คันศรเพลิงแค้น แม่ทัพหญิงอหังการ의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

"เดรัจฉาน! เจ้านี่มันเลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ สมแล้วที่ท่านพ่อไม่ยอมยกอะไรให้เจ้าเลย ข้าหรือก็อุตส่าห์เห็นใจคิดว่าเจ้าคือน้องชายคนหนึ่ง มอบจวนหลังใหญ่และมอบเงินให้หลายตำลึงทองในทุก ๆ เดือน ทั้งยังช่วยฝากฝังเจ้าให้รับราชการจนไต่เต้าได้เป็นถึงรองเจ้ากรมพิธีการอย่างทุกวันนี้ แต่คนชั่วช้าเลวทรามอย่างเจ้าก็ยังกล้าอกตัญญูได้ ข้ามองคนผิดไปจริง ๆ""ฮึ ๆ จะมาพูดตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว วันนี้เป็นวันตายของท่าน ต่อให้ข้าจะต้องกลายเป็นเดรัจฉานชั่วช้าเพียงใด ขอแค่เพียงกำจัดท่านและครอบครัวให้พ้นทางออกไปได้ ข้าก็ยอมทั้งสิ้น""เจ้ามันสิ้นคิดนัก คิดหรือว่าถ้าไม่มีข้าแล้วเจ้าจะสามารถประคับประคองตระกูลหรงต่อไปได้ เจ้าไม่รู้หรือไรว่ายังมีหลายคนที่มุ่งหวังจะให้ตระกูลหรงพังทลาย เจ้าที่เป็นแค่รองเจ้ากรมย่อมมิอาจเป็นต้นไม้ใหญ่ให้กับตระกูลหรง มีแต่จะนำพาตระกูลหรงไปพบจุดจบเสียเท่านั้น"แม่ทัพหรงกับกุนซือลอบมองหน้ากัน ในตอนที่หรงจื้อพาคนบุกเข้ามานั้น เขาได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือออกไปแล้ว ขอแค่ถ่วงเวลาอีกแค่หนึ่งก้านธูปก็พอ…หรงจื้อหัวเราะอย่างเยาะหยัน "ข้ารู้นะว่าท่านต้องการจะถ่วงเวลาเพื่อรอคนมาช่วย แต่ช่างน่าเสี

ทางด้านอามู่ได้พาหรงฮวาหนีรอดออกได้ เขาซ่อนตัวอยู่ใต้สะพาน รอจนฟ้าสางประตูเมืองเปิดจึงรีบออกเดินทางจากเมืองหลวงทันที ก่อนจะมุ่งหน้าขึ้นเหนือสุดเพื่อไปยังจวนโหวดั่งเช่นที่ฮูหยินไหว้วานเอาไว้ ร่างเล็กที่สลบไสลนั่งพิงหน้าอกของเขาตลอดทาง อามู่ก้มมองดูคุณหนูตัวน้อยที่ชีวิตผกผันในชั่วข้ามคืนด้วยความสงสารอามู่ควบม้าอย่างไม่หยุดพักราวสี่ชั่วยาม จนม้าเริ่มฝีเท้าตกเขาจึงได้หยุดพักยังโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ก่อนจะอุ้มคุณหนูตัวน้อยไปนอนพักในห้องที่หลงจู๊จัดเตรียมเอาไว้ให้แล้ว ทว่าอามู่ไม่ได้รู้ถึงสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนกลุ่มหนึ่งเลย..."อื้อ... ที่นี่ที่ไหน ฮึก ๆ ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ ทุกคนอยู่ที่ไหนกันหมดเจ้าคะ""คุณหนู บ่าวอยู่นี่แล้วขอรับ"อามู่รีบตรงเข้ามาดูอาการเด็กหญิงที่ตัวสั่นเพราะขวัญกระเจิง จากการประสบเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวเมื่อคืนนี้"ฮึก ๆ ท่านลุงมู่ ทุกคนเล่าเจ้าคะอยู่ที่ไหนกันหมด แล้วที่นี่ที่ไหน ข้าจะรีบกลับไปหาทุกคนที่จวน""ที่นั่นไม่มีผู้ใดรอคุณหนูแล้วขอรับ ทุกคน... ตายในกองเพลิงกันหมดแล้วขอรับ""อะ อะไรนะ"ริมฝีปากเล็กสั่นระริกอย่างเสียขวัญ ดวงตาคู่สวยพลันปรากฏน้ำสีใสเอ่

ฉึก!อามู่ถูกลูกดอกปักเข้าที่แขนอย่างจัง เขาดึงลูกดอกนั้นขึ้นมาก่อนจะเขวี้ยงใส่ตาของผู้เป็นเจ้าของอย่างแม่นยำ"อ๊ากกก!!"ตาข้างซ้ายพลันมืดสนิทในทันที เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักออกมาจากปากแผล จนอาบย้อมใบหน้าของหัวหน้าพ่อค้าเป็นสีแดงสด อามู่แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะรีบหนีไปอีกทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว ทว่าตัวเขาหนีมาได้ไม่ไกลนักก็ต้องทรุดไปกับพื้น ลูกดอกเมื่อครู่อาบยาพิษเอาไว้ด้วย อามู่กระเสือกกระสนไปทางหมู่บ้านจางที่อยู่ไม่ไกลนัก ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยเลือดเพราะบาดแผลฉกรรจ์ เขาคงมาไกลที่สุดได้เพียงแค่นี้แล้วสินะ"คุณหนูของบ่าว... บ่าวมิอาจตามไปได้แล้วขอรับ… บ่าวขอโทษ" เสียงของอามู่เบาลงเรื่อย ๆ พร้อมกับดวงตาคู่คมที่ปิดสนิทลงทางฝั่งของซืออี้วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต จนกระทั่งมาถึงยังหน้าผาสูงชัน ด้านล่างมีแม่น้ำใหญ่ทอดตัวเป็นเส้นคดโค้งไปมา นางหันไปทางด้านหลังเมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าติดตามมา ในใจของซืออี้หวาดกลัวจับใจนักกลัวเหลือเกินว่าท่านลุงมู่จะเป็นอะไรไป ในชีวิตนี้นางเหลือเพียงท่านลุงมู่แค่คนเดียวเท่านั้น"ฮึก ๆ ท่านลุงมู่จะต้องปลอดภัย ท่านลุงมู่จะต้องปลอดภัย"ซืออี้ใช้หลังมือปาดน้ำตาที่ไหลอา

"กำไลนี่จะเท่าไหร่กันเชียว ก็แค่กำไลทองที่มีลวดลายงดงามนิดหน่อย อย่างมากข้าให้แค่ห้าตำลึงเงิน ทั้งยังมีตำหนิตรงนี้เสียด้วย นี่เจ้าแอบไปขโมยของผู้อื่นมาหรือเปล่าก็ไม่รู้""เจ้า ๆ กล้าปรักปรำข้าได้อย่างไร กำไลวงนี้มีคนมาขายให้กับข้าต่างหากเล่า นางเล่าว่าเก็บเจอในป่าเช่นนี้จะเรียกว่าขโมยได้อย่างไร""อ้อ... ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แล้วเจ้าของกำไลตัวจริงมิใช่ว่าตายไปแล้วหรือ ไอหย๊า... กำไลวงนี้สงสัยจะมีกลิ่นอายอัปมงคลเสียแล้วสิ ซืออี้เจ้าก็อย่าได้ไปสนใจกำไลวงนี้เลย เดี๋ยวตาจะพาเจ้าไปซื้อที่ร้านเยว่เอง ที่นั่นมีแต่ของชั้นดีทั้งนั้น ไม่เหมือนร้านนี้ที่เอาของคนตายมาขาย"เพราะเสียงที่ใช้พูดไม่เบานัก ทำให้เริ่มมีกลุ่มคนเข้ามามุงดูเรื่องสนุก แม่ค้าเห็นเช่นนั้นพลันหน้าซีดเผือด ด้วยกลัวว่าจะเกิดข่าวลือออกไปว่านางเอาของคนตายมาขาย ชื่อเสียงของร้านนางได้ป่นปี้กันพอดี"มะ ไม่ใช่เสียหน่อย เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน เห็นแก่แม่หนูนี่ที่ตาถึงข้าจะลดเหลือหกตำลึงเงิน" เดิมทีนางซื้อมาแค่สี่ตำลึงเงินจึงตั้งใจจะขายแปดตำลึงเงิน"ข้าบอกแล้วว่ากำไลเช่นนี้มากสุดก็แค่ห้าตำลึงเงิน ยิ่งรู้ว่าเจ้าซื้อมาอย่างไรแค่สามตำลึงเงินก็เก

เมืองหลันโจว แดนเหนือซืออี้ใช้เวลาร่วมเดือนจึงได้มาถึงแดนเหนือ ดินแดนที่เต็มไปด้วยหิมะอันขาวโพลนไม่ว่าจะมองไปยังทิศทางไหน อากาศเย็นมากจนนางต้องกระชับเสื้อคลุมของตนให้แน่นขึ้น รถม้าที่โดยสารมานั้นจอดอยู่หน้าประตูเมือง มีทหารหลายนายคอยเฝ้าดูแลอย่างเข้มงวด และไม่ว่าผู้ใดจะผ่านเข้าไปยังเมืองหลันโจวจะต้องได้รับการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ซึ่งเรื่องนี้ซืออี้ได้เตรียมการมาแล้ว ต้องขอบคุณท่านตาที่มีสหายที่ทำเรื่องทะเบียนราษฎร์ให้กับนางได้ นางจึงเข้ามาในเมืองโดยไม่ได้รับการสงสัยรถม้าเคลื่อนไปตามถนนหนทางของเมืองหลันโจว ก่อนจะหยุดลงยังตรอกเหนือสุดของเมือง ซืออี้ก้าวลงมาจากรถม้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง นางมองบ้านหลังน้อยตรงหน้าด้วยความพอใจ"ที่นี่หรือลุงเจียง บ้านที่ท่านตาซื้อไว้ให้ข้าน่ะเจ้าค่ะ""ใช่แล้ว ที่นี่แหละคือบ้านของอดีตสหายท่านตาเจ้าเอง จะมีบ่าวรับใช้คอยช่วยเหลือเจ้าสองคน สาวใช้อีกสองคน และพ่อบ้านที่จะคอยดูแลบ้านยามที่เจ้าไม่อยู่ด้วย เข้าไปด้านในเถิดซืออี้"ท่านลุงเจียงผู้นี้คือลูกชายของสหายท่านตา เขาทำงานอยู่ที่สำนักคุ้มภัยจึงได้ร่วมเดินทางมาในครั้งนี้กับนางด้วย ตลอดการเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นก