All Chapters of ยุค 70 กลับมาพลิกชะตากรรมของนางร้ายตัวประกอบในนิยาย: Chapter 41 - Chapter 50

สำหรับหลิวหลิงแล้ว จงเหวยไม่ได้แย่อย่างที่คิด เขาดีกับเธอมาก ๆ เอาใจใส่ดูแลเธอดีทุกอย่าง แต่…เธอกับเขาเพิ่งจะเจอหน้ากัน จะต้องดูกันไปอีกนาน หลิวหลิงเองก็อยากจะได้คำคิดเห็นจากเพื่อนสนิทเธอเหมือนกัน“อืมมมมม พี่จงเหวยดีกว่าพี่ชายเธอเยอะ พูดก็เพราะ เป็นสุภาพบุรุษ คอยดูแลใส่ใจเธอ เธอดูเหมาะกับพี่จงเหวยเหมือนกันนะหลิวหลิง”“ไป่ฉิง อย่าพูดอย่างนั้นสิ ฉันยังไม่อยากแต่งงานตอนนี้”“ฉันไม่ได้บอกให้เธอแต่งงานกับพี่จงเหวยตอนนี้ซะหน่อย ดูไปก่อนก็ได้ ถ้าพี่เขาดีกับเธอจริง ๆ ฉันว่าเธอควรจะเลือกพี่เขานะ อย่าไปเลือกผู้ชายเหมือนพี่ชายเธอมาเป็นคู่ชีวิต เธอได้เป็นประสาทตายแน่”พูดจบ…ไป่ฉิงก็ลุกจากเตียงเดินไปหยิบเอาผ้าเช็ดหน้า ก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำ เดินทางมาเหนื่อย ๆ เธออยากจะพักสักหน่อย เสี่ยวเฉิงทำให้เธอปวดหัวมาทั้งวันแล้วทางด้านของหมิงจ้าน…พอเขารู้ว่าไป่ฉิงขนข้าวของที่หอพักไปที่ปักกิ่งหมด เขาถึงกับหมดแรง ไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร ความฝัน ความพยายามได้พังทลาย ถ้าเขากล้ากว่านี้ ใส่ใจเธอมากกว่านี้ เธอคงไม่หนีเขาไปแบบนี้“พี่หมิงจ้าน คืนนี้คุณชายอู๋นัดพบค่ะ” วันนี้อาการของซูฮวาดีขึ้น พอรู้ว่าไป่ฉิงกับหลิว

หลิวหลิงเองก็ห่วงพี่ชายไม่แพ้กัน แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยสนิทกับพี่ชายก็เถอะ แต่…ก็มีแค่พี่ชายของเธอที่ดีกับเธอ ถ้าปีนี้พี่เขายังครองโสดไม่มีใครแบบนี้ แม่ได้บังคับให้พี่เขาแต่งงานกับหยุนเมยแน่ ใคร ๆ ก็รู้ว่าแม่ชอบหยุนเมยมากแค่ไหน แล้วหยุนเมยเองก็ชอบพี่ชายเธอแทบคลั่งหลิวหลิงไม่ชอบหยุนเมยเอาซะเลย ตั้งแต่เด็กแล้วที่หยุนเมยชอบมาแย่งของอร่อย แย่งเสื้อผ้า แย่งความรักไปจากเธอ พ่อกับแม่เองก็เหมือนคนหน้ามืดตามัว หลงรักหยุนเมยไม่สนใจลูกตัวเองเลยสักนิด ถ้าไม่ได้พี่ชายคอยดูแล เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าป่านนี้เธอกับพี่ชายจะเป็นยังไงหลิวหลิงคิดว่า…ถึงเวลาที่พี่ชายเธอจะต้องแต่งงานมีครอบครัวของตัวเองสักที จะปล่อยให้พี่ชายอยู่ดูแลเธอกับหยุนเมยแบบนี้ไม่ได้ อีกอย่าง…บุญคุณในครั้งนั้นครอบครัวเธอชดใช้มานานมากพอแล้ว ถึงวันที่พี่ชายเธอกับหยุนเมยต้องแยกย้ายกันไปเติบโตสักที ยังไง…เธอก็จะทำให้พี่ชายอยู่ให้ห่างจากหยุนเมยให้ได้“อย่าเป็นห่วงพี่ไปเลย เรื่องหยุนเมยเดี๋ยวพี่จัดการเอง เธอห่วงตัวเองเถอะหลิวหลิง”พูดจบ…เสี่ยวเฉิงก็หมุนกายเดินกลับเข้าไปในร้าน หลิวหลิงเห็นแบบนั้นก็อยากจะเตือนสติพี่ชายตัวเองสักหน่อย“พี่ พี่อย่าล

เขารู้ว่าคนอย่างหยุนเมยทำได้ทุกอย่าง เขาไม่อยากให้เหตุการณ์เมื่อในอดีตเกิดขึ้นกับเขาอีก หยุนเมยที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับหน้าชาพูดอะไรไม่ออก ที่หล่อนมาหาเขาที่นี่วันนี้ เพราะอยากจะมาทวงคำสัญญาที่พ่อกับแม่เขาเคยให้ไว้กับพ่อหล่อน ไม่ได้ต้องการมาได้ยินคำเหล่านี้จากปากเขา“หมายความว่าไงคะ พี่ลืมคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับพ่อฉันแล้วหรือ ? ”“คนที่สัญญากับพ่อเธอคือพ่อกับแม่พี่ พี่ไม่เคยคิดอะไรกับเธอหยุนเมย พี่รักและเอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวคนนึง พี่ไม่เคยคิดอะไรเกินไปกว่านั้น เพราะฉะนั้น…เรื่องงานแต่งระหว่างเราจะไม่มีวันเกิดขึ้น”“เพราะผู้หญิงที่ชื่อว่าไป่ฉิงคนนั้นเหรอคะ พี่ถึงได้ปฏิเสธที่จะไม่แต่งงานกับฉัน”“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับไป่ฉิง ต่อให้ไม่มีไป่ฉิง พี่ก็ไม่แต่งงานกับเธอ” สุดท้าย…เขาก็ได้บอกความในใจที่เขาอยากจะบอกมานานให้หยุนเมยได้รู้ รอพ่อกับแม่มาเยี่ยมเขาที่นี่ เขาถึงจะคุยกับพ่อแม่เขาอีกที เขาไม่มีทางแต่งงานกับคนที่เคยคิดร้ายกับคนรักเขาได้หยุนเมยรู้จักเสี่ยวเฉิงดีกว่าใคร เวลาที่เขาโกรธมันน่ากลัวกว่าที่คิด เขาพูดขนาดนี้แล้ว หล่อนเองก็ไม่อยากพูดอะไรอีกที่จะทำให้เขารู้สึกไม่ดี ใบหน้าซูบผอมไร้สีเลื

คำพูดของไป่ฉิงเหมือนมีดนับพันเล่มปักลงตรงกลางใจ เขารอเธอมานานหลายเดือนเพราะอยากจะมาอธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้เธอได้เข้าใจ ไม่คิดว่าเขาจะมาได้ยินคำนี้จากปากเธอ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา…เขาพยายามทำใจกับเรื่องนี้มาโดยตลอด แต่…เขาก็ทำใจยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ เขาไม่อยากเสียเธอไป เขาไม่เชื่อว่าเธอจะไม่คิดอะไรกับเขาจริง ๆพอสายตาเหลือบไปเห็นหญิงอันเป็นที่รักกำลังจะเดินลับตาไป หมิงจ้านก็รีบเดินไปดักหน้าไป่ฉิงไว้ ไม่ยอมให้เธอเดินหายหน้าไปจากเขาแบบนี้“ไป่ฉิง ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะคิดกับฉันแค่พี่ชาย ที่ผ่านมามันหมายความว่ายังไงกันแน่ ? ที่เธอทำดีกับฉัน เพราะเห็นฉันเป็นแค่พี่ชายจริง ๆ หรือ ? คนที่คิดกับอีกฝ่ายแค่พี่ชายต้องดีขนาดนี้เลยหรือ ? ไป่ฉิง เธอบอกความจริงฉันมาเถอะนะ ฉันทำผิดอะไร ฉันพร้อมที่จะปรับปรุงตัวเองเพื่อเธอนะไป่ฉิง”“พี่หมิงจ้าน ฉันไม่ได้คิดอะไรกับพี่จริง ๆ ต่อให้ฉันคิดกับพี่เกินพี่ชาย เราก็ไม่มีทางใช้ชีวิตร่วมกันได้ วันที่ฉันรั้งพี่ให้อยู่กับฉัน พี่เลือกที่จะทิ้งฉันไปหาซูฮวาเองนะ เรื่องระหว่างเรามันจบไปตั้งแต่วันนั้นแล้วค่ะ พี่อย่าพยายามทำดีกับฉันในวันที่มันสายไปแล้วเลยนะคะ พี่ปล่อยฉันไ

งานดำเนินมาถึงช่วงต้องส่งตัวเจ้าสาว แม่ของเสี่ยวเฉิงเห็นว่าโอกาสนี้เป็นโอกาสที่เหมาะที่จะหลอกไป่ฉิงไปที่ห้องพักที่เปิดทิ้งไว้ ก่อนจะดำเนินแผนการ แม่ของเสี่ยวเฉิงได้เดินไปกำชับหยุนเมยอีกครั้ง หลังจากที่วางแผนกันเสร็จเรียบร้อย เห็นว่าเสี่ยวเฉิงไม่ได้อยู่กับไป่ฉิง แม่ของเสี่ยวเฉิงก็รีบเดินไปหาไป่ฉิงทันที“ไป่ฉิง น้ามีเรื่องอยากจะให้หนูช่วยหน่อย ตามน้ามาได้ไหม ?” ไป่ฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอกวาดสายตามองดูรอบ ๆ ไม่เห็นหยุนเมยเลยก็เกิดสงสัย“ได้ค่ะ” เธอไม่ได้เอะใจอะไร ก็รีบเดินตามแม่ของเสี่ยวเฉิงไป เธอเดินตามแม่เขามาเรื่อย ๆ จนมาถึงที่ห้องพักห้องหนึ่ง“น้าอยากจะเปลี่ยนชุดใหม่น่ะ หนูเข้าไปเลือกชุดให้น้าหน่อยสิ” แม่ของเสี่ยวเฉิงเอ่ยบอกพลางหลีกทางให้ไป่ฉิงเดินเข้าไปข้างในไป่ฉิงเลิ่กลั่กมองหน้าแม่ของเสี่ยวเฉิงไปมา ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปข้างในห้องนั้น ทันทีที่เธอก้าวข้ามประตูห้อง ประตูบานไม้ก็ถูกปิดลง ก่อนจะมีเสียงล็อคจากทางด้านนอก ไป่ฉิงตกใจมากรีบหันไปดู พยายามเปิดประตู ต่อให้เธอพยายามแค่ไหนก็เปิดประตูบานนั้นไม่ได้ ครู่นั้นก็มีมือของใครคนหนึ่งปิดปากเธอไว้แน่น“อย่าส่งเสียง นี่พี่เอง” พอไป่ฉิงหั