All Chapters of Paid to Break ภารกิจร้ายทำลายรัก(20+): Chapter 61 - Chapter 70

ณ ประเทศสิงคโปร์...บรรยากาศภายในไลน์การผลิตที่สองของโรงงานเต็มไปด้วยเสียงเครื่องจักรที่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง แต่สำหรับ อนาวินทร์ เสียงเหล่านั้นกลับอื้ออึงเข้าไม่ถึงโสตประสาท สายตาของเขาเอาแต่จดจ้องไปยังแผ่นหลังระหงของเลขาฯ สาวที่เดินจดบันทึกเคียงข้างมาร์คัสอย่างคล่องแคล่วในหัวของเขามีแต่คำถามที่ตีกันยุ่งเหยิงไปหมด...ทำไมเธอถึงดูไม่แคร์เรื่องเมื่อคืนเลยสักนิด?เขายังจำได้ดี เมื่อสี่ปีที่แล้วนาบีคือเด็กสาวที่มองเขาด้วยสายตาเทิดทูน เธอเคยสารภาพรักกับเขาด้วยท่าทีเขินอายแทบวางตัวไม่ถูก แต่ทำไมนาบีในวันนี้ถึงกลายเป็นก้อนน้ำแข็งที่เย็นชาได้ขนาดนี้ อดีตเคยรักเขา ปัจจุบันก็น่าจะหลงเหลือความรู้สึกอยู่บ้างสิ หรือว่าเซ็กส์ที่เร่าร้อนเมื่อคืนมันไม่ได้ช่วยรื้อฟื้นความทรงจำดีๆ ในใจเธอเลยหรือไง“คุณอนาวินทร์คะ...ท่านประธาน!”เสียงเรียกของนาบีปลุกให้อนาวินทร์ตื่นจากภวังค์ความคิด เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นนาบีและมาร์คัสหยุดเดินและหันมามองเขาเป็นตาเดียว“...” มาร์คัส ที่ลอบสังเกตอาการของพาร์ทเนอร์ชาวไทยมาตลอดทั้งเช้าขยับยิ้มมุมปาก สายตาของผู้ชายด้วยกันดูปราดเดียวก็รู้ว่าอนาวินทร์กำลัง ‘คลั่ง’ แค่ไหน แ

“...”นาบีรวบมือวางประสานกันบนตัก พลางจ้องมองอาหารเลิศรสตรงหน้าที่เธอแทบจะไม่ได้แตะต้อง ความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกทำให้ความหิวเหือดหายไปจนหมดสิ้น“บอกธุระของคุณมาเถอะค่ะคุณอนาวินทร์ ดิฉันคงทานอะไรไม่ลงแน่ๆ ถ้ายังมีเรื่องค้างคาใจแบบนี้”นาบีเอ่ยเสียงเรียบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา“...”อนาวินทร์วางแก้วไวน์ลงช้าๆ พลางเลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้าที่ทำหน้าตาเคร่งเครียดราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ รอยยิ้มมุมปากของเขาดูเจ้าเล่ห์ขึ้นถนัดตา“นี่คุณก็เครียดเป็นเหมือนกันเหรอ?”เขาถามเย้าพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย“เห็นนิ่งๆ ทำหน้าเป็นน้ำแข็งใส่ผมตลอดเวลา ผมก็นึกว่าคุณไม่แสดงความรู้สึกอะไรกับใครเขาเป็นเสียอีก”“ดิฉันเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกันนะคุณอนาวินทร์ มีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลง เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละค่ะ”นาบีสวนกลับทันควัน แววตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความขุ่นเคือง“อยู่ที่ว่าดิฉันจะเลือกแสดงความรู้สึกเหล่านั้นกับใคร... และในสถานะไหนแค่นั้นเอง”บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงถนัดตา อนาวินทร์โน้มตัวไปข้างหน้าช้าๆ จนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ แววตาของเขาเปลี่ยนจากขี้เล่นเป็

บรรยากาศในห้องรับรองที่เคยหรูหรากลับกลายเป็นลานประหารความรู้สึก นาบีสั่นสะท้านไปทั้งตัวจนแทบจะควบคุมสติไม่อยู่ สายตาคาดคั้นและแรงบีบที่ข้อมือของอนาวินทร์เหมือนเป็นปราการด่านสุดท้ายที่พังทลายลง เธอหลับตาแน่น พลางเอ่ยขอโทษนับดาวในใจที่ไม่อาจรักษาคำสัญญาไว้ได้อีกต่อไป“ใช่ค่ะ...มันไม่สมเหตุสมผลจริงๆ ที่ดิฉันจะลงทุนทำลายศักดิ์ศรีตัวเองเพียงเพื่อแยกคุณกับคุณไอรินเฉยๆ”นาบีเค้นเสียงพูดออกมาท่ามกลางหยดน้ำตาที่ไหลนอง“และถ้าดิฉันไม่พูดตอนนี้...คุณก็คงจะคาดคั้นดิฉันไปไม่รู้จบ”นาบีสูดลมหายใจเข้าปอดลึกที่สุดในชีวิต ก่อนจะลืมตาขึ้นสบตากับชายที่เพิ่งบอกรักเธอเมื่อครู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรันทด“ดิฉันจะบอกคุณก็ได้ค่ะคุณอนาวินทร์...เรื่องที่ดิฉันกับแม่คุณทำมาทั้งหมด ก็เพราะพวกเราไม่อาจทนเห็น ‘พี่น้อง’ ต้องมาแต่งงานกันได้ค่ะ!”คำว่า ‘พี่น้อง’ เหมือนสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางใจของ อนาวินทร์ แรงบีบที่ข้อมือคลายออกโดยอัตโนมัติ เขานิ่งอึ้งราวกับถูกสาป สมองที่เคยชาญฉลาดกลับมืดบอดไปชั่วขณะ“พี่น้อง...งั้นเหรอ?”อนาวินทร์ทวนคำเสียงแผ่วเหมือนคนละเมอ“คุณพูดอะไรนาบี...ใครพี่น้องกับใคร!”“คุณกับคุณไอรินค

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...เสียงสายน้ำจากฝักบัวที่ตกลงกระทบพื้นกระเบื้องดังซัดสาดไปทั่วห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำร้อน แต่ทว่าอุณหภูมิของน้ำกลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนแรงจากร่างสูงใหญ่ของ อนาวินทร์ ที่กักขังร่างบอบบางของนาบีไว้กับผนังเย็นชืด“คะ-คุณอนาวินทร์...อ๊าา...”เสียงหวานครางซี้ดด้วยอารมณ์สยิวแผ่ซ่านไปทุกอณูนาบีหอบหายใจรัวริน แผ่นหลังเนียนละเอียดแนบสนิทกับกระเบื้องผนัง ในขณะที่เบื้องหน้าของเธอคือแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยหยดน้ำและมัดกล้ามที่บดเบียดเข้ามาอย่างคุกคาม เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนอีกต่อไป หลังจากที่เขาพัดพาเธอไปกับพายุพิศวาสจากบนเตียงกว้าง ต่อเนื่องมายังโซฟา และจบลงที่นี่...ที่ซึ่งเขาตั้งใจจะย้ำเตือนตัวตนของเขาลงบนทุกตารางนิ้วในร่างกายเธอตรั่บ! ตรั่บ! เสียงดุ้นเอ็นใหญ่ตอกอัดผสมกับสายน้ำไหล“อื้มม...คุณทําให้ผมเสียวมาก...ซี๊ดดด...”เสียงทุ้มพร่าครางดังลั่นด้วยอารมณ์ที่เร่าร้อน ขณะที่เอวหนารัวกระหน่ำท่อนเอ็นใหญ่เข้าไปแบบไม่ยั้ง สายตาคมสอดประสานกับดวงตาคู่สวย เอียงหน้าจูบพัวพัน ดูดดุนลิ้นเล็กอย่างมัวเมาจนเกิดเสียง ในขณะที่เบื้องล่าง เอวของเขายังคงแอ่นตอกอัดรัวราวกับเครื่องจักรท

บรรยากาศภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยความอัดอั้นที่กำลังจะมลายหายไป นับดาว นั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่บนโซฟาหรู ดวงตาคู่สวยที่ร่วงโรยตามกาลเวลาเอาแต่จ้องมองไปยังประตูทางเข้าอย่างใจจดจ่อ โดยมี อนาวินทร์ นั่งอยู่ข้างๆ คอยบีบมือให้กำลังใจแม่ที่กำลังประหม่าจนตัวสั่นทันทีที่ร่างของ เกริกพล เดินนำ ไอริน เข้ามาในห้อง นับดาวก็ผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ วินาทีที่สายตาของแม่และลูกสาวประสานกัน กำแพงทิฐิที่ไอรินเคยสร้างไว้ก็พังทลายลงสิ้นไอรินไม่รอช้า เธอรีบโผเข้าหาอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ที่เธอโหยหามาทั้งชีวิตทันที!“ฮือ...แม่คะ...”ไอรินปล่อยโฮออกมาซบลงที่ไหล่ของนับดาว ราวกับเด็กน้อยที่หลงทางแล้วหาทางกลับบ้านเจอนับดาวกอดตอบลูกสาวแน่น ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตื้นตัน น้ำตาไหลพรากจนอาบแก้ม“แม่ขอโทษ...แม่ขอโทษนะลูกที่ทิ้งหนูไป แม่ขอโทษที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยากขนาดนี้ แม่...”“แม่คะ...ไอรินไม่โกรธแม่แล้วนะคะ”ไอรินผละออกมาเล็กน้อยเพื่อมองหน้าแม่ทั้งน้ำตา“แม่ไม่ต้องเครียด และไม่ต้องขอโทษไอรินอีกแล้วนะคะ เรื่องที่ผ่านมาให้มันผ่านไปเถอะค่ะ”“แต่แม่ผิด...แม่เกือบจะทำลายชีวิตลูกทั้งสองคน...”นับด