All Chapters of ENGINEER LOVER หวานใจยัยปากแจ๋ว: Chapter 81 - Chapter 90

ไม่อยากคิดอะไรเกี่ยวกับเขาหรอกแต่มันก็อดไม่ได้จริง ๆ มือหนาที่โอบเอว รอยยิ้มนั้น สายตาคู่นั้น บางทีเขาก็ทำดีด้วย บางทีเขาก็ชอบแกล้ง เราควรรู้สึกยังไง? ปรับความรู้สึกและอารมณ์ตามไม่ทัน"อุ๊บ…" สองเท้ารีบวิ่งไปอาเจียนใต้ตึกคณะ ผ่านมาอาทิตย์กว่า ๆ แล้วอาการนี้ยังไม่หายสักที ทำไมยังไม่หายเนี่ย อย่าบอกนะว่า…ฉันท้องฉันเอาความคิดทั้งหมดที่คิดตอนนั้นทิ้งไปกับอากาศ จัดการถอดเสื้อช็อปออกเหลือเพียงเเค่เสื้อยืดคอกลมสีดำ ใช้มันมาปิดหน้าก่อนล้มตัวลงนอนบนเก้าอี้ยาวใต้ตึก เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้าเพราะต้องตระเวนขับรถหาร้านทำป้ายไฟให้เขาอย่างเร่งด่วนนั่นแหละพอสมองได้พักเรื่องปวดกบาลร่างกายอันเหนื่อยล้าได้หลุดเข้าห้วงนิทรา ตัวเราหลับไปนานเท่าไรไม่ทราบ รู้ตัวอีกทีเมื่อมีคนสะกิด บุคคลปริศนายื่นมือมาหยิบเสื้อช็อปที่ฉันใช้ปิดหน้ากันแสงผ่านเข้าตาตอนนอนออก"นิค นิค จานิคคคคคค" เสียงใครบางคนร้องเรียก มือแตะเบา ๆ ที่แก้มเปลือกตางามค่อย ๆ เปิดขึ้นมาถึงกับตกใจเพราะภาพที่เห็นคือเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้มาก เจ้าของเสียงเรียกและมือที่แตะบนแก้มคือ ยูโร"เฮ้ยยยย!" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด มือเล็กกำหมัดแน่น

ยูโรส่งเสื้อช็อปสีกรมท่าคืนฉันแล้วบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ "นี่เหรอวะว่าที่แม่ของลูกกูในอนาคต ติ๊งต๊องมาก""พูดไรเมื่อกี้?" ฉันได้ยินแว่ว ๆ ว่าติ๊งต๊อง"อ้อ ถามว่าเมื่อไหร่เขาจะประกาศผล""แน่ใจ?" ไม่ใช่แอบด่าฉันหรอกนะ"ครับ""ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอยเพราะผลคะแนนอยู่ในมือของผมเรียบร้อยแล้วครับ ผมจะประกาศคณะที่มีคะแนนสูงสุดในสามอันดับแรก แล้วเรามาลุ้นไปพร้อมกันครับว่าปีนี้คณะไหนจะได้ที่หนึ่งไปครอง…""ตื่นเต้นจัง" ฉันบอกคนข้างกายอย่างตื่นเต้นราวกับตัวเองเป็นคนแข่ง คู่สนทนาจึงคว้ามือน้อยของฉันไปกุมเอาไว้แล้วบีบมันคณะแรกที่ผ่านเข้ารอบมาจากสายวิทย์-คณิต นั่นคือคณะวิทยาศาสตร์ ส่วนคณะที่สองที่ผ่านเข้ารอบมาจากสายศิลป์-คำนวณ นั่นก็คือคณะโลจิสติกส์และคณะสุดท้ายที่ผ่านเข้ารอบมาจากเจ้าของสถานที่แห่งนี้ คณะวิศวกรรมศาสตร์นั่นเอง เรียกได้ว่าการแข่งขันดนตรีปีนี้สายวิทย์นำสายศิลป์สองต่อหนึ่ง"รองชนะเลิศอันดับสองคือคณะโลจิสติกส์ แต่อีกสองคณะคะแนนเท่ากันนี่สิครับเราจะตัดสินยังไงดี…?" พิธีกรขอความคิดเห็นจากเหล่าผู้ชมข้างล่าง หลายคนเสนอให้หัวหน้าวงออกไปโชว์ความสามารถพิเศษ เต้นประกอบเพลงบ้าง ร้องเพลงบ้าง หรือแม้

"นิค…" ผมร้องตะโกนตามหลังคนขี้งอนก่อนเธอจะหายเข้าไปในตัวลิฟต์โดยสาร ดวงตาทั้งหกดวงจากเพื่อนของเธอมองมาทางผมเล็กน้อยก่อนจะขอตัวตามเพื่อนตัวเองขึ้นไปเรียน"เวรกรรม!" พวกมันสองคนอุทานขึ้นพร้อมกัน"กูงอน ให้ผู้ชายคนอื่นลูบหัวได้ไง" ผมต้องได้ลูบคนเดียวสิ คนอื่นไม่มีสิทธิ์อยากร้องไห้ให้ตัวเอง ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมทบทวนกับตัวเองดีแล้วว่ามันรู้สึกกับจานิคมากเกินกว่าพี่น้องร่วมคณะหรือคนรู้จัก จะทำอะไรก็นึกถึงเธอตลอด ภาพของเด็กปากดีวิ่งเข้ามาในความรู้สึกทุกครั้งไม่รู้ว่าเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าตอนนี้ผมต้องการเธอ อยากมีเธออยู่ในทุกช่วงเวลาของชีวิตขณะที่ยังมีลมหายใจอยู่ จานิคเธอต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เธอทำให้ผมไม่สามารถไปมีอะไรกับคนอื่นได้ ผมเบื่อที่ต้องพึ่งพาน้องนางทั้งห้าของตัวเอง ใช้บ่อยทุกวันเดี๋ยวก็กลายเป็นคนติดมือไปโดยปริยายตั้งแต่วันที่มีอะไรกับเธอครั้งแรกจนถึงวันนี้ ผมยังไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงที่ไหนอีกเลย ใช้มือของตัวเองสนองความใคร่รีดพิษให้ยูโรน้อยล้วน ๆ นี่ถ้าพวกไอ้มาร์คกับไอ้ต้าร์รู้มันคงล้อผมยันลูกบวช"สภาพมึงนะยูโร จะงอนน้องแต่ถูกน้องงอนซะเอง""แล้วกูควรทำไง" ผมถามค

โรงพยาบาลประจำมหาวิทยาลัยภายในห้องตรวจที่มีคุณหมอผู้ชายและพยาบาลผู้หญิงอยู่ ผมไม่ปล่อยให้เธอเข้ามาคนเดียวหรอกเพราะอยากรู้เหมือนกันว่าไอ้อาการที่เธอเป็นอยู่คืออะไร จะเป็นตามสิ่งที่ผมคิดไว้ไหมคุณหมอหนุ่มซักประวัติอย่างละเอียดแต่สิ่งที่ดึงความสนใจของผมได้คือเรื่องประจำเดือน"ประจำเดือนมาล่าสุดวันไหน" คุณหมอผู้ชายถามเธอพร้อมกับจ้องอย่างไม่ลดละ"จำไม่ได้แต่เดือนนี้มันเลื่อนมาสองอาทิตย์กว่าแล้ว" เมื่อพยาบาลได้ยินแบบนั้นเธอก็จดลงโน้ตอย่างเร็วแต่คุณหมอได้แต่ส่ายหน้าระอากับเรื่องแบบนี้"มีเพศสัมพันธ์ครั้งล่าสุดวันที่เท่าไร" เขาถามต่อ"อันนี้ต้องตอบด้วยเหรอเจฟฟ์ เอ้ย คุณหมอ""ตอบสิจะได้วินิจฉัยถูกว่าอาการที่เราเป็นอยู่เกิดจากอะไร""จำไม่ได้""วันที่สิบหกเดือนที่แล้วครับและล่าสุดก็เจ็ดวันก่อน" เธอไม่ตอบผมตอบหมอแทนเองครั้งนี้คนเป็นหมอเปลี่ยนสายตามองมาที่ผม ใบหน้าหล่อภายใต้แว่นตานั้นจ้องผมอย่างกับจะเอาเรื่อง นี่เขาเป็นหมอหรือตำรวจ"คุมกำเนิดด้วยวิธีไหน ป้องกันทุกครั้งไหม""ไม่ครับ" ยอมรับแบบลูกผู้ชายต่อหน้าหมอเลยว่ามีบางครั้งที่ไม่ได้ป้องกัน"รู้ใช่ไหมว่ามันเสี่ยง นอกจากจะท้องแล้วยังมีโอกาสติดโ

ฉันทิ้งโทรศัพท์ลงกับพื้นที่นอน ทิ้งตัวนอนฟุบหน้าลงกับหมอนพร้อมกับปล่อยโฮส่งเสียงร้องไห้ออกมา เอาแต่พร่ำเพ้อพรรณนาถึงเรื่องราวของเราในวันเก่า ใบหน้าเขาตอนที่เรามีความสุขด้วยกันลอยวนเวียนอยู่ในหัว ทำไมคนที่สมหวังถึงไม่เป็นฉันบ้างแต่ทำไมคนที่ผิดหวังในเรื่องแบบนี้ถึงเป็นฉันอยู่ตลอดติ๊ง!! เสียงโทรศัพท์ส่งเสียงแจ้งเตือนเมื่อมีคนส่งข้อความมาทันทีที่จับโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็ต้องหยุดร้องไห้ รีบเช็ดน้ำตาออกอย่างเร็ว ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มแบบมีความสุขออกมากับสิ่งที่เห็นนี่เราเป็นไบโพลาร์แล้วหรือไรเดี๋ยวร้องเดี๋ยวยิ้มEuro : ลงมารับหน่อยอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์ไปกับผู้หญิงคนนั้นมาแล้วจะมาหาเราโดยที่ยังมีกลิ่นของคนอื่นแบบนี้เหรอ ไม่มีทางหรอกJanick : กลับไปซะฉันพิมพ์ตอบเขากลับไปอย่างใจสั่น เป็นไปได้ไม่ต้องเจอกันอีกยิ่งดีEuro : เร็ว ฝนจะตกแล้วJanick : ไม่Euro : ถ้าไม่มาพี่ก็จะยืนตากฝนอยู่ตรงนี้Janick : แล้วแต่อยากยืนก็ยืนไปสิตัวใครตัวมันไม่ได้ตัวติดกันสักหน่อย ยืนตากฝนให้ป่วยหรือให้ตายไปเลยไม่ทันขาดคำฝนเทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้าพร้อมกับเสียงร้องอันน่ากลัวของพายุลูกนี้ ฉันทำได้เพียงแค่ยืนมองยูโรคนที่ยืนต