เข้าสู่ระบบ"ทัพ เอาขนมนี่ไปเผื่อแมกมาด้วยสิลูก"ปราณีหยิบขนมเปียกปูนที่ซื้อไว้จากตลาดเช้ามาวางซ้อนกันสองกล่อง เตรียมให้จอมทัพถือติดมือไปมหาวิทยาลัยด้วย หลังจากที่ได้คุยกับเพื่อนลูกชายในวันที่ยกร้านก๋วยเตี๋ยวไปเปิดให้ เธอก็พอจะรู้ว่าแมกมาไม่มีพ่อแม่ ทำงานหนักเพราะต้องเลี้ยงดูตัวเองและปากท้องของคนอีกหลายชีวิต ทั้งน้องชายและพนักงานที่ร้าน เธอจึงเอ็นดูแมกมาขึ้นมาอีกหลายเท่า"ทัพไม่ได้เจอมันหรอกแม่ เราไม่ได้เรียนด้วยกัน""ไม่เจอได้ยังไง ก็เมื่อกี้แม่ยังโทรถามอยู่เลยว่าจะให้ลูกเอาไปให้ที่ไหน นี่แม่เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเขาเรียนคณะเดียวกับทัพน่ะ"เมื่อวานเขาตามหาตัวแมกมาทั้งวันก็ไม่เจอ มือถือก็ติดต่อไม่ได้ แต่คนที่ติดต่อได้กลับเป็นแม่เขาเสียอย่างนั้น"ทำไมต้องคิดถึงแต่มันอะแม่ ขนมแค่นี้ให้มันไปซื้อกินเองก็ได้""เจ้าลูกคนนี้นี่มันไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นเลยรึยังไง แมกมาน่ะพ่อแม่ก็ไม่มี ทำงานเลี้ยงตัวเองได้ขนาดนี้ก็เก่งแล้ว""ครอบครัวมันก็แค่แยกทางกันไป สมัยนี้พ่อเลี้ยงเดี่ยว แม่เลี้ยงเดี่ยวเยอะแยะเป็นเรื่องธรรมดาแล้วนะแม่ มันไม่มีแม่ แต่ก็ยังเหลือพ่ออยู่ไม่ใช่เหรอ""เหลือที่ไหนล่ะลูก ทัพสับสนอะไรรึเปล่า
"ฮ้าว….ว…."เช้านี้จอมทัพตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่า นานแล้วที่เขาไม่ได้หลับแบบเต็มอิ่มแบบบี้ อากาศยามเช้าหลังฝนตกดูสดชื่นและเย็นสบายมาก จอมทัพลืมตามองหน้าต่างที่เริ่มมีแสงสว่างสาดส่องเข้ามาจากด้านนอก ดูจากหยดน้ำและฝ้าที่เกาะอยู่ตรงกระจกบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าฝนคงตกทั้งคืนและเพิ่งจะหยุดได้ไม่นาน ชายหนุ่มบิดขี้เกียจยืดตัวอยู่บนเตียง ขณะเดียวกันก็เพิ่งรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจดจ้องเขาอยู่"ทำไมมึงยังอยู่นี่วะ"แล้วแมกมาที่นั่งอยู่ข้างเตียงก็โน้มตัวลงมาหาเขาโดยไม่ตอบอะไร แต่จอมทัพก็มือไวพยายามจะป่ายปัดอีกฝ่ายให้พ้นตัว ไม่ใช่แค่มือยังแถมสองเท้าให้ด้วย"เฮ้ย! ทะ…ทำไรวะ ปล่อยกู!"เจ้าของเตียงแหกปากร้องขึ้นมาด้วยความตกใจที่จู่ ๆ เขาก็โดนแรงมหาศาลกดเอาไว้อีกครั้ง"ทำไมนายถึงชอบใช้กำลังอยู่เรื่อย""อย่านะเว้ย กูสู้นะ แม่! ช่วยทัพด้วย ไอ้แมกมามันจะฆ่าทัพ!"ก็คนที่ใช้กำลังอยู่ตอนนี้มันคือไอ้บ้านี่ต่างหาก ตอนนี้สติของจอมทัพกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว เสียงโหวกเหวกโวยวายไปสามบ้านแปดบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ทำให้ปราณีต้องรีบขึ้นมาดูลูกชายตัวเอง"แม่! ช่วยทัพด้วย""เป็นอะไรกันลูก นี่ลูกชายแ
ซ่าาาาาาาาฝนที่ตกลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำอาจอมทัพต้องรีบกระโดดเหยงไปหลบใต้ชายคาที่ยื่นออกมาเพียงเล็กน้อย เขารีบไขกุญแจเปิดประตูหน้าร้านที่เป็นดั่งที่พักอาศัยภายในตัวรีบนำข้าวของที่ซื้อมาเข้าไปเก็บไว้ แต่แมกมากลับนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ของตัวเองมองเข้ามาด้านในเฉย ๆ"เข้ามาดิวะ"เปรี้ยง!เสียงฟ้าฝนที่ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีทำให้จอมทัพต้องรีบกระโจนออกมาดึงคนที่นั่งนิ่งอยู่ด้านนอกให้เข้าไปหลบฝนด้วยกันข้างใน"มึงเป็นบ้าไรไม่เข้ามาวะ เดี๋ยวก็โดนฟ้าผ่าหัวหรอก""ก็นึกว่าไม่ให้เข้า""ไอ้บื้อเอ๊ย ต่อให้กูไม่ให้มึงเข้า มึงก็ต้องหลบฝนปะ"อดไม่ได้ที่จะผลักหัวอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ จอมทัพยกมือปาดหน้าตัวเองเอาน้ำฝนที่เกาะอยู่บางส่วนออกไป ฝนตกเพียงครู่เดียวอากาศจากที่ร้อนอบอ้าวแปรเปลี่ยนเป็นหนาวเย็นขึ้นมา"นั่งตรงนี้แหละ เดี๋ยวกูมา"ทั้ง ๆ ที่แมกมาก็ทำตามอย่างว่าง่าย แต่พอจอมทัพจะก้าวขึ้นบันไดเพื่อจะไปเปลี่ยนชุด ในใจของเขาก็ดันเกิดมีมนุษยธรรมขึ้นมา อุตส่าห์ขับรถมาส่งเขาทั้งที จะปล่อยให้นั่งตัวเปียกอยู่ข้างล่างก็ดูจะใจร้ายเกินไป"ขึ้นไปเปลี่ยนชุดข้างบน""...""นิ่งอยู่ทำไม ตามกูมาดิ ขืนมึงไม่สบายขึ
วันนี้เป็นวันที่พ่อแม่ของจอมทัพขายของนอกสถานที่ จอมทัพมีเรียนแค่ตอนเช้า จบคลาสเขาจึงรีบมาที่ร้านของแมกมาเพื่อมารอช่วยพ่อแม่ตัวเองเก็บของกลับบ้าน แต่ไม่ใช่เขาที่มาถึงร้านเป็นคนแรก เข้าไปในร้านก็เห็นว่าแมกมากำลังยืนคุยกับพ่อของเขาอยู่ ทั้งสองคนดูเหมือนว่าจะคุยถูกคอกันเสียด้วยเพราะอำพลนั้นกำลังหัวเราะเสียงดังราวกับถูกอกถูกใจอะไรบางอย่าง"คุยไรกับพ่อกูนักหนา"ชายหนุ่มเหล่ตามองคนตัวสูงก่อนจะแทรกตัวเองเข้าไปในวงสนทนาอย่างเนียน ๆ "ทัพ พูดกับเพื่อนดี ๆ สิลูก"ปราณีจ้องหน้าลูกชายพร้อมกับส่งสายตาที่จอมทัพสามารถอ่านเป็นคำพูดได้ว่า อย่าทำให้แม่ขายหน้า เขาจึงต้องสงบปากสงบคำแล้วเดินหนีไปหาแม่ตัวเองที่ยืนอยู่หน้าหม้อก๋วยเตี๋ยวแทน"แม่ ทัพหิวอะ เหลืออะไรให้กินบ้าง""จัดการเลยลูก เหลืออยู่ไม่มากแล้วล่ะ ไปชวนแมกมามากินด้วยกันสิ เพื่อนลูกมาช่วยเสิร์ฟตั้งแต่เช้าแล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลย""ให้มันหากินเองเถอะแม่"แค่น้ำเสียงที่อ่อนลงเวลาพูดกับแมกมา จอมทัพก็รู้ได้เลยว่าแม่เขายอมรับอีกฝ่ายราวกับเป็นลูกตัวเองอีกคนไปแล้ว ปราณีถลึงตายกมือขึ้นเท้าเอวซึ่งจอมทัพอ่านท่าทางนั้นได้อีกว่า จะทำหรือไม่ทำ?"จ้า ๆ"จอมทั
"เป็นไงลูก อาจารย์ว่าไงบ้างเรื่องขนม""มัน..เอ้ยอาจารย์บอกว่าอร่อยมากเลยแม่ ทัพกินแล้วบอกเลยว่าแม่ทำขนมขายได้อีกทางเลยนะ""ไม่ไหวหรอกลูก ขนมไทยมันจะมาทำลวก ๆ แบบขายไปทีไม่ได้ ร้านเราขายก๋วยเตี๋ยว ถ้าจะขายของหวานล่ะก็คงต้องลงทุนซื้ออุปกรณ์อีกเยอะเลย แค่นี้พ่อกับแม่ก็ยุ่งพอแล้ว แต่ถ้า…." ปราณีเว้นช่องว่างเอาไว้ เธอมองลูกตัวเองพร้อมอมยิ้มน้อย ๆ"ไม่เอาหรอกแม่ ทัพไม่ทำหรอก แค่เมื่อเช้าก็เพลียจะตายแล้ว ขืนให้มาทำขายล่ะก็เจ๊งแน่ วันนี้ทัพกินข้าวเย็นทีหลังนะ ขออาบน้ำนอนสักงีบ""ไม่แน่นะ ลูกอาจจะขายดีกลายเป็นเจ้าของกิจการเลยก็ได้"ตึก ๆ เสียงแม่ที่พูดลอยตามหลังยิ่งทำให้จอมทัพเร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นบ้าน อย่างเขาเนี่ยนะจะให้มาขายขนม แล้วใครจะกล้าซื้อ ให้ไปพากย์เรือหางยาวหรือใช้เสียงตะโกนแข่งกับคนอื่นยังจะดูมีหวังที่จะประสบความสำเร็จมากกว่า"แม่ว่าลูกเราจะได้เรื่องไหม""ได้สิ พ่อนี่ก็ถามอะไรแปลก ๆ ต้องให้เวลาลูกอีกหน่อยเดี๋ยวก็เจอหนทางทำมาหากินเองนั่นแหละ""จะไปยากอะไร ถ้างั้นก็ให้ขายก๋วยเตี๋ยวต่อจากเรานี่แหละ สูตรก็ไม่ต้องไปซื้อเขา ร้านก็ไม่ต้องเช่า แค่ลงทุนลงแรงเองอีกนิดเดียว""มันง่ายแบบนั้นก็ดีส
"แม่ แม่รู้จักขนมพระพายมั้ย""ขนมโบราณสูตรตั้งแต่สมัยแม่ยังเด็กนู่นเลย ทัพรู้จักด้วยเหรอลูก""ทัพไม่รู้จักหรอกแม่ แต่ว่าพอดีต้องพรีเซนต์งานเกี่ยวกับขนมอันนี้อะ แม่พอจะรู้จักใครที่ขายขนมไทยแบบนี้มั้ย"ก็แถไปเรื่อย เขาเรียนบริหารธุรกิจก็จริง แต่ก็สาขาที่เรียนเป็นการจัดการทั่วไป รายวิชาที่เรียนส่วนใหญ่มันก็ออกแนวทฤษฎี มีการวางแผนวิเคราะห์ข้อมูลและตัดสินใจ ถ้าเป็นโปรเจคอย่างมากก็แค่จำลองธุรกิจขึ้นมา แต่ก็อาจไม่ต้องถึงขั้นลงทุนทำขนมเองแบบนี้ แต่ทำไงได้ ในเมื่อหลวมตัวไปแล้ว เขาก็เลยต้องตามน้ำไปก่อน "หายากนะลูก แม่ไปตลาดทีไร ไม่เคยเห็นมีใครทำมาขายเลยนะ แต่ถ้าสั่งพิเศษอันนี้แม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าร้านไหนเขารับทำ""ถ้าเราทำเองมันจะยุ่งยากไหมแม่ แม่ลองดูให้ทัพหน่อย เห็นเขาบอกว่าทำกินเองได้"ปราณีรับกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ใบหนึ่งที่มีลายมือยุกยิกของลูกชายจดอะไรบางอย่างเอาไว้ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าจอมทัพเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ จู่ ๆ ก็มาพูดเกี่ยวกับเรื่องเรียน เห็นแบบนี้คนเป็นแม่ยิ่งอยากจะช่วยผลักดันลูกชายเต็มที่โดยไม่ได้เอะใจอะไรเลย"ถามถูกคนแล้วเจ้าทัพ แม่แดงของลูกน่ะเติบโตมากับครอบครัวที่เปิดร้านขายข




![กรงแค้นขังรัก [Mpreg]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
![เกือบหอบลูกหนีเพราะสามีไม่รัก[PWP]-Omegaverse](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

