยายามขัดขืนแต่ก็มิอาจสู้แรงของนายทหารทั้งสองคนได้ เขาถูกลากไปยืนตรงเป้ายิงธนู ในตอนนี้นี้เป้ายิงธนูที่มีชีวิตก็ได้พร้อมแล้ว ซืออี้จึงเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาของนางกำลังสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น"ไม่นะ! ได้โปรดไว้ชีวิตของข้าไปเถิด ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำเช่นนั้นกับพ่อเจ้าจริง ๆ ทะ ทั้งหมดเป็นเพราะเฉินอ๋องบีบบังคับข้าต่างหาก" น้ำเสียงของหรงจื้อเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ ยิ่งเห็นซืออี้ง้างสายธนูขึ้นเขาก็หวาดกลัวจนตัวสั่น เพิ่งเข้าใจคำว่ากลัวจนเสียสติก็วันนี้เอง "งั้นหรือ... แต่เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าทำไปเพราะความโลภในใจเล่า จะไม่พูดตอนนี้ก็ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้ว เพราะชีวิตของพวกเขาที่ถูกเจ้าพรากไปมิอาจจะเอาคืนกลับมาได้แล้วอย่างไรเล่า"จบคำซืออี้ก็ปล่อยลูกศรพุ่งเข้าใส่ร่างของหรงจื้ออย่างไม่ลังเล ไฟในใจที่เต็มไปด้วยความแค้นได้ปะทุออกมาจนยากจะดับเสียแล้ว แววตาของนางวาวโรจน์เมื่อนึกถึงค่ำคืนอันเจ็บปวดที่มิอาจลืมเลือนได้ฉึก!"อ๊ากก แขน แขนข้า"ลูกศรของซืออี้ปักเข้าที่ไหล่ของหรงจื้ออย่างจ

บทที่ 30ดับไฟแค้นด้วยคันศรจ้าวหงจื้อมองรอยยิ้มของซืออี้ด้วยความสงสัย แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยสิ่งใดนั้น บรรยากาศรอบกายก็ได้เปลี่ยนแปลงไปจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะพบว่าคนของตนกำลังหันปลายดาบชี้มาทางเขาอย่างอาจหาญ คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความไม่เข้าใจนี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน!?"อ่า... การแสดงงิ้วเมื่อครู่นี้ของข้าใช้ได้หรือไม่ซืออี้""ยอดเยี่ยมมากเพคะฝ่าบาท"ซืออี้ยิ้มรับด้วยรอยยิ้มหวาน นางมองใบหน้าที่มึนงงสับสนของจ้าวหงจื้อที่ยืนอยู่ตรงกลางอย่างเคว้งคว้างด้วยความรู้สึกสนุก จ้าวเฉิงหยวนที่ควรจะหายใจรวยรินและตายไปอย่างช้า ๆ กลับลุกขึ้นยืนราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เลือดที่เขากระอักออกมาเมื่อครู่นี้ถูกเช็ดออกไปจนไม่มีเหลือ "เจากงกง เลือดหมูของเจ้าคาวยิ่งนัก รีบไปรินสุรามาล้างปากของข้าเลย""พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท เช่นนั้นครั้งหน้าฝ่าบาทอยากจะให้กระหม่อมใช้เลือดไก่หรือเลือดนกดีเล่าพ่ะย่ะค่ะ""ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรือเจากงกง""เอ่อ... ไม่น่าจะมีแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ" เจากงกงโค้งศีรษะพลางยิ้มเจื่อน เขารีบไปรินสุราใส่จอกแล้วนำมามอบให้กับฝ่าบาท การกระทำนี้ของทั้งสองล้วนตกอยู่ในสายตาของทุกคน พวกเขาทำร