جميع فصول : الفصل -الفصل 130

"เราขอโทษนะ..." ฉันว่าเสียงเบาด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะก้มลงเก็บชิ้นส่วนโทรศัพท์พัง ๆ ขึ้นมา กระบอกตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวเมื่อลูกรักคงใช้งานไม่ได้อีกต่อไปแล้วฉันแค่อยากให้เธอได้มีส่วนร่วมกับพวกเราบ้างก็แค่นั้น ไม่อยากทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินของกลุ่มอย่างที่ยูโรเล่าให้ฟัง แต่เหมือนฉันจะคิดผิดหญิงสาวหน้าสวยไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เธอคงโกรธฉันมากสินะ นี่เราทำอะไรลงไปตอนนี้หน้าจอโทรศัพท์ของฉันมันเละไม่เป็นท่าดูแทบไม่ได้เลย โทษใครไม่ได้หรอกโทษตัวเองนี่แหละที่เล่นอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี"ทำเกินไปไหมวีนัส เห็นไหมโทรศัพท์มันพังเลย" ไอ้มายด์มันพูดพร้อมกับพยายามกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์เครื่องเก่าของฉัน"รำคาญ!! โทรศัพท์ก็สมควรเปลี่ยนได้แล้วใช้เครื่องเก่า ๆ อยู่ได้ หัดดูคนรอบตัวบ้างนะ"ที่ไม่ยอมเปลี่ยนเครื่องใหม่เพราะเครื่องนี้ฉันเก็บเงินซื้อเองตอนมัธยม ถึงระบบมันจะสู้รุ่นใหม่ไม่ได้แต่มันมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับฉัน วันนี้เราคงต้องลาจากกันแล้วเนอะเจ้ามือถือเครื่องโปรด"ไม่เป็นไรมายด์ กูผิดเอง" ฉันตอบเพื่อนพร้อมกับเปิดดูเงินในกระเป๋าสตางค์ ในตอนนี้มีเงินสดเหลืออยู่แค่สามพันบาท ที่เหลืออีกหนึ่

"จานิคของพี่ใส่อะไรก็สวยครับ" แฟนคนนี้ก็อวยฉันไม่หยุด มันเขินจนตัวจะลอยแล้วรู้หรือเปล่า"ยูโรของเค้าก็หล่อเหมือนกันค่ะ"ฉันมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดกับเขาในตอนนี้แต่ติดตรงที่ว่ายังมีไอ้พลอยกับพี่ต้าร์ยืนไม่ไกล เรื่องที่เราตกลงเป็นแฟนกันเพื่อนของฉันยังไม่มีใครรู้สักคน ฉันแค่กลัวว่าวันหนึ่งเมื่อเราเปิดตัวว่าคบกันแต่สานสัมพันธ์ได้ไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำต้องมีเหตุให้เลิกกันก่อนเพราะเรื่องผู้หญิงใช่แล้ว ฉันยังไม่มั่นใจในตัวเขา ยิ่งได้เห็นคอมเมนต์ของเพื่อนเขาในไอจีวันนั้นใจฉันมันเริ่มเขว เอนเอียงไปทางอื่น จากตอนแรกมั่นใจเต็มร้อย ตอนนี้ให้เขาแค่เจ็ดสิบพอ อีกสามสิบที่เหลือเอาไว้เต๊าะผู้ชายคนอื่นตอนอกหัก ถ้าครบกำหนดสัญญาที่เราตกลงกันไว้ว่าภายในสองเดือนใจเรายังอยู่ที่กันเมื่อถึงตอนนั้นฉันจะเป็นคนบอกทุกคนเอง"เหมือนขาดอะไรไป" ยูโรเดินหายไปอีกโซนสามนาที ครั้งนี้ไม่ได้แค่กระเป๋าถือแต่ได้รองเท้าส้นสูงติดมือมาอีกด้วย แม่เจ้า นี่เขาจะแปลงโฉมให้ฉันใหม่ทั้งหมดเลยใช่ไหม"แต่ว่า..." ไม่อยากให้เขาต้องมาลำบากคอยหาของที่ไม่จำเป็นให้เลย"นี่ครับรองเท้า ลองสวมดู" สุดท้ายฉันก็ต้องยอมจำใจสวมรองเท้าที่ชายรุ่นพี่เ

ฉันแอบมองตามหลังเขาทั้งสองไปยังลานจอดรถของศูนย์การค้า จนมองไม่เห็นพวกเขาในระยะสายตาที่สามารถมองเห็นได้ด้วยหัวใจที่มันเต้นไม่เป็นจังหวะภายในร่าง กระทั่งเพื่อนชายได้พูดขึ้น"ขอบใจมึงมากนะที่ยอมช่วยกูไอ้น้องรัก" ไอ้ตามมันว่าพร้อมกับโอบไหล่ฉันแบบหลวม ๆ มีใครเห็นไหมวะ หันมองซ้ายทีขวาทีเดี๋ยวมีคนเอาไปพูดให้เสียหาย ไอ้นี่มันยิ่งตัวติดฉันยิ่งกว่าอะไร ทำไม้...ทำไมมันมาเกิดพร้อมฉันในท้องคุณจัสมินด้วยกัน จะไปเกิดในท้องป้าเตยทำไม?ถ้าถามฉันว่ารู้สึกแปลก ๆ กับมันไหม? ตอบได้เต็มปากเลยว่า ไม่!! เพราะเราถูกเลี้ยงดูมาด้วยกันตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนตอนนี้หอยเท่าฝ่าตีน เติบโตมาด้วยกันเห็นพัฒนาการของมันทุกช่วงอายุ คนนอกที่ไม่คุ้นเคยคงคิดว่าฉันกับมันเป็นแฟนกัน ไปไหนด้วยกันบ่อยแต่คนในกลุ่มเราไม่มีใครคิด พวกเรารู้นิสัยใจคอกันดีและถ้ามีคนสังเกตจะรู้เลยว่าฉันกับมันมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันนั่นก็คือ ดวงตา"ก็มึงเป็นเพื่อนกูไหมล่ะ" ฉันไม่เคยเห็นมันเป็นพี่สักครั้งถึงมันจะชอบพูดว่าตัวเองเป็นพี่ก็เถอะ เพื่อนกันนี่แหละ เป็นเพื่อนผู้ชายที่นอนห้องฉันบ่อยกว่าคนอื่น ๆ"เออ" ไอ้เพื่อนคนนี้ชอบกระแทกเสียงทุกครั้ง"มึงเอารถมาไห

"เบาะข้างที่นั่งของเมียไม่ใช่เหรอ ทำไมคนอื่นได้นั่งแทนที่เค้าล่ะ?" ฉันขอทวงสิทธิ์ของฉันบ้าง ถึงแม้จะไม่ใช่รถของตัวเองก็ตามที"ใช่ครับ เบาะข้างที่นั่งเมีย พี่ยังไม่ได้ให้คนอื่นนั่งเลยนะ""ไม่ไปส่งได้ไงก็เห็นอยู่ว่าเรียกกันไป""ไปเรียกรถให้เธอ พี่ถึงได้มาถึงห้องก่อนนิคไงครับ" เขามาถึงที่นี่ก่อนฉันตามที่บอก หากเขาไปส่งวีนัสจริงคงใช้เวลานานกว่านี้เพราะคอนโดวีนัสอยู่ไกลและต้องใช้เวลาเดินทางนาน แต่ฉันยังไม่ปักใจเชื่อสักเท่าไร"คิดอะไรอยู่เหรอ?" เสียงเขาเอ่ยขึ้นเมื่อไม่ได้ยินเสียงแปดหลอดของฉันเถียงกลับก็เรื่องของเขาไงจะคิดเรื่องของใครอีก ในตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรหรือผู้ใดให้ฉันคิดอีกแล้ว ทั้งหัวใจและสมองที่มีรอยหยักไม่มากมันมีแค่เขาคนเดียว คนที่ชื่อ อเล็กซานเดอร์ เฟร์นันเดซ"ถอดช็อปออก เสื้อยืดด้วย" เดี๋ยวก็รู้ว่าเขาจะทำตามคำสั่งของฉันไหม"ถอดช็อปและเสื้อยืดปฏิบัติครับคุณเมีย"คนตัวสูงรีบทำตามอย่างว่าง่าย เสื้อช็อปสีซีเมนต์ของสาขาโยธาและเสื้อยืดสีดำถูกถอดออกจากร่างวางพาดไว้กับโซฟา แขนยาวของเขาถูกพาดไขว้กันไว้ที่หลัง พลางเดินสำรวจตัวเขาหนึ่งรอบพร้อมกับสูดดมพิสูจน์กลิ่นแปลกที่ติดตามตัวเขา ก็ไม่

วันต่อมาผมเรียนเสร็จก็ต้องตามไอ้มาร์คไปหาแฟนมันและไปหาแฟนลับของตัวเองแบบเงียบ ๆ เช่นกัน ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้แม้แต่เพื่อนของผม ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกพวกมันแต่ผมเคารพการตัดสินใจของจานิค เธอว่าแบบไหนผมก็ว่าแบบนั้น ไม่เคยขัดจัดให้ตลอดขอเพียงแค่บอกเพราะผมยึดความรู้สึกของสุดที่รักเป็นหลักอยู่แล้วส่วนตัวผมเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะปกปิดเรื่องนี้กับพวกมันได้นานแค่ไหน แต่ละวันพวกมันเอาแต่ถามอยู่ตลอดว่าจริง ๆ แล้วผมกับจานิคมีสถานะร่วมกันคือพี่เทกกับน้องเทกแค่นั้นหรือเพราะการกระทำของเรามันสื่อได้มากกว่านั้นเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบรุ่งสางของวันใหม่ เร่งเคลียร์งานและอ่านหนังสือทบทวนความรู้ที่ผ่านมาให้แล้วเสร็จภายในคืนเดียวเพื่อที่จะได้เอาเวลาว่างไปทำอย่างอื่น แอบมาหาจานิคถึงอพาร์ตเมนต์โดยที่เธอไม่รู้ ยืนมองหน้าต่างห้องของเธอ สอดแนมการกระทำเจ้าของหัวใจ ใจมันร้อนรุ่มมากกว่าปกติเพราะกลัวว่าเธอยังแอบคุยกับคนรักเก่าอยู่ ผมไม่เคยระแวงใครมาก่อน กระทั่งได้เจอกับเธอ และผมก็เริ่มระแวงบางอย่างในตัวเธอ จานิคกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้ามาร์ค มาร์โก้เดินนำหน้าไปก่อนโดยมีผมกับต้าร์ รชต เดินรั้งท้ายไปยังกลุ่มปีหนึ