All Chapters of ยุค 70 กลับมาพลิกชะตากรรมของนางร้ายตัวประกอบในนิยาย: Chapter 21 - Chapter 30

“อย่ากลัวไปเลย กระโดดลงมาเถอะ ฉันรอรับเธออยู่” หมิงจ้านเกลี้ยกล่อมไป่ฉิงอยู่นาน เธอถึงยอมกระโดดลงมา“ลืมตาได้แล้ว เธอยังไม่ตาย” ไป่ฉิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พอเห็นว่าตัวเองปลอดภัยดีเธอก็ถอนหายใจโล่งอก“ขอบคุณพี่มากค่ะ” ไป่ฉิงรีบผละออกจากอ้อมกอดของหมิงจ้าน“เธอไปขโมยของอะไรของพวกมันมา พวกมันถึงได้ไล่ตามเธอ” หมิงจ้านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหตุการณ์มันคุ้น ๆ เหมือนเขาเคยเจอมาก่อน ไป่ฉิงโกหกเขาไม่ได้หรอก เขาอยากจะสั่งสอนเธอสักหน่อย เป็นสาวเป็นแส้มาเสี่ยงอันตรายที่นี่ได้ยังไง“นี่พี่...” ใบหน้าเรียวสวยมองต่ำไม่กล้าสบตาเขา เธอเองก็ไม่กล้าบอกความจริงให้เขารู้“เธอเจอโสมป่าหรือ ? เมื่อก่อนฉันเจอเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกัน ถ้าเธอเก็บโสมป่าได้รีบนำกลับไปซ่อนเถอะ พรุ่งนี้ไปขอผู้ใหญ่บ้านลาหยุดหนึ่งวัน ฉันจะพาเธอนำโสมป่าไปขายที่อำเภอ ต่อแต่นี้ไปอย่าเสี่ยงชีวิตแบบนี้อีก เข้าใจไหม ? ที่นี่มีกับดักเยอะ เธอไม่รู้ว่ากับดักอยู่ที่ไหนบ้าง มันอันตรายเกินไป เธอเองก็ไม่รู้ว่าในป่านี้มันตรายแค่ไหน”ไป่ฉิงถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่ขอโสมป่าจากเธอก็ดีแค่ไหนแล้ว “อีกเรื่องนึง...เธออย่าไปบอกใครนะว่าเธอเก็บโสมป่าได้ ของมีค่าแบบ

“ใช่ ฉันไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน ชีวิตฉันไม่เคยลำบากมาก่อนด้วย อีกอย่าง...ที่ไห่เฉิงไม่มีที่ให้ปลูกข้าวหรอกนะ พี่อยากจะให้ฉันปลูกข้าวบนหัวพ่อกับแม่ฉันหรือยังไง ?”“หลบไปได้แล้ว ฉันจะทำให้เธอดูแค่ครั้งเดียว จำให้ได้ล่ะ” สิ้นประโยค...หมิงจ้านก็กระโดดลงไปข้างล่าง ก่อนจะทำการปลูกต้นข้าวให้ไป่ฉิงดู“ไป่ฉิง หนูดูหมิงจ้านสิ หมิงจ้านดีกับพวกเรามากเลยนะ ถ้าไม่ได้หมิงจ้านคอยช่วย พวกเราคงไม่ได้ข้าวมากินหรอก หนูตั้งใจดูให้ดี หมิงจ้านบอกสอนอะไรก็ตั้งใจฟังให้ดี ตั้งใจทำงาน จะได้ข้าวมากินเยอะ ๆ เราจะได้ไม่อดตาย”ไป่ฉิงได้ยินน้าหลี่บอกแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ก่อนจะหันไปมองหมิงจ้าน เขาทำงานเก่งจริง ๆ ถ้าไม่ได้เขาคอยช่วย เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอจะมีจุดจบยังไง“ใช่ ๆ ใคร ๆ ก็รู้ว่าหมิงจ้านขยันแค่ไหน แม้ว่าหมิงจ้านจะเข้มงวดไปหน่อย แต่หมิงจ้านก็ทำงานเก่งมาก ๆ เลยนะ ที่หมิงจ้านทำไปก็เพราะอยากจะให้พวกเราได้ดิบได้ดี ฉันพูดถูกใช่ไหมทุกคน”“ใช่ ๆ ใครได้หมิงจ้านไปเป็นสามีนะ ถือว่าโชคดีมาก”“ค่ะ ฉันรู้แล้ว ฉันกำลังตั้งใจดูพี่เขาสอนอยู่ค่ะ” ไป่ฉิงเอ่ยตอบด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม หมิงจ้านได้ยินแบบนั้นถึงกับทำตัวไม่ถู

“ป้าคะ ป้าพูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ ? ลูกชายป้าเป็นถึงทหารทำไมถึงได้จนแบบนี้คะ ? ฉันมาจากเมืองใหญ่นะคะ ลูกชายป้าทำลายชื่อเสียงฉันจนป่นปี้ ฉันต้องการค่าสินสอด 300 หยวนมันมากไปเหรอคะ ? 300 หยวนยังน้อยไปด้วยซ้ำค่ะ ถ้าป้าไม่ยอม ฉันจะเขียนหนังสือส่งไปที่ค่าย ฉันจะบอกกับทุกคนว่าลูกชายป้าขืนใจฉัน”ไป่ฉิงไม่อยากจะเชื่อว่าฟางเฟยจะเป็นเอามากขนาดนี้ ฟางเฟยหิวเงินถึงขั้นเอาตัวเข้าแลกเลยเหรอ ? ไม่รู้ว่าฟางเฟยคิดอะไรอยู่ถึงได้ข่มขู่แม่สามีในอนาคตของตัวเองแบบนั้น ความจริงแล้ว...ฟางเฟยไม่ได้อยากจะแต่งงานกับหลิวเทียนหรอก แต่ว่า...ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง หล่อนต้องออกไปทำงานที่ทุ่งทุกวัน หานอวิ๋นเองก็ไม่คิดที่จะช่วยงานหล่อนฟางเฟยร้องไห้อ้อนวอนหานอวิ๋นทุกวัน แต่...เขาก็ไม่สนใจ หล่อนทนกับความลำบากมามากพอแล้ว พอได้ยินชาวบ้านบอกว่าหลิวเทียนเป็นถึงทหาร กลับมาที่หมู่บ้านครานี้อยากจะมาหาผู้หญิงดี ๆ สักคนมาเป็นภรรยา วันนั้นฟางเฟยถึงได้รู้ว่าคนที่ช่วยชีวิตหล่อนไว้คือหลิวเทียน ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น หล่อนจำใจไปที่บ้านของหลิวเทียนคุยเรื่องงานแต่ง หลิวเทียนเองก็ไม่รู้จะต้องทำยังไง ชาวบ้านที่นี่ต่างก็รู้เรื่องระหว

“พี่หมิงจ้าน พี่สะใภ้สวยจริง ๆ นะพี่ สวยราวกลับนางฟ้าบนสวรรค์ ถ้าพี่มัวแต่อยู่เฉยอย่างนี้ไม่ทำอะไรสักอย่าง เดี๋ยวคนอื่นก็แย่งพี่สะใภ้ไปหรอก ถึงตอนนั้น…พี่อย่ามาร้องห่มร้องไห้ให้ฉันปลอบใจล่ะ”หมิงลู่ตบไปที่ไหล่หนาเบา ๆ เป็นการให้กำลังใจ เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ หมิงจ้านชอบไป่ฉิงจะเป็นจะตาย แต่กลับไม่ทำอะไรเลย เอาแต่ตามดูแลอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ ถ้าไม่ยอมบอกความรู้สึกออกไปให้อีกฝ่ายรู้ แล้วเมื่อไรจะสมหวังเล่า หมิงจ้านคิดว่าเขาไม่รู้หรือว่าแต่ละวันหมิงจ้านช่วยไป่ฉิงทำอะไรบ้าง“นายนี่พูดมากจริง ๆ เลยนะหมิงลู่ รีบ ๆ ไปทำงานได้แล้ว อยากโดนหักแต้มแรงงานหรืออย่างไร ? ”หมิงจ้านทำทีเป็นโกรธเดินออกมาจากตรงนั้น แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับรู้สึกดีไม่น้อย หมิงลู่เห็นแบบนั้นได้แต่หัวเราะเบา ๆ หมิงจ้านชอบไป่ฉิงจะเป็นจะตายอยู่แล้ว ยังปากแข็งอีกทางด้านของไป่ฉิง…เธอกับหลิวหลิงมาเร็วกว่าทุกคน ภายในบ้านเจ้าบ่าวจัดแจงข้าวของเสร็จเรียบร้อยแล้ว มีชาวบ้านแวะมาช่วยงานเยอะกว่าที่เธอคิด หนึ่งในนั้นมีแม่ของหมิงจ้านด้วย“น้าคะ น้าหลี่ ฉันมาแล้วค่ะ” ไป่ฉิงเห็นเหล่าน้า ๆ กำลังช่วยงานอยู่ที่ครัว เธอก็รีบเดินเข้าไปหาพวกเขา แม่ของห

“กลับมาแล้วเหรอคะ ? ฉันทำอาหารมื้อเที่ยงเสร็จพอดีเลยค่ะ” ไป่ ฉิงอยู่ในครัวได้ยินเสียงคนคุยกันข้างนอก เธอก็รีบวิ่งออกมารับ“ไม่เป็นไรหรอก ครอบครัวน้ามีกันเยอะ น้าทำอาหารเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว ไม่รบกวนหนูดีกว่า”“แต่ว่า…น้าคะ ฉันทำกับข้าวเยอะมากเลยนะคะ ถ้าทุกคนไม่กิน แล้วฉันจะต้องทำยังไงคะ ? น้าคะ น้าอย่าเกรงใจไปเลยค่ะ ตั้งแต่วันที่ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ ฉันยังไม่ได้ทำกับข้าวขอบคุณอากับน้าเลยนะคะ แค่อาหารมื้อเดียวเอง อย่าเกรงใจไปเลยนะคะ”ไป่ฉิงผลิยิ้ม ก่อนจะเดินไปอ้อนแม่ของหมิงจ้าน “นี่ หนูอย่าทำแบบนี้เลยนะไป่ฉิง น้า… ”“ทุกคนไปทานข้าวที่บ้านผมเถอะครับ ไป่ฉิงตั้งใจทำมื้อเที่ยงให้เราทานจริง ๆ นะครับแม่”“เอาละ เราทุกคนจะไปทานข้าวที่นั่นก็ได้ แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นนะ ลูกก็รู้ว่าสมาชิกในบ้านเราเยอะ อย่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแบบนี้อีก เข้าใจไหม”ผู้เป็นแม่พูดจบ ก็ได้บอกให้ทุกคนแวะไปทานมื้อเที่ยงที่บ้านของหมิงจ้าน บ้านหลังนี้อยู่ห่างจากบ้านใหญ่ไม่กี่ก้าว ที่ให้ไป่ฉิงมาพักอยู่ที่นี่ ชาวบ้านจะได้ไม่เอาเรื่องของเธอไปนินทาลับหลังได้ ถ้าเกิดชาวบ้านรู้ว่าไป่ฉิงพักอยู่ที่เรือนใหญ่ จะทำให้ชื่อเสียงของเธอไ