สยบรักวิศวะร้าย のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

สยบรักวิศวะราย บทที่ 22จึก!"โอ๊ย""ทำอะไรของเธอ" ต้นข้าวที่เพิ่งเดินมาเห็นสิ่งที่ปรารถนากำลังจะทำก็รีบมาดึงตัวเธอออก"ทำกับข้าวช่วยยายไม่เห็นหรือไง""รู้ไหมว่าถ้าทำพลาดถึงกับนิ้วขาดเลยนะ""มันจะขาดก็ตอนคุณมาดึงฉันนี่แหละ" เธออุตส่าห์เล็งดีแล้วโชคดีนะที่มีดสับลงกับเขียงไม่ได้สับมือเธอ"ยายว่าให้ยายทำเองดีกว่า" คนแก่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนมองออกว่าหลานชายเป็นห่วงฝ่ายหญิงมาก "หนูมาตำเครื่องให้ยายดีกว่า""ค่ะ" ปรารถนาคืนมีดให้กับยายแล้วเดินไปดูเครื่องที่ยายเตรียมไว้ ส่วนต้นข้าวเห็นว่าเธอไม่ทำมีดแล้วเขาเลยเดินออกไปนั่งคุยกับตา "ยายคะข้าวแช่เอามาทำไมคะ" เธอเห็นว่าคุณยายเตรียมข้าวแช่ไว้ด้วย"อ่อมหอยจะให้เหนียวเราต้องเอาข้าวเหนียวแช่น้ำแล้วมาตำผสมกับเครื่องที่เตรียมไว้ด้วย""จริงหรือคะยาย" ปรารถนาเลยถามไปตามนิสัยของเธอ​ เพราะเธอทานแกงอ่อมของยายมาสองอย่างแล้วไม่เห็นมีข้าวแช่ใส่ด้วย"ถึงแม้มันจะชื่อเดียวกัน​ แต่อาหารแต่ละอย่างก็มีสูตรของมัน""ค่ะ" ปรารถนาเลยทำตามที่ยายบอก พอเธอตำเครื่องเสร็จยายก็จัดการกับหอยพวกนั้นเสร็จพอดี"เสร็จแล้วค่ะยาย""เราอยากปรุงเองไหมล่ะ""มันจะกินได้หรือเปล่าคะ""กินได้

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 24🔞"ไม่ดิ้นอีกแล้วเหรอ" หลังจากที่ถูกเขาขู่ไปเมื่อครู่เธอก็นิ่ง"จะมาสนใจฉันทำไม ทำไมไม่ไปหาผู้หญิงของคุณ""ฉันเนี่ยนะสนใจเธอ กลัวว่าถ้าปล่อยให้เดินกลับเดี๋ยวก็มีคนมาฉุด แล้วใครจะเดือดร้อนล่ะ" ทีแรกคิดว่าเขาเป็นห่วงความรู้สึก แต่ที่ไหนได้เขาเป็นห่วงตัวเองงั้นเหรอ กลัวว่าต้องรับผิดชอบถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่พอต้นข้าวขยับออกแล้วปิดประตู ตอนที่เขาเดินอ้อมไปฝั่งคนขับปรารถนาก็ลงจากรถ"ยังจะดื้ออยู่ใช่ไหม""ใครบอกว่าฉันดื้อ ฉันรู้ตัวว่าฉันไม่มีค่าไม่มีความหมายสำหรับคุณ ถ้าคุณกลัวว่าฉันจะมีอันตรายไม่ต้องกลัวหรอก ไม่มีใครมาทำอะไรฉันได้หรอก""เก่งจังเลยนะแม่คุณ กลับมาขึ้นรถ"ระยะทางจากตรงนี้เดินไปจนถึงกระท่อมก็เกือบห้าร้อยเมตร ถ้าจำกันได้สมัยก่อนตอนที่เหนือตะวันพาแม่ของต้นข้าวมาลำบากอยู่ที่นี่ทางเส้นนี้เป็นแค่คันนา สมัยนั้นเหนือตะวันและมิลานก็ทะเลาะกันระหว่างเดินกลับบ้านลุงกับป้าซึ่งตอนนี้เป็นตากับยายแล้ว และเหนือตะวันก็จับมิลานกดลงทุ่งนาแถวนี้แหละจนได้ต้นข้าวมา"โอ๊ย ปล่อยนะ! คุณจะทำอะไร" เดินมาอยู่ดีๆ ก็ถูกเขากระชากตัวให้หันกลับมาจนปรารถนาเสียหลักล้มลงไปไม่ไกลจากจุ

สยบรักวิศวะร้ายบทที่ 26"แม่?" ปรารถนาแทบล้มทั้งยืนตอนที่มองไปเห็นแม่ลงจากรถตู้ เธอไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม แม่เธอจะมาที่นี่ได้ยังไง "แม่เหรอ?" ต้นข้าวที่นั่งทานข้าวอยู่ดีดตัวลุกขึ้นแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยแต่พอผู้หญิงคนแรกลงจากรถผู้หญิงคนที่สองก็ตามลงมา.."แม่??" คราวนี้ถึงทีต้นข้าวบ้าง"มิลาน" ตากับยายเห็นหลานสาวมาก็ดีใจ แต่ทำไมเด็กสองคนนี้ถึงดูตกใจมากกว่าจะดีใจที่เห็นแม่มาหาล่ะ"สวัสดีค่ะลุงสวัสดีค่ะป้า" มาถึงมิลานก็ไหว้ลุงกับป้าทั้งสองก่อนแต่สายตาของคนเป็นแม่จ้องไปที่ลูกชาย"แล้วเรามากับใคร" ที่จริงตากับยายก็ได้ยินแล้วล่ะ คิดว่าต้องเป็นแม่ของหนูปรารถนา"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อปราณี เป็นแม่ของปรารถนาค่ะ" ปราณีติดต่อลูกสาวคนเล็กไม่ได้ ถามพี่สาวฝ่ายนั้นก็ไม่ยอมบอก แต่พอเค้นหนักเข้าและขู่ว่าจะไม่ส่งเงิน วาสนาถึงได้บอกว่าน้องหายออกจากบ้านได้ครึ่งเดือนแล้วพอรู้ว่าลูกสาวหายออกจากบ้านปราณีก็รีบบินกลับมาโดยที่ไม่ได้แจ้งทางเจ้านายเลย คิดว่าถ้าแจ้งก็คงไม่ได้กลับเร่งด่วนขนาดนี้ นางเลยยอมเสียทุกอย่างเพื่อจะรีบมาตามหาลูกสาว"แม่มาได้ยังไงคะ" ปรารถนาเริ่มน้ำตาคลอเบ้าตอนที่เห็นแม่ยืนอยู่ต่อหน้า เธอรู้ว่าแม่

บำเรอรักวิศวะร้ายบทที่ 28"ที่แม่พูดมาหมายความว่ายังไงคะ" ด้วยนิสัยของวาสนาทำยังไงก็ได้ให้เด่นให้ดีกว่าน้องสาว พอได้ยินว่าน้องสาวจะได้ดีกว่าพี่สาวเลยรับไม่ได้"ก็ตามที่แม่พูดนั่นแหละ เราเพิ่งมา​ เอาของเข้าไปเก็บในห้องก่อน" ทำไมแม่ทุกคนจะไม่อยากให้ลูกรักใคร่ห่วงใยกัน นางก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ทั้งสองเห็นอกเห็นใจและรักกัน คิดว่าถ้าแม่ไม่อยู่ด้วยลูกอาจจะสามัคคีกลมเกลียว แต่ที่ไหนได้น้องหายออกจากบ้านพี่สาวไม่ทุกข์ร้อนเลย"ไม่ค่ะ วาสอยากนั่งอยู่ตรงนี้ด้วย" วาสนาจัดผมตัวเองเล็กน้อยก่อนจะทำทีจริตจะก้านพอให้ดูงาม อยากให้ทุกคนเห็นว่าตัวเองเหมาะสมมากกว่าเด็กกะโปโลแบบน้องสาว"เรามาคุยเรื่องนี้กันต่อดีกว่านะ" ผู้ใหญ่เลยหันมาคุยเรื่องของเด็กทั้งสองต่อ คุยไปได้ไม่นานวาสนาก็นึกอะไรขึ้นได้เลยรีบเดินไปจัดเตรียมน้ำมาบริการ"ต้องขออภัยด้วยนะคะ พอดีน้องสาวของวาสไม่ค่อยเป็นงานบ้านงานเรือน แค่นี้ก็คิดไม่ได้ว่าต้องเอาน้ำมาให้ผู้ใหญ่ทาน""ขอบใจนะจ๊ะ" มิลานกล่าวขอบใจเด็ก แต่ก็คิดทะแม่งๆ อยู่ในใจเล็กน้อย"ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณแม่ ท่านนี้คงจะเป็นคุณยายใช่ไหมคะ" เห็นผู้หญิงมาด้วยกันสองคน คนหนึ่งต้องเป็นแม่และอีก

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 30ปรารถนาใช้เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่นานก็ออกมาจากห้องเดิมของเธอ แม่ยังไม่กลับไม่รู้ว่าได้งานไหม เพราะแม่บอกว่าวันนี้จะออกไปหางานทำ ถ้าไม่ได้เรียนต่อหางานทำก็คงจะแบ่งเบาภาระแม่ได้ อายุแม่ก็เข้าวัยกลางคนแล้ว​ แต่ยังต้องมาทำงานหาเงินส่งลูกเรียนถึงสองคนตอนที่เดินออกมาก็ยังเห็นพี่สาวนั่งมองด้วยแววตาที่ไม่ได้ยินดีด้วยเลยแต่ก่อนพี่สาวทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเธอก็ยังทนได้ แต่เรื่องนี้ทำไมถึงทนไม่ได้ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ยิ่งเห็นพี่สาวพาเพื่อนมาพูดคุยกับเขา​ เธอก็ยิ่งไม่ชอบเอามากๆ"อยากไปทานข้าวที่ไหน""ร้านแถวหน้าปากซอยก็ได้ค่ะ"ได้ยินคำตอบต้นข้าวที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ถึงกับหันไปมอง จะออกมาดินเนอร์กับเขาทั้งทีให้แวะทานหน้าปากซอยเนี่ยนะ ผู้หญิงอะไรเนี่ยออกมาถึงหน้าปากซอยเขาก็ไม่ได้จอดหรอกต้นข้าวยังขับรถไปโซนที่มีร้านอาหารมีระดับหน่อยจอดรถที่ลานจอดหน้าร้านอาหารเขากำลังจะลงไปเปิดประตูให้แต่เธอก็ลงมาก่อน"กินร้านธรรมดาก็ได้มั้งคะ""ร้านนี้อร่อยเดี๋ยวพาเข้าไปชิม"ปรารถนาเดินตามเขาเข้าไปในร้านหรู ครั้งแรกในชีวิตเลยมั้งที่ได้เข้าร้านแบบนี้ต้นข้าวให้พนักงานส่งเมนูอาหารใ