สยบรักวิศวะร้าย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 41ออกจากร้านอาหารมาต้นข้าวก็ขับรถมุ่งตรงออกนอกเมือง ก่อนออกมาเขาก็ได้บอกกับแม่ของเธออีกครั้งว่าไม่ต้องเป็นห่วงยังไงเขาก็ต้องตามเธอให้เจอจนได้ระหว่างขับรถมาต้นข้าวก็พยายามโทรหาถังเบียร์ อยากจะถามเพื่อความชัวร์ว่าเธอได้ไปที่นั่นไหม แต่โทรยังไงมันก็ไม่รับสาย ก็รู้อยู่หรอกว่าดึกแล้วแต่น่าจะเปิดเสียงโทรศัพท์ไว้หน่อยเผื่อคนมีธุระโทรหาเช้าวันต่อมา.."49 สาย??" ถังเบียร์แทบจะขยี้ตามอง อะไรจะโทรขนาดนี้ ..แต่พอโทรกลับอีกฝ่ายก็ดันไม่เปิดเครื่อง "มันมีธุระอะไรนักหนาวะ" คิดไปคิดมาหรือจะเป็นเรื่องที่ปรารถนามาที่นี่ จะสมน้ำหน้ามันดีไหมเนี่ยไม่ใช่ว่าต้นข้าวปิดเครื่องหรอกเพราะแบตหมดต่างหาก ที่ชาร์จแบตก็ไม่ได้นำติดมาด้วย จะแวะซื้อระหว่างทางก็กลัวช้าเลยเร่งการเดินทางให้เร็วขึ้น และตอนนี้เขาก็เข้าซอยท้ายหมู่บ้านมาแล้ว"ไปหาน้องปรารถนาดีกว่า" หลังจากแปรงฟันเสร็จถังเบียร์ก็ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คู่ใจ"เรายังจะสูบน้ำใส่ข้าวอีกอยู่หรือคะคุณตา" ปรารถนาถือของเดินตามหลังตามาทุ่งนา เพราะวันนี้ตาต้องสูบน้ำขึ้นมาใส่ข้าวอีกรอบ"ต้องสูบสิช่วงนี้แหละที่ข้าวต้องการน้ำมากที่สุด" เครื่องสูบน้ำตาย

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 43ขับรถประมาณเกือบ 30 กิโลเมตรก็เข้ามาถึงตัวจังหวัด งานประจำปีจัดอยู่ใจกลางเมืองตามถนนหนทางที่รถสัญจรกัน แต่พอมีงานทางจังหวัดก็ปิดถนนให้รถวิ่งเส้นนอกเมืองมาถึงโชคดีมีที่รับฝากรถ ต้นข้าวเลยขับรถเข้าไปตรงที่มีคนคอยโบก"หนึ่งร้อยบาทครับ" หลังจากจอดรถได้คนที่รับฝากรถก็มาเรียกเอาเงิน "โอ้โหหนึ่งร้อยเลยเหรอ ปล้นกันเลยดีกว่ามั้ง" คนที่พูดก็คือใบตอง ทุกปีก็ไม่ได้จ่ายค่าจอดรถแพงขนาดนี้"ตอง" ต้นข้าวกลัวใบตองจะพูดมากไปกว่านี้เลยปรามไว้ก่อนที่จะหยิบเงินออกมาจากกระเป๋า"ปีที่แล้วยังเก็บแค่หกสิบ""จะพูดทำไม มีที่ให้ฝากรถก็ดีเท่าไรแล้ว" รถของเขาไม่ใช่ราคาน้อยๆ ไม่กล้าเอาไปจอดริมถนนหรอก หลังจากจ่ายค่าฝากรถแล้วต้นข้าวก็เอื้อมมาจูงแขนของปรารถนาพาเดินเข้าไปในงานแต่ใบตองไม่ยอมแพ้รีบเข้าไปเดินข้างต้นข้าวอีกฝั่งหนึ่งพอเดินเข้ามาในงานก็เห็นมีที่ปาลูกโป่งหลายร้านเลย "พี่ต้นจะปาลูกโป่งให้ตองอีกใช่ไหมคะ"ต้นข้าวมองใบตองแบบเซ็งๆ ทำไมช่วงนี้ใบตองดูนิสัยไม่เหมือนเดิมเลย"เอากี่ถาดคะ" เจ้าของร้านยกถาดลูกดอกมาวางให้ ต้นข้าวบอกให้เอามาให้เยอะที่สุด ถาดนี้ไม่แตกถาดหน้าก็ต้องแตกล่ะวะปาถาด

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 45🔞ต้นข้าวเปิดน้ำฝักบัวให้ไหลชโลมผ่านร่างกายของทั้งสอง มือหนาสัมผัสลูบคลำทั่วบริเวณเรือนร่างระหงเพื่อช่วยเธอทำความสะอาดแต่พอมือของเขาขยับต่ำลงไปหวังจะช่วยทำความสะอาดตรงนาผืนน้อยปรารถนาก็รีบปัดป้อง"พี่ต้น""พี่ช่วย""นาทำเองค่ะ" หญิงสาวใช้สบู่เหลวแทนสบู่ล้างจุดซ่อนเร้น เพราะคอนโดของเขาไม่มีของใช้ผู้หญิงแบบนั้น ถ้ามีน่ะสิได้มีเรื่องกันแน่ตอนที่เธอกำลังขัดถูมันอยู่ต้นข้าวก็ขยับออกมาเพื่อมองให้ถนัดตา"มองอะไรคะ""ทำอีกสิ""พี่มองขนาดนั้นใครจะไปทำ..""ก็มันน่ามองนี่"ปรารถนาเอื้อมไปหยิบฝักบัวลงมาล้างร่างกายที่ตอนนี้มีแต่ฟองสบู่ ต้นข้าวถึงได้ขยับเข้ามาจับฝักบัวนั้นช่วยหลังจากที่เธออาบน้ำทำความสะอาดเสร็จแล้วก็ออกมารอข้างนอกปล่อยให้เขาทำความสะอาดร่างกายของเขาต่อออกมาก็เห็นเธอนั่งหวีผมอยู่ เพราะตอนที่ทั้งสองอยู่ใต้น้ำฝักบัวทำให้ผมของเธอโดนน้ำไปด้วย"ไม่ต้องแล้ว" ชายหนุ่มวางแปรงหวีผมลงตรงหน้ากระจกแล้วก็โน้มลำตัวลงไปอุ้มร่างของเธอให้ขึ้นมาจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ปรารถนารีบตวัดมือเรียวขึ้นไปกอดต้นคอของเขาไว้แน่น เกิดมายังไม่เคยถูกผู้ชายที่ไหนอุ้มมาก่อน มีแค่แม่ที่เคยอุ้

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 47ทำไมเราถึงไม่ตอบคำถามนั้นเขาไป ก็ในเมื่อเรารักแล้วทำไมเราต้องอยากเอาชนะด้วยแค่เขาไม่บอกรักก่อน ..โอ๊ยอยากตีกบาลตัวเองนักผู้ชายเพียบพร้อมแบบนั้นแค่บอกรักเขาก่อนทำไมเราถึงไม่พูด"นาแกเป็นอะไร" กลับมาจากทานข้าวเมษาเห็นเพื่อนเอาแต่ครุ่นคิด"แกว่าฉันโง่ไหม""โง่อะไร?""ไม่มีอะไรหรอก" จะปรึกษาใครก็ไม่ได้ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป คอยดูนะถ้าเขาเปิดโอกาสให้อีกครั้งเธอจะไม่รีรอเลยจะรีบบอกว่ารักเขาไป"หนูนาเย็นนี้ว่างไหม""ไม่ว่าง" ปรารถนาไม่ถามเลยด้วยว่าลิขิตจะชวนไปไหน เธอให้สัญญากับต้นข้าวไว้แล้วว่าจะออกห่างจากผู้ชายคนนี้ "จะไม่ถามเลยเหรอว่าเราชวนทำไม""เรามีนัดดินเนอร์กับแฟนแล้ว""แฟน?" เมษาและเพื่อนที่แอบตั้งใจฟังอยู่ถึงกับอุทานออกมา ก่อนเที่ยงบอกเป็นคนรู้ใจพอช่วงบ่ายมาเป็นแฟนแล้วเหรอ"ขอแสดงความยินดีด้วยนะ" ลิขิตรู้ว่ายังไงตัวเองก็คงสู้หลานของท่านอดีตรัฐมนตรีไม่ได้อยู่แล้ว"ขอบใจมากนะเพื่อน" แต่ก่อนเธออาจจะให้เขาเป็นเพื่อนได้ แต่ตอนนี้แม้แต่คำว่าเพื่อนคงให้ไม่ได้แล้วล่ะ แต่จะพูดตัดรอนก็คงไม่ได้ปรารถนาเลยเน้นคำว่าเพื่อนให้ลิขิตรู้ตัวสักทีเรื่องที่ปรารถนาบอกก

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 49🔞"คุณกาญจนาคะ""พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าให้ดูแลคุณปราณีให้ดี""วรรณไม่รู้จริงๆ ค่ะว่าปราณีเข้าไปทำงานในครัว""มันสายไปแล้วล่ะ วรรณยังอยากจะทำงานที่นี่อยู่อีกไหม" จริงๆ กาญจนาก็เสียดายผู้จัดการคนนี้ แต่ถ้าให้เลือกระหว่างผู้จัดการกับร้านก็คงต้องเลือกร้าน"อยากจะทำค่ะ""เงินเดือนของวรรณจะยังคงเหมือนเดิม แต่ตำแหน่งอาจจะลดลงไปเป็นรองผู้จัดการแทน"จะให้ว่ายังไงได้ล่ะคงต้องก้มหน้าก้มตารับ รู้แบบนี้ไม่เชื่อคำยุยงของพวกพนักงานก็ดี หลังจากพูดคุยตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วกาญจนาก็ออกมาแจ้งต้นข้าวที่นั่งรับประทานอาหารรออยู่ และตอนนี้แม่ของปรารถนาก็นั่งทานร่วมกัน"คุณกาญจนาคะ" คนที่หนักใจที่สุดในเวลานี้คงจะเป็นปราณี นางไม่คิดว่าจะทำให้ทุกคนเดือดร้อน แต่ก็ดีใจนะที่ว่าที่ลูกเขยเป็นห่วง"ไม่เป็นอะไรหรอกปราณี" ที่จริงกาญจนาต้องขอบคุณปราณีด้วยซ้ำที่เข้ามาทำงานที่นี่ เหมือนสวรรค์มาโปรดเลยร้านนี้ถึงได้ไม่เจ๊ง เพราะอยากทำร้านให้ใหญ่โตเลยทำให้เงินทุนหมุนเวียนในร้านไม่พอ ถึงแม้จะยื่นกู้ธนาคารไปแล้วแต่ก็ต้องผ่านขั้นตอนอะไรอีกมากมาย "พรุ่งนี้คุณปราณีมารับตำแหน่งผู้จัดการของร้านได้เลยนะ"