LOGINกดหัวใจ คอมเมนท์ = หนึ่งกำลังใจนะคะ ฝากกดติดตาม เพิ่มเข้าชั้น และรับแจ้งเตือนตอนใหม่ เรื่องใหม่ค่ะ ทรายแมว : เขียน
เวลา 23.00น.ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน แสงสว่างจากหน้าจอสมาร์ทโฟนส่องกระทบใบหน้าหวานของนาบี ที่กำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม สายตาจ้องมองใบหน้าคมคายของ อนาวินทร์ ผ่านหน้าจอวีดีโอคอลที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความอัดอั้น“นาบี...ผมคิดถึงคุณ มาหาผมที่บ้านหน่อยสิ ผมจะให้คนไปรอรับคุณนะ...นะ...ได้โปรดเถอะที่รัก...”เสียงทุ้มพร่าของอนาวินทร์อ้อนวอนอย่างหนัก แววตาคมกริบดูเว้าวอนจนคนมองใจอ่อนวูบ“ไม่ได้ค่ะคุณอนาวินทร์ อีกแค่หนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงงานแต่งงานแล้วนะคะ ให้อดทนหน่อยสิคะ คุณแม่บอกว่าช่วงนี้เราไม่ควรเจอกันบ่อยนัก”นาบีพยายามทำเสียงแข็งขัดใจว่าที่เจ้าบ่าว“โธ่...นาบี คุณใจร้ายเกินไปแล้วนะ ตั้งแต่กลับจากสิงคโปร์มาหลายสัปดาห์ ผมยังไม่ได้นอนกอดคุณเลยสักคืน ไม่ได้แตะต้องตัวคุณเลยแม้แต่นิดเดียว...รู้มั้ยว่ามันทรมานแค่ไหน”พูดไม่พูดเปล่า...อนาวินทร์เริ่มบิดกายกำยำไปมาบนเตียงกว้างของเขา มือหนาลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งของตัวเองผ่านหน้าจอ พร้อมกับส่งเสียงครางต่ำพรั่งพรูออกมาอย่างจงใจกระตุ้นอารมณ์คนปลายสาย“อื้ม...นาบี...ผมต้องการคุณจริงๆ นะ...โอวว์...”“คุณอนาวินทร์! เบาๆ สิคะ!”นาบีอุทานพลางรีบเอาห
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ภายในห้องสวีทหรูของโรงแรมใจกลางเมือง บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด นาบี เดินเข้ามาด้วยความระแวง ในใจกังวลว่า แผนการที่เธอเตรียมจะช่วยนราวิชญ์อาจจะถูกคุณไอริน จับได้เสียก่อน แต่ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้าม ไอรินดูรนรานและขอบตาบวมช้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน“นาบี! นาบีช่วยฉันด้วย!”ไอรินปราดเข้ามาเกาะแขนรุ่นน้องทันทีที่พ้นประตูมา“คุณไอริน...เกิดอะไรขึ้นคะ? ทำไมต้องนัดหนูมาที่แบบนี้ด้วยคะ แล้วทำไม...”“เธออย่าเพิ่งถามได้มั้ยนาบี ฉันเครียดมากจนจะบ้าตายอยู่แล้ว นั่งก่อนสิ”ไอรินกดไหล่นาบีให้นั่งลงบนโซฟา ตัวเธอเองก็นั่งลงข้างๆ ด้วยท่าทีหมดเรี่ยวแรง“ค่ะ...เรื่องอะไรคะที่คุณอยากให้หนูช่วย?”“คือว่าฉัน...ฉันท้องน่ะนาบี”“ห๊ะ! อะไรนะคะ! คุณไอรินท้องเหรอคะ!”นาบีอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ (แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกเหมือนเห็นทางสว่าง ถ้าคุณไอรินท้องกับเพื่อนของเธอจริงๆ ทุกอย่างที่เธอกังวลเรื่องความเหมาะสมระหว่างนราวิชญ์กับคุณไอรินมันจะง่ายขึ้นทันที)“ฉันท้อง...ได้เดือนกว่าแล้วนาบี”ไอรินก้มหน้าซ่อนความอาย“ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี”“แล้วมีใครรู้เรื่องนี้หรือย
บรรยากาศภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยความอัดอั้นที่กำลังจะมลายหายไป นับดาว นั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่บนโซฟาหรู ดวงตาคู่สวยที่ร่วงโรยตามกาลเวลาเอาแต่จ้องมองไปยังประตูทางเข้าอย่างใจจดจ่อ โดยมี อนาวินทร์ นั่งอยู่ข้างๆ คอยบีบมือให้กำลังใจแม่ที่กำลังประหม่าจนตัวสั่นทันทีที่ร่างของ เกริกพล เดินนำ ไอริน เข้ามาในห้อง นับดาวก็ผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ วินาทีที่สายตาของแม่และลูกสาวประสานกัน กำแพงทิฐิที่ไอรินเคยสร้างไว้ก็พังทลายลงสิ้นไอรินไม่รอช้า เธอรีบโผเข้าหาอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ที่เธอโหยหามาทั้งชีวิตทันที!“ฮือ...แม่คะ...”ไอรินปล่อยโฮออกมาซบลงที่ไหล่ของนับดาว ราวกับเด็กน้อยที่หลงทางแล้วหาทางกลับบ้านเจอนับดาวกอดตอบลูกสาวแน่น ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตื้นตัน น้ำตาไหลพรากจนอาบแก้ม“แม่ขอโทษ...แม่ขอโทษนะลูกที่ทิ้งหนูไป แม่ขอโทษที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยากขนาดนี้ แม่...”“แม่คะ...ไอรินไม่โกรธแม่แล้วนะคะ”ไอรินผละออกมาเล็กน้อยเพื่อมองหน้าแม่ทั้งน้ำตา“แม่ไม่ต้องเครียด และไม่ต้องขอโทษไอรินอีกแล้วนะคะ เรื่องที่ผ่านมาให้มันผ่านไปเถอะค่ะ”“แต่แม่ผิด...แม่เกือบจะทำลายชีวิตลูกทั้งสองคน...”นับด
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...บรรยากาศในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ดูผ่อนคลาย แต่หัวใจของเพื่อนสนิททั้งสองกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ต้องสะสาง นราวิชญ์ นั่งจ้องหน้าเพื่อนสาวที่เพิ่งกลับจากทริปสิงคโปร์ด้วยสายตาจับผิด“แกไปทำงานสิงคโปร์คงเหนื่อยมากใช่ไหมนาบี หน้าแกถึงได้ดูผ่องมีออร่าพุ่งกระจายแบบนี้”เอิร์ธแกล้งแซวพลางทำหน้ากรุ้มกริ่มนาบีชะงักไปนิด ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึง ‘งานหนัก’ บนเตียงที่สิงคโปร์“หน้าฉันมันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอเอิร์ธ...”“ก็เออดิ! นี่ถ้ามองจากดาวอังคารยังเห็นความใสออร่าพุ่งของแกเลยนะเนี่ย ไปทำอะไรมาฮึ?”“บ้า...แกก็พูดเว่อร์ไปเอิร์ธ”นาบีรีบจิบน้ำแก้เขิน“แกกับคุณอนาวินทร์คงโอเคกันแล้วใช่ไหม...อืม…แล้วนัดฉันมานี่ มีอะไรหรือเปล่า”“ก็เรื่องของแกกับคุณไอรินนั่นแหละ แกจะเอายังไงต่อเอิร์ธ?”นาบีถามเสียงจริงจัง ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของนราวิชญ์จางลงทันที“ไม่รู้ดิ...”เขาตอบสั้นๆ พลางเขี่ยอาหารในจานไปมา“เอ้า! แกจะมาบอกว่าไม่รู้ได้ยังไงเอิร์ธ แกกับคุณไอรินไม่ได้คุยกันเลยเหรอ? แล้วไหนจะเรื่องที่แกกับคุณไอริน...เอ่อ...มีอะไรกันแล้ว แกจะปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ แบบนั้นน่ะเหรอ”“ที
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...เสียงสายน้ำจากฝักบัวที่ตกลงกระทบพื้นกระเบื้องดังซัดสาดไปทั่วห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำร้อน แต่ทว่าอุณหภูมิของน้ำกลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนแรงจากร่างสูงใหญ่ของ อนาวินทร์ ที่กักขังร่างบอบบางของนาบีไว้กับผนังเย็นชืด“คะ-คุณอนาวินทร์...อ๊าา...”เสียงหวานครางซี้ดด้วยอารมณ์สยิวแผ่ซ่านไปทุกอณูนาบีหอบหายใจรัวริน แผ่นหลังเนียนละเอียดแนบสนิทกับกระเบื้องผนัง ในขณะที่เบื้องหน้าของเธอคือแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยหยดน้ำและมัดกล้ามที่บดเบียดเข้ามาอย่างคุกคาม เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนอีกต่อไป หลังจากที่เขาพัดพาเธอไปกับพายุพิศวาสจากบนเตียงกว้าง ต่อเนื่องมายังโซฟา และจบลงที่นี่...ที่ซึ่งเขาตั้งใจจะย้ำเตือนตัวตนของเขาลงบนทุกตารางนิ้วในร่างกายเธอตรั่บ! ตรั่บ! เสียงดุ้นเอ็นใหญ่ตอกอัดผสมกับสายน้ำไหล“อื้มม...คุณทําให้ผมเสียวมาก...ซี๊ดดด...”เสียงทุ้มพร่าครางดังลั่นด้วยอารมณ์ที่เร่าร้อน ขณะที่เอวหนารัวกระหน่ำท่อนเอ็นใหญ่เข้าไปแบบไม่ยั้ง สายตาคมสอดประสานกับดวงตาคู่สวย เอียงหน้าจูบพัวพัน ดูดดุนลิ้นเล็กอย่างมัวเมาจนเกิดเสียง ในขณะที่เบื้องล่าง เอวของเขายังคงแอ่นตอกอัดรัวราวกับเครื่องจักรท
เวลา 21.30น.บรรยากาศภายในห้องพักหรูเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงที่ทอแสงสลัว อนาวินทร์ ยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มือหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู ขณะที่สายตาคมกริบคอยเหลือบมอง นาบี ที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาข้างเตียง เธอคอยเงี่ยหูฟังบทสนทนาระหว่างเขากับปลายสายด้วยความกังวลระคนกำลังรู้สึกผิด...“วินทร์...ลูกรู้ความจริงเรื่องทั้งหมดแล้วใช่มั้ย”เสียงของนับดาว ที่ลอดผ่านโทรศัพท์มานั้นสั่นพร่าและแหบแห้งราวกับคนเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนัก“ครับแม่...”อนาวินทร์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น“แล้วลูก...ลูกเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้นาบีอยู่ไหน? อยู่กับลูกหรือเปล่า?”อนาวินทร์เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่ไม่ไกล“อยู่ครับ”“งั้น...ขอแม่คุยกับนาบีหน่อยได้มั้ย แม่จะ...”“แม่คุยกับผมดีกว่าครับ”อนาวินทร์รีบตัดบท“เรื่องทั้งหมดที่ผมรู้ เป็นเพราะผมคาดคั้นและบังคับให้นาบี บอกผมเอง แล้วอีกอย่าง เรื่องนี้ผมสงสัยมานานแล้ว”“วินทร์โกรธแม่หรือเปล่าลูก...”นับดาวถามเสียงแผ่วด้วยความกังวลปนกลัว“โกรธสิครับแม่”อนาวินทร์ยอมรับตรงๆ จนนาบีที่นั่งฟังอยู่ถึงกับสะดุ้ง“แม่คว
“แม่ทำกับข้าวไว้รอแล้วนะ อยู่ในหม้อ ยังอุ่นๆ อยู่เลย ไปกินก่อนเถอะนาบี...กินเสร็จ ก็รีบอาบน้ำเข้านอนนะลูก”ลูกสาวคนเล็กของเพียงใจ อายุแค่ 18ปี ต้องเรียนและทำงานหนัก เพราะความโชคร้ายของเพียงใจ ที่สูญเสียสามีไป อีกทั้งเคราะห์กรรมทั้งหลายนั้น ก็ดันมาตกที่ลูกสาวทั้งสองคนอีก“ค่ะแม่...งั้นนาบีไปกินข้าวก
ณ มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศไทย...ช่วงพักกลางวัน บรรยากาศรอบอาคารเรียนคึกคัก เหล่านิสิตนักศึกษาหลั่งไหลออกมาจากห้องเรียน เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ท่ามกลางความวุ่นวายที่ดูมีชีวิตชีวานั้น มีบางมุมที่เงียบกว่าที่อื่น ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน แสงแ
“ฉันต้องช่วยเธออยู่แล้ว แต่ว่าตอนนี้ ลูกชายเธอรู้หรือเปล่า ว่าเธอกำลังตามสืบเรื่องของเขาอยู่” “ไม่รู้...ตอนแรก ฉันแค่เอะใจ ว่าทำไมตาวินทร์ ถึงบอกกับฉันว่าเรียนจบแล้ว จะขอทำงานเลย จะไม่ไปเรียนต่อต่างประเทศ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ตาวินทร์อยากไปเรียนต่อ และจะกลับมาบริหารบริษัทสืบทอดจากฉัน”
“เธอดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะเพียงใจ แล้วนึกยังไง ถึงได้มาหาฉันถึงที่นี่...”‘นับดาว’ มอง ‘อดีตเพื่อนรัก’ตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากสีแดงสดยกยิ้มอย่างเหยียดๆ ตามแบบฉบับนิสัยของเธอ... “ฉันมีเรื่องเดือดร้อน” ‘เพียงใจ’ มาที่นี่ ก็เพราะเธอหมดหนทางแล้วจริงๆ ไพ่ใบสุดท้ายของเธอในเวลานี้ก็คือ คนที่กำ







