All Chapters of ยุค 70 กลับมาพลิกชะตากรรมของนางร้ายตัวประกอบในนิยาย: Chapter 11 - Chapter 20

“ของเยอะขนาดนี้เลยหรือ ? มีบุหรี่ มีสุรา มีน้ำตาลทรายแดงด้วย ของพวกนี้หลายหยวนเลยนะ”แม่ของหมิงจ้านนำของในถุงผ้าออกมาให้ทุกคนดู ทุกคนในบ้านถึงกับเบิกตาโพลง คนในเมืองใหญ่นี่ฐานะดีจริง ๆ เลย“ไป่ฉิงกับหลิวหลิงใช้ได้เลยนะ ทุกคนช่วยกันเป็นหูเป็นตา ดูแลไป่ฉิงกับหลิวหลิงให้ดีด้วย อย่าให้หานลู่ไปวอแวกับพวกเธอสองคนได้”ผู้ใหญ่บ้านรู้ว่าฐานะของไป่ฉิงไม่ธรรมดา เธอซื้อของพวกนี้มาให้ตนได้ แค่นี้ก็รู้ได้แล้วว่าฐานะของไป่ฉิงดีแค่ไหน อีกอย่าง...เมื่อกี้ตนได้ยินไป่ฉิงบอกว่าสหายของพ่อเธอเป็นถึงตำรวจ พ่อของเธอต้องมีตำแหน่งใหญ่โตแน่ ๆ ถึงได้มีสหายทำงานที่สถานีตำรวจได้“หมิงจ้าน ลูกให้ไป่ฉิงกับหลิวหลิงไปช่วยงานลูกที่กลุ่มของลูกสิ”“ผมรับแค่คนเดียวเท่านั้น ดูก็รู้แล้วว่าพวกเขาทำอะไรไม่เป็น ไม่เคยลำบากมาก่อน ผมไม่อยากแบกรับภาระเพิ่มครับพ่อ”หมิงจ้านเขาไม่ได้ใจดีขนาดนั้น กลุ่มของเขาต้องทำงานแข่งกับกลุ่มอื่นในหมู่บ้าน ทำงานได้ตามเป้าชาวบ้านถึงจะมีข้าวกิน มีคูปองใช้ เขาเป็นถึงหัวหน้ากลุ่ม เขาจะต้องดูแลชาวบ้านทุกคนให้ดียุวชนที่เพิ่งจะมาถึงที่นี่วันนี้ได้พักผ่อนหนึ่งวัน ไป่ฉิงได้เรียกให้ชาวบ้านมาช่วยเธอก่อเตา

หมิงจ้านรีบพาไป่ฉิงไปพักที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะรีบถอดเสื้อหนาและผ้าปิดหน้าออก เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ ลืมตาตื่น เกือบไปแล้ว เธอเกือบสิ้นใจตายไปแล้ว“นังหนู ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ? ” ชาวบ้านคนอื่น ๆ เป็นห่วงเธอมากก็รีบเดินเข้ามาดูอาการของเธอ หมิงจ้านกลัวว่าไป่ฉิงจะเป็นอะไรไป ก็รีบบอกให้ชาวบ้านอยู่ให้ห่างจากเธอ“ไป่ฉิงไม่เป็นอะไรแล้ว ทุกคนรีบไปทำงานได้แล้วครับ ไม่อยากทำงานกันแล้วหรือ ?” ชาวบ้านได้ยินแบบนั้นก็รีบแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง“ดื่มน้ำก่อนนะไป่ฉิง” หมิงจ้านรีบคว้าเอาขวดน้ำชาให้เธอดื่ม เห็นไป่ฉิงลุกจะเดินไปไหนไม่รู้ เขาก็รีบเอ่ยถาม“ฉันจะไปรดน้ำต้นอ้อยไงคะ ฉันไม่อยากถูกหักแต้มแรงงานหรอกนะคะ”“ไม่ต้อง เธอมาพักก่อน ฉันเป็นหัวหน้ากลุ่ม ฉันจะช่วยเธอเอง แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ครั้งหน้าเธอจะต้องทำเอง”สิ้นประโยค...หมิงจ้านก็รีบถือเอาถังไม้เดินไปตักเอาน้ำมา เขารดน้ำต้นอ้อยเสร็จก็เดินไปตรวจดูงานต่อ ตรวจงานเสร็จเขาก็กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อ พอถึงเวลาพักเขาก็ยังไม่ได้พัก ยังคงทำงานต่อ ไป่ฉิงกำลังจะเดินกลับไปที่พัก พอนึกได้ว่าเขาตั้งใจที่จะช่วยเธอแท้ ๆ จะทิ้งเขาก็อย่างไรอยู่“พี่หมิงจ้า

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยเรื่องงานแล้วก็เรื่องทำอาหาร ฉันได้ยินมาว่ามีทุนมหาลัยอยู่เราจะต้องสามัคคีช่วยเหลือซึ่งกันและกัน กลุ่มของเราจะต้องแย่งทุนนั้นมาให้ได้ จะให้ยุวชนที่หมู่บ้านอื่นมาแย่งทุนนั่นไปจากเราไม่ได้นะ”ไป่ฉิงรู้ว่าเหิงเยว่อยากจะให้ยุวชนที่มีหน้าอยู่ในตอนนี้เลือกหล่อนเพราะเหิงเยว่อยากจะได้ทุนนั่น เหิงเยว่มาอยู่ที่นี่ได้ 2 ปีแล้ว สามารถแย่งทุนมหาลัยนั่นมาได้“เธอคุยกับเพื่อนคนอื่น ๆ เองก็แล้วกันนะ ยังไงฉันก็จะไม่ทานข้าวหรือทำอาหารร่วมกับพวกเธอ ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะได้ทุนนั่น ปรึกษากันดี ๆ นะ ฉันหิวแล้ว จะต้องไปทำกับข้าวก่อน”พูดจบ...ไป่ฉิงเตรียมตัวจะเดินออกมาจากตรงนั้น หลิวหลิงเองก็กำลังจะตามไป่ฉิงมาเหมือนกัน ครู่นั้นฟางเฟยก็ได้เอ่ยขึ้น“ไป่ฉิงนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ ออกไปข้างนอกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้กระต่ายป่ากลับมาแล้ว เธอนัดใครไว้หรือไป่ฉิง ? ทุกคนรอเธอตั้งนาน แต่เธอกลับไปหาผู้ชายคนอื่น หน้าไม่อายจริง ๆ เลย”ฟางเฟยเห็นกระต่ายป่าในมือของไป่ฉิงก็ไม่พอใจมาก ตั้งแต่ก้าวขามาเหยียบที่นี่ หล่อนยังไม่ได้ทานเนื้อเลย เห็นไป่ฉิงได้กินดีอยู่ดี ฟางเฟยก็ยิ่งเกลียดไป่ฉิง“หลิวหลิง มีใครทำไหผัก

ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกผิดหวังในตัวพวกเขาสองคนมาก พวกเขาเป็นถึงยุวชนมีการศึกษา แค่คำขอโทษคำเดียวก็ไม่อยากเอ่ย“ถ้านายกับฟางเฟยจริงใจต่อไป่ฉิง ฉันอาจจะเห็นใจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปก็ได้ แต่น่าเสียดาย...นายกับฟางเฟยกลับไม่จริงใจ ไม่อยากจะขอโทษไป่ฉิงตั้งแต่แรก ฉันไม่มีทางเลือกอื่น ถึงต้องทำแบบนี้”ผู้ใหญ่บ้านไม่สนใจว่าหานอวิ๋นกับฟางเฟยจะรู้สึกยังไง ผู้ใหญ่บ้านหันไปมองหมิงจ้าน ก่อนจะรีบเดินออกมาจากตรงนั้น ไป่ฉิงเห็นผู้ใหญ่บ้านเดินออกจากที่พักยุวชนไปแล้ว เธอกับหลิวหลิงก็รีบเดินกลับไปที่ห้อง“ไป่ฉิง เธอคงดีใจมากสินะที่เห็นฉันกับพี่หานอวิ๋นถูกผู้ใหญ่บ้านลงโทษน่ะ ? ถ้าทางคณะรู้เข้าฉันกับพี่หานอวิ๋นจะทำยังไง ? เธอนี่ใจร้ายจริง ๆ เลยนะ ยังไงพี่หานอวิ๋นก็คือลูกชาย พ่อกับแม่ของพี่เขารักเธอมาก ทำไมเธอถึงได้ทำร้ายพี่เขาได้ลงคอ”“นี่ฟางเฟย เรื่องนี้เธอเป็นคนเริ่มก่อนนะ คนที่อยากจะตามผู้ใหญ่บ้านมาคุยก็คือเธอ ไม่ใช่ฉัน คนที่ไม่สำนึกผิดไม่ยอมรับผิดก็คือเธอกับหานอวิ๋น เธอจะโทษใครได้ล่ะถ้าไม่โทษตัวเธอเอง ถ้าอยากจะโทษนะ ก็โทษตัวเธอเองสิ ถ้าเธอยังคิดที่อยากจะกล่าวหาฉันเหมือนเมื่อครู่อีก ฉันจะนำเรื่องของเธอไปฟ้องร้อ

ไป่ฉิงไม่ได้ว่าอะไร เธอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะยืนรอเขานำแป้งข้าวโพดไปแลกข้าวกับแป้งสาลีมาให้เธอ หลังจากที่ได้ของตามที่ตัวเองต้องการแล้ว เธอกับหลิวหลิงก็รีบกลับมาที่พัก...หมิงจ้านเพิ่งจะเดินกลับออกไป ครู่นั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งผิวคล้ำหน่อยเดินมาดักหน้าไป่ฉิง“นี่...ฉันขอเตือนเธอนะ !! อยู่ให้ห่างจากพี่หมิงจ้านซะ !! พี่เขาเป็นของฉัน !! ฉันกับพี่เขากำลังจะแต่งงานกัน !! ถ้าเธอคิดไม่ซื่อกับพี่เขาแล้วละก็ !! ฉันจะประกาศให้ทุกคนว่าเธอแย่งสามีของฉัน !! ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่ !! ”ซูฮวามาพร้อมกับผองเพื่อน ตั้งใจมาเตือนสติไป่ฉิง เมื่อกี้หล่อนได้ยินชาวบ้านมาเล่าให้หล่อนฟังว่าหมิงจ้านสนิทกับไป่ฉิงแค่ไหน พอหล่อนมาเจอไป่ฉิงแล้ว ทำให้หล่อนเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก ลึก ๆ ก็เกิดอิจฉา เพราะผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าหล่อนในตอนนี้มีใบหน้าสะสวย ผิวขาวผ่อง คือคู่แข่งตัวฉกาจก็ว่าได้แต่...มองดูผ่าน ๆ ดูอ่อนแอเกินไป เหมือนไม่สู้คนมากกว่า ซูฮวาคิดว่าไป่ฉิงคงทำอะไรไม่เป็นแน่ ๆ สายตาของซูฮวามองไป่ฉิงพลันเปลี่ยนไปทันที ไป่ฉิงไม่มีอะไรดีเลยนอกจากหน้าตา คงใช้หน้าตาอ่อยผู้ชายคนอื่นเขาไปทั่วสินะ“ทำไมฉันจะต้องทำตามที่เธอบอกด้วยเล่