Semua Bab คันศรเพลิงแค้น แม่ทัพหญิงอหังการ: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 6พลแม่นธนูคนใหม่ซืออี้ย้ายมาอยู่ในจวนหลังใหม่ได้สามวันแล้ว ทุกเช้านางจะออกมาฝึกซ้อมยิงธนูที่ลานกว้างหลังบ้าน เมื่อแดดออกจัดจึงไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปเดินเล่นในตลาดในเมืองหลันโจว ซึมซับวิถีชีวิตของชาวบ้านและคอยเงี่ยหูฟังข่าวคราวที่ได้ยินจากโรงน้ำชา ที่นั่นคือแหล่งข่าวชั้นดีที่ทำให้นางรู้จักผู้คนในเมืองหลันโจวมากยิ่งขึ้น ตลอดจนข่าวการรับพลแม่นธนูที่นางได้ยินถึงกับกระหยิ่มยิ้มด้วยความยินดี คิดไม่ถึงว่าโอกาสจะมาหานางรวดเร็วนักสายวันนั้นซืออี้เดินทางไปยังค่ายทหารพยัคฆ์โลหิตด้วยจิตใจอันมุ่งมั่น นางแต่งกายอย่างชุดบุรุษทั่วไปเพื่อความกระฉับกระเฉง เส้นผมนุ่มลื่นถูกมัดรวบเป็นหางม้าผูกด้วยผ้าไหมสีแดง ไหล่เล็กสะพายคันธนูคู่ใจที่ท่านตาเป็นผู้ทำให้ด้วยตนเอง ได้ความว่าคันธนูนี้ทำมาจากไม้ไผ่หลงที่มีน้ำหนักเบาและยืดหยุ่นสูง เสริมความแข็งแรงด้วยเขาสัตว์ ขึงด้วยเอ็นสัตว์ที่มีความเหนียวนุ่ม นับว่าเป็นคันธนูที่หาได้ยากยิ่ง ทั้งยังเหมาะมือกับนางยิ่งนัก"ช้าก่อน! เจ้าจะไปที่ใดกัน"ทหารหนุ่มผู้เฝ้าหน้าประตูค่ายทหารเอ่ยรั้งซืออี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พลันสายตากวาดมองรูปร่างเพรียวระหงของนางไปด้วย นี่เป

บทที่ 7คำสัญญาในอดีตเจาอี้หรานลอบมองท่านโหวหนุ่ม ผู้ที่เขายอมติดตามด้วยแววตายิ้ม ๆ เขาค้อมศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปหาซืออี้ ร่างสูงใหญ่แผ่กลิ่นอายฆ่าฟันทำให้บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาทันที เหล่าทหารต่างคารวะท่านรองแม่ทัพเจาด้วยท่าทางนอบน้อม เขาโบกมือก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าของซืออี้ ใบหน้าคมมีรอยบากตรงข้างแก้มเล็ก ๆ ยิ่งขับเน้นให้เจาอี้หรานผู้นี้ดูดุดันมากขึ้น"เจ้าคือคนที่อยากจะเป็นพลธนูใช่หรือไม่ แต่ว่า... ฝีมือเพียงแค่นี้ยังไม่พอสำหรับข้าหรอก หากอยากจะเข้าร่วมกองทัพของเราก็ต้องมีฝีมือให้มากกว่านี้ ข้าขอท้าให้เจ้ายิงนกที่บินอยู่บนฟ้า""มิทราบว่าท่านคือ?" คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อรู้สึกถึงความยุ่งยาก"ฮ่ะฮ่า ข้ามีนามว่าเจาอี้หรานเป็นรองแม่ทัพแห่งกองทัพพยัคฆ์โลหิต"ฐานะของบุรุษผู้นี้ไม่ธรรมดา ซืออี้คารวะอีกฝ่ายด้วยอาการสงบ "ข้าน้อยมีนามว่าซืออี้เจ้าค่ะ หากท่านรองแม่ทัพต้องการเช่นนั้น ข้าน้อยก็มิรังเกียจที่จะทำตาม... เพียงแต่หัวหน้าติ้งบอกไว้ว่าหากข้าน้อยยิงเข้าแปดในสิบก็จะได้เป็นพลธนู เช่นนั้นตอนนี้ข้าน้อยได้เป็นพลธนูแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ"นางไม่กลัวที่จะรับคำท้า แต่แล้วนางได้ประโย

บทที่ 8คนที่ชอบซืออี้มาถึงค่ายทหารตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยความตื่นเต้น กว่าเมื่อคืนนางจะข่มตาหลับลงได้ก็ผ่านไปกว่าครึ่งค่อนคืนแล้ว วันนี้นางจึงรู้สึกว่าตนเองไม่สดชื่นนัก"พลธนูซืออี้ขอเข้าพบท่านโหวขอรับ" นายทหารเฝ้าหน้าเรือนพักเอ่ยบอกคนด้านใน"เข้ามาได้" น้ำเสียงทุ้มต่ำตอบรับสั้น ๆซืออี้ส่งยิ้มบางให้กับนายทหารหน้าเรือนก่อนจะก้าวเท้าเข้าไป เรือนของท่านโหวตั้งอยู่ศูนย์กลางของค่ายทหารเพื่อง่ายต่อการสั่งการ หากมีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องจัดการ ตัวเรือนสร้างจากไม้ยวี๋มูทั้งหลัง ขนาดเรือนมีสองห้องนอน หนึ่งห้องหนังสือ และหนึ่งห้องโถงใหญ่ที่ท่านโหวจะใช้สำหรับประชุมเรื่องสำคัญ ข้าวของในเรือนล้วนเน้นใช้งานมิได้หรูหรา ทว่าก็เป็นของที่มีราคามิใช่น้อยเลย ซืออี้ลอบกวาดตาขณะเดินเข้ามายังห้องโถงใหญ่ ก่อนที่นางจะหลุบตาลงต่ำเมื่อเผลอสบตาคมดุคู่นั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ เซี่ยกวางเย่านั่งอยู่ตรงหน้านี้เอง!"ข้าน้อยพลธนูนามว่าซืออี้เจ้าค่ะ""เงยหน้าขึ้น""เจ้าค่ะ"ซืออี้ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยกวางเย่า เมื่อสบตากับเขาตรง ๆ ในใจของนางก็เกิดสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องราวในอดีตพลันฉายย้อนเข้ามาในหัว แม้จะตั้งใจสลั

บทที่ 9ธนูปลิดวิญญาณทั้งสองมาถึงยังหน้ากำแพงในเวลาอันรวดเร็ว มีลูกธนูติดไฟมากมายที่พวยพุ่งเข้ามายังในกำแพงนี้ ทว่าก็ถูกดับได้อย่างรวดเร็วด้วยทหารที่มีประสบการณ์อันโชกโชน เซี่ยกวางเย่าในชุดนักรบเกราะเหล็กเอ่ยบัญชาการอยู่บนกำแพง ร่างสูงสง่ามีสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อถูกศัตรูประชิดทั้งซ้ายขวา ครานี้ผู้ที่นำทัพมาเองคือต้าเซิงหลัว ผู้เป็นน้องชายของหัวหน้าเผ่า ใบหน้าเหลี่ยมส่อเค้าเจ้าเล่ห์ในชุดขนสัตว์สีน้ำตาล นั่งอยู่บนหลังม้าตัวใหญ่ห่างออกไปทางทิศตะวันออก รอบตัวเขาล้วนมีคนของเผ่าต้าเซิงคอยคุ้มกันอย่างแน่นหนาเขาคือคนโหดเหี้ยม ทว่าขลาดเขลาในการเผชิญหน้าตรง ๆ กับเซี่ยกวางเย่า ด้วยรู้ดีว่าถ้าตนรับคำท้าก็มีแต่จะต้องตายเท่านั้น"เซี่ยกวางเย่า! หากเจ้ายังไม่ยอมจำนนต่อเผ่าต้าเซิงของข้า พวกเจ้าทุกคนจะต้องถูกเผาทั้งเป็นดั่งเช่นคลังเสบียงของพวกเจ้า ฮ่าฮ่าฮ่า"ต้าเซิงหลัวแสยะยิ้มด้วยความลำพองใจ วันนี้เขาสามารถเผาคลังเสบียงของเซี่ยกวางเย่าได้ วันหน้าเขาก็จะเผาเซี่ยกวางเย่าได้เช่นกัน"เดรัจฉานที่ขลาดกลัวอย่างเจ้าจะทำอะไรข้าได้ หากยังรู้ว่าตัวเองเป็นชายชาตรีก็จงมาประลองกับข้าเสีย หรือว่าคิดว่าตนเองเป็นส

บทที่ 10ราชโองการเรียกตัวเซี่ยกวางเย่าชักดาบเล่มใหญ่ออกมาจากฝัก เขาชี้ปลายดาบไปยังต้าเซิงถานที่ยืนยิ้มอยู่บนกำแพง ใบหน้าคมเข้มกระตุกยิ้มพร้อมกับควบม้าโผนทะยานเข้าไปใกล้อย่างไม่เกรงกลัว แม้อีกฝ่ายจะยิงธนูสวนกลับมาก็ตามเคร้ง เคร้ง ปัก!!ดาบเล่มใหญ่ปัดลูกธนูที่พุ่งเข้ามาหมายจะเอาชีวิตได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าลูกธนูจะพุ่งเข้ามาราวกับห่าฝน แต่ก็มิอาจเข้าใกล้เซี่ยกวางเย่าได้เลย ทุกสายตาต่างมองมาทางเขาด้วยความตกใจ ในตอนนั้นเองที่ซืออี้เห็นว่าระยะห่างย่นเข้ามามากแล้ว นางจึงลุกขึ้นยืนบนหลังม้า ใช้วิชาตัวเบาที่ท่านตาสอนทรงตัวอยู่บนหลังม้าที่กำลังควบทะยานไปข้างหน้า ซืออี้หยิบลูกธนูขึ้นสายแล้วเล็งไปยังต้าเซิงถานที่ยังยืนยิ้มอยู่บนกำแพง นางปล่อยลูกธนูออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตามด้วยดอกที่สอง และสาม...ฟิ้ว... ปักลูกธนูดอกแรกถูกต้าเซิงหลัวปัดออกไปได้ ทว่าดอกที่สองกลับปักหน้าอกของเขาเต็มแรง ตามด้วยดอกที่สามปักไปยังหน้าผากอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงสดพลันไหลทะลักออกมาจากบาดแผลราวกับน้ำไหล คนในเผ่าต้าเซิงต่างตกตะลึงจนทำสิ่งใดไม่ถูก ดวงตาเหลือกโปนเมื่อเห็นหัวหน้าเผ่าต้องศรของศัตรู"จะ เจ้า... เฮือก!!"ต้าเ