Semua Bab คันศรเพลิงแค้น แม่ทัพหญิงอหังการ: Bab 31 - Bab 40

เซี่ยกวางเย่าถูกลากมายังห้องได้สำเร็จ ระหว่างทางไม่พบผู้ใดเลย ทำให้แผนการของหรงตวนเหม่ยราบรื่นเป็นอย่างดี หลังจากบ่าวชายทั้งสองวางร่างของเซี่ยกวางเย่าบนเตียงที่ตกแต่งด้วยผ้ามงคลสีแดงแล้ว พวกเขาก็ออกไปรอหน้าห้องเพื่อเฝ้าประตูไม่ให้ผู้ใดเข้ามาขัดขวางความสุขของทั้งสองได้หรงตวนเหม่ยอมยิ้มเมื่อเห็นบุรุษที่ตนพึงใจตกอยู่ในห้วงราคะ เรือนร่างแบบบางก้าวย่างเข้ามาใกล้เซี่ยกวางเย่าที่ดวงตาปรือฉ่ำด้วยอารมณ์ปรารถนาที่กำลังพุ่งพรวด นางค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนออกทีละชิ้น จนเหลือเพียงชุดชั้นในที่ปกปิดดอกบัวตูมและกึ่งกลางกายสาวเท่านั้น"ท่านโหวเจ้าคะ... โปรดปรานีข้าด้วยนะเจ้าคะ"ใบหน้าเล็กยกยิ้มด้วยความเสน่หา นางปีนขึ้นเตียงเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยกวางเย่า โน้มตัวเข้าไปหาใบหน้าอันหล่อเหลาที่แดงก่ำและมีเหงื่อผุดพรายขึ้นมา สองมือเล็กโอบประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ ปลายทางคือริมฝีปากหยักหนาที่อยู่ตรงหน้า"อะ ออกไป"เซี่ยกวางเย่าพยายามจะหันหน้าหนี ทว่าเขากลับถูกมือเล็ก ๆ นั่นจับตรึงเอาไว้ และในตอนที่หรงตวนเหม่ยขยับเข้ามาใกล้เพื่อจะจุมพิตเขานั่น เซี่ยกวางเย่าที่ไม่เคยคิดทำร้ายสตรีมาก่อนก็มิอาจทนได้อีก

"ข้าขอโทษนะเจ้าคะที่ปิดบังพี่เย่ามาโดยตลอด ข้า... อื้อ"เซี่ยกวางเย่าผงกกายลุกขึ้นมาบดจูบกลีบปากนุ่มของซืออี้อย่างรวดเร็ว ริมฝีปากนุ่มถูกรุกรานจากริมฝีปากหยักอย่างดูดดื่ม เขาบดเคล้าละเลียดชิมริมฝีเล็กของนางด้วยความกระหาย ช่วงชิมความหอมหวานที่แผ่ซ่านไปทั่วโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่สอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นเล็กจูบของเขาราวกับจะพรากวิญญาณของซืออี้ให้มอดม้วยอยู่ตรงนี้ หัวสมองของนางพลันขาวโพลนเพียงถูกเขาจุมพิต"อ๊า... ฮวาเอ๋อร์ของพี่ เจ้าจะไม่เสียใจใช่หรือไม่"เซี่ยกวางเย่าผละออกมาเล็กน้อย โดยที่หยาดน้ำลายสีใสเชื่อมประสานริมฝีปากของพวกเขาเอาไว้ด้วยกัน ฝ่ามือแกร่งกุมมือเล็กของซืออี้ที่ยังคงจับท่อนเอ็นใหญ่เอาไว้ไม่ยอมปล่อย"เจ้าค่ะ... ข้ายินดีหากเป็นพี่เย่า"ซืออี้เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกระเส่า เพียงจูบกับเขาก็ทำเอาภายในของนางปั่นป่วนไปหมด ร่างกายของเขาร้อนผ่าว ทว่าตัวนางเองก็ร้อนรุ่มมิต่างกัน นางรู้สึกได้ถึงความฉ่ำชื้นจากกึ่งกายสาวของตนได้เป็นอย่างดี"จะมาเสียใจภายหลังก็ไม่ได้แล้วนะฮวาเอ๋อร์"นัยน์ตาคมจับจ้องซืออี้ไม่กะพริบตา ราวกับต้องการใช้สายตานี้มองนางให้ชัดเจน หากในแววต

"ขะ ข้าทนได้เจ้าค่ะ พี่เย่าสามารถขยับได้เลยเจ้าค่ะ""แน่ใจหรือฮวาเอ๋อร์"จมูกโด่งกดลงไปบนกลุ่มผมนุ่มดำสลวย หากนางอยากจะหยุดเพียงแค่นี้ก็คงไม่ได้แล้วเช่นกัน..."เจ้าค่ะ"ซืออี้พยักหน้ารับ เซี่ยกวางเย่าอมยิ้มด้วยความยินดี เขาจุมพิตบนกลีบปากนุ่มคราหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปยังร่องรักของซืออี้ด้วยแรงที่เบาที่สุด แต่บุรุษผู้กรำศึกหนักในสนามรบมานานหลายปีจะแรงน้อยได้อย่างไร"อื้อ ซี้ดดด อ๊าาา ฮวาเอ๋อร์ตอดรัดพี่แน่นเกินไปแล้ว อ๊ะ อ๊าา""บะ เบา ๆ หน่อยพี่เย่า อ๊ะ อ๊ะ อ๊าา"จากคราแรกที่เขาทำเบาที่สุดแล้ว แต่เมื่อได้เห็นสีหน้าที่แสดงถึงความทรมานและสุขสมของซืออี้ เซี่ยกวางเย่าก็ไม่รอช้าที่จะรีบเร่งเพื่อส่งนางไปยังปลายทางแห่งความสุขสม สะโพกหนาบดกระแทกเข้าไปยังร่องรักสีแดงฉ่ำ แตะครูดเข้าไปยังผนังเนื้ออ่อนนุ่มของนางจนถ้วนทั่ว ทั้งยังโหมแรงกระแทกกระทั้นเข้าไปอย่างไม่ออมแรง"อ๊ะ อ๊ะ อ๊าา ชอบหรือไม่ฮวาเอ๋อร์ อ๊าา เจ้าตอดรัดพี่แน่นเกินไปแล้ว เช่นนี้พี่จะทนไหวได้อย่างไร""อื้อ... พี่เย่าช้าลงหน่อย ขะ ข้าจะไม่ไหว""ช้างั้นหรือ"เซี่ยกวางเย่ากระตุกยิ้มพลางถอนแก่นกายออกจนเกือบหลุด ก่อนจะโหมกระแทกเข้าไปอย

"ท่านแม่โกรธลูกหรือขอรับ""ยังจะมาถามอีก? เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไรกันอาเย่า แม่เคยสอนให้เจ้าเป็นบุรุษที่มัวเมาในกามารมณ์อย่างนั้นหรือ สตรีมีมากมายนัก หากเจ้าอยากจะปลดปล่อยก็ไปหอคณิกาสิ เหตุใดถึงต้องเป็นซืออี้ด้วย นางเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้านะ เรื่องที่เจ้าทำนั้นแม่ไม่ชอบใจเลยสักนิด เจ้าเป็นถึงท่านโหวเหตุใดกระทำการโดยไม่คิดหน้าคิดหลังถึงเพียงนี้ แล้วทำไมถึงต้องเป็นซืออี้ด้วยอาเย่า""ท่านแม่ไม่ชอบที่ลูกหลับนอนกับซืออี้หรือขอรับ"จ้าวหลี่อิงถลึงตาใส่บุตรชาย "ใช่แล้ว แม่ไม่ชอบใจเลยสักนิด""เพราะเหตุใดหรือขอรับ หรือท่านแม่รังเกียจซืออี้กัน"เพียะ!จ้าวหลี่อิงตีไหล่บุตรชายจนเสียงดังสนั่น มีไม่กี่ครั้งที่นางจะลงมือกับบุตรชายเช่นนี้ แต่เพราะเรื่องที่เขาทำนั้นทำให้นางโกรธเคืองเป็นอย่างมาก"แม่น่ะหรือรังเกียจซืออี้ แม่เอ็นดูนางราวกับลูกสาวอีกคนเลยต่างหาก และเพราะเช่นนี้แม่จึงไม่พอใจที่อาเย่าของแม่ข่มเหงรังแกซืออี้ของแม่อย่างไรเล่า ถึงซืออี้จะเสียบิดามารดาไปแล้วแต่นางก็ยังมีญาติผู้ใหญ่ที่เมืองฟ่ง เจ้ารังแกนางเช่นนี้จะให้แม่ผู้ดูแลซืออี้ตอบพวกเขาอย่างไร หรือเจ้าคิดจะให้นางเป็นอนุของเจ้ากันอาเย

"ข้ารักพี่เย่ามากถึงเพียงนี้จะกล้าไปแต่งงานกับบุรุษอื่นได้อย่างไรกันเจ้าคะ ที่ข้าเอ่ยเช่นนั้นต่อหน้าท่านกุนซือเว่ยก็เพราะไม่อยากให้เขาเอ่ยเช่นนี้อีก หากมีผู้ใดมาได้ยินเข้าเกรงว่าจะไม่ดีนัก อย่างไรข้ากับพี่เย่าก็ยังไม่ได้แต่งงานกันนะเจ้าคะ""เจ้าพูดจริงนะฮวาเอ๋อร์ เจ้าจะแต่งงานกับพี่เพียงคนเดียวใช่หรือไม่"ใบหน้าคมก้มลงมาซบที่ไหล่เล็กของซืออี้ เขาเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเล็กน้อย ซืออี้รู้สึกใจเสียที่ทำให้บุรุษที่นางรักรู้สึกไม่ดี นางไม่น่าพูดเช่นนั้นออกไปเลย"ใช่แล้วเจ้าค่ะ หลังจากจบเรื่องนี้แล้ว... คนเดียวที่ข้าจะแต่งงานด้วยก็คือพี่เย่าเจ้าค่ะ หากพี่เย่ายังไม่เชื่อข้าจะพิสูจน์เดี๋ยวนี้เลย"ซืออี้ยกยิ้มด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ นางผละออกมาจากเซี่ยกวางเย่าก่อนจะค่อย ๆ เปลื้องอาภรณ์ของตนออกทีละชิ้น ทีละชิ้น จนเหลือเพียงเอี๊ยมตัวบางที่แทบจะปกปิดความอวบใหญ่ของนางมิได้เลย เซี่ยกวางเย่าเห็นภาพงดงามเบื้องหน้าก็เริ่มหายใจติดขัด ตรงกึ่งกลางเริ่มแข็งผงาดขึ้นมาเสียแล้ว ดุนดันกางเกงของเขาจนเห็นเป็นท่อนลำหนาที่ขยายใหญ่เต็มตัว"อ่า...ฮวาเอ๋อร์ ยิ่งเจ้าทำเช่นนี้มีแต่จะทำพี่คลั่งรักเจ้าตายเอาได้นะ"เ