Semua Bab คันศรเพลิงแค้น แม่ทัพหญิงอหังการ: Bab 41 - Bab 50

บทที่ 22กบฏเจาอ๋องคนตระกูลหรงรวมถึงหวงไท่ผินตกอยู่ในอาการอึ้งตะลึงกับคำตัดสินของฮ่องเต้ ใบหน้าของพวกเขาต่างซีดเผือดด้วยความอับอาย หรงจื้อขบกรามแน่นด้วยความกรุ่นโกรธ ก่อนที่สายตาของเขาจะสบประสานเข้ากับท่านอ๋องด้วยความขลาด แผนการของเขาที่วางเอาไว้ถูกทำลายสิ้นอย่างไม่เหลือชิ้นดี ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เขาจะต้องพบเจอกับเรื่องน่ากลัวอะไรบ้าง แค่คิดขนกายก็ลุกชันด้วยความหวาดกลัวแล้วหวงไท่ผินรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างมาก ทว่าเมื่อฮ่องเต้เอ่ยถึงเพียงนี้ พระนางก็มิอาจคัดค้านได้ และในตอนนั้นเองก็ได้เกิดความวุ่นวายอยู่ข้างนอก ขันทีผู้เฝ้าอยู่หน้าประตูวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน "ทูลฝ่าบาท มีสาส์นส่งมาจากเมืองหลันพ่ะย่ะค่ะ""เรื่องอันใดกัน" "จะ เจาอ๋องทรงก่อกบฏแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้กองทัพของเจาอ๋องได้ล้อมเมืองหลันเอาไว้แล้ว คะ คาดว่าอีกไม่ถึงครึ่งเดือนจะต้องมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ""บังอาจ!"จ้าวเฉิงหยวนทรงตรัสด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น พระองค์ไม่เคยคิดเลยว่าน้องชายผู้นี้จะกล้าก่อกบฏในรัชสมัยของพระองค์ได้ ความผิดหวังและกรุ่นโกรธฉายชัดบนพระพักตร์ของฮ่องเต้เซี่ยกวางเย่าลอบมองหน้าเว่ยเฉิง สิ่งที่พวก

ทางด้านของเซี่ยกวางเย่านั้น กองทัพของเขาใช้เวลาเดินทัพเพียงสิบวันก็มาถึงยังด่านหน้าของเมืองหลัน เขาสั่งให้ทหารตั้งทัพยังที่เมืองลู่ที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลันนัก ก่อนจะเรียกรวมพลให้ทุกคนเข้าร่วมประชุมเพื่อวางแผนการรบ หลังจากสืบข่าวจากคนทางนี้จึงได้พบพิรุธหลายประการ"จากประสบการณ์ของข้านั้น เจาอ๋องมิได้ต้องการบุกมายังเมืองหลวง เพียงแค่ต้องการจะตั้งรับเท่านั้น ราวกับว่าต้องการจะถ่วงเวลาอย่างนั้นแหละ"เว่ยเฉิงเอ่ยขึ้นในที่ประชุมด้วยความมั่นใจ กลยุทธ์ของเจาอ๋องคือการตั้งรับมิใช่การบุกอย่างที่ควรจะเป็น เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของเจาอ๋องนั้นคือสิ่งใดกันแน่ซืออี้นั่งคิดอยู่นานก่อนจะขอดูแผนที่เมืองหลันโดยละเอียด "ชัยภูมิของเมืองหลันไม่เหมาะกับการบุกฝ่าเข้าไป ด้านหลังมีกำแพงธรรมชาติคือแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ช่วยให้ศัตรูมิอาจบุกเข้ามาโดยง่าย กำแพงเมืองก็สูงถึง 2 จั้ง 5 ฉื่อ เป็นไปได้ยากที่จะบุกเข้าไป และทางฝั่งนั้นก็คงเตรียมการเอาไว้แล้วด้วย ทว่า..."ซืออี้ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยนางรู้ความลับของเมืองหลันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ต้องขอบคุณท่านลุงเจียงที่ได้เล่าเรื่องสนุกให้กับนางฟัง เมืองหลันนั้นแ

"ฮ่ะฮ่า เป็นเจ้าสินะซืออี้ หัวหน้ากองธนูหญิงที่เจิ้นอันโหวเอ่ยถึง เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า""หม่อมฉันมิอาจน้อมรับความดีความชอบทั้งหมดนี้เอาไว้เพียงคนเดียวเพคะ เพราะการศึกนั้นมิใช่แค่แม่ทัพ กุนซือ หรือเหล่าหัวหน้าเท่านั้นที่มีส่วนสำคัญ แต่ยังรวมถึงเหล่าพลทหารและผู้ที่คอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังของกองทัพด้วยเพคะ หากว่ามีคนใดคนหนึ่งคิดคดทรยศหรือขาดพวกเขาไป กองทัพก็คงมิอาจแสดงแสนยานุภาพได้อย่างเต็มที่เพคะ ฉะนั้นแล้วหากฝ่าบาทอยากจะทรงมอบรางวัล หม่อมฉันขอให้ฝ่าบาทโปรดทรงมอบรางวัลให้กับทุกคนในกองทัพด้วยเพคะ"ทุกคนที่ได้ฟังล้วนรู้สึกตื้นตันใจนัก โดยเฉพาะเซี่ยกวางเย่าที่ทอดมองร่างระหงของซืออี้ด้วยความภาคภูมิใจระคนดีใจ เขามองนางไม่ผิดไปจริง ๆ มีเพียงนางที่คู่ควรจะมาเป็นฮูหยินของเขา"เจ้ากล่าวได้ดีนัก แม้ทุกคนจะมีส่วนร่วมให้ได้รับชัยชนะครั้งนี้ แต่เจ้าก็คือคนที่มีส่วนร่วมที่ทำให้ได้รับชัยชนะครั้งนี้ ฉะนั้นแล้วข้าจะมอบเงินรางวัล 1 ตำลึงทอง และผ้าแพรไหมเนื้อดี 5 พับให้กับทุกคนในกองทัพ ส่วนเจ้านั้น ในเมื่อมากด้วยความสามารถถึงเพียงนี้ข้าก็มิอาจปล่อยเจ้าไปได้แล้ว ข้าขอแต่งตั้งให้เจ้าเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกใน

จ้าวจิ่งหงผู้นิ่งเงียบมานานเอ่ยขึ้นมาบ้าง เสนาบดีฉินคือคนของเขาหากให้ยอมก้มหัวเกรงว่าจะไม่ดีนัก อย่างไรเขาก็ต้องออกโรงปกป้องเสนาบดีฉินเสียหน่อย"กระหม่อมก็แค่เย้าเล่นเท่านั้นเอง เฉินอ๋องเอ่ยเช่นนี้ก็เหมือนว่ากระหม่อมกำลังรังแกเสนาบดีฉินและรองเสนาบดีจั่วอยู่น่ะสิพ่ะย่ะค่ะ""ท่านเจียงหย่งคิดมากเกินไปแล้ว" จ้าวจิ่งหงแย้มยิ้มบางเจียงหย่งเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้ สถานการณ์ในท้องพระโรงจึวกลับคืนสู่ความสงบ หลังจากที่พวกเขารู้ว่าซืออี้คือหลานสาวของเจียงหย่ง และดูเหมือนว่าเจียงหย่งผู้นี้จะรักใคร่เอ็นดูมิน้อยเลย ดูได้จากท่าทีที่เขามีให้ต่อคนที่เป็นปรปักษ์ต่อซืออี้จ้าวเฉิงหยวนทรงแย้มสรวลอย่างอารมณ์ดี แม้พระองค์จะตกใจเรื่องนี้เหมือนกันแต่ก็ไม่ได้มากมายนัก เพราะยังมีเรื่องที่ทำให้พระองค์ตกใจมากกว่านี้เสียอีก"ในเมื่อไม่มีผู้ใดคัดค้านแล้ว เช่นนั้นซืออี้จะได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกของแคว้นจ้าวในอีกสามวันข้างหน้านี้ และเจิ้นคิดจะจัดงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ ขึ้นที่วังหลวงด้วย ทุกคนเห็นเป็นเช่นไร"ฝ่าบาทยังให้ความสำคัญกับซืออี้ถึงเพียงนี้ พวกเขาก็มีแต่ต้องคล้อยตามเท่านั้นเอง"ฝ่าบาททร

“กระหม่อมทำให้รุ่ยอ๋องต้องทรงรอนาน ขอประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เซี่ยกวางเย่าพร้อมด้วยซืออี้เข้ามาถวายความเคารพต่อรุ่ยอ๋อง ทางด้านนอกมีทหารหลายสิบคนที่รอพวกเขาอยู่ จ้าวหงจื้อคลี่ยิ้มเบาบาง“เจิ้นอันโหวอย่าได้คิดมากไป เจ้ามาช่วยข้ารวดเร็วมากแล้ว เพียงแต่ขาของขารู้สึกชายิ่งนักจึงอยากจะขอนั่งพักอีกสักครู่ได้หรือไม่”“ย่อมได้อยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะให้ทหาร 10 นายคอยอารักขารุ่ยอ๋องเองพ่ะย่ะค่ะ ส่วนกระหม่อมคงต้องตัวไปตามจับกุมเฉินอ๋องและเจาอ๋องเสียก่อน”“สิบคนมากเกินไป แค่ทหารสองคนและท่านแม่ทัพซือก็เพียงพอแล้ว”“เรื่องนี้...” เซี่ยกวางเย่ามีสีหน้าลังเล“ข้าเกรงว่าระหงทางกลับอาจจะพบคนของเฉินอ๋องและเจาอ๋องลอบเล่นงานเอาได้ หากได้ท่านแม่ทัพซือผู้มีฝีมือเก่งกาจข้าก็จะวางใจลงไปได้มาก แต่ถ้าคำของของข้ามากเกินไป...”“หม่อมฉันยินดีจะอารักขารุ่ยอ๋องกลับเมืองหลวงเพคะ”ซืออี้หันมาส่งยิ้มให้กับเซี่ยกวางเย่า นางล่วงรู้ถึงความกังวลใจของเขาดี ทว่าความปลอดภัยของรุ่ยอ๋องก็สำคัญมิน้อย หากระหว่างทางรุ่ยอ๋องเกิดเป็นอะไรขึ้นมาย่อมไม่ส่งผลดีนัก“เช่นนั้นฝากด้วยนะ”เซี่ยกวางเย่าตัดใจทำตามนั้น เขาถวายความเคารพรุ่