《ENGINEER LOVER หวานใจยัยปากแจ๋ว》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

"อยากรู้คำตอบไม่ใช่เหรอ นี่ไงคำตอบ คำตอบที่ขอเวลาไปหา คำตอบของทุกอย่างของพี่คือจานิคไงครับ""แปลว่ายูโรไปหาผู้หญิงคนนั้นก่อนมาหาเค้างั้นสิ เพราะเค้าได้กลิ่น""เป็นหมาหรือไงทำไมจมูกดีขนาดนั้น""เออ! เอาคืนไปเลย" ฉันส่งเกียร์คืนเขาแล้วขยับตัวออกห่าง"ขยับมานี่""ไม่""อย่าดื้อกับพี่ให้มันมากจานิคเพราะพี่ไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตา" ยูโรเอ่ยเสียงต่ำคล้ายข่มขู่แต่กลับเป็นฝ่ายขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันแทน"ทำไม จะทำอะไรเค้า""เย็xนิคอีกไง ถามแบบนี้อยากโดนดีอีกว่างั้น" ว่าแล้วคล้องสร้อยมาที่คออย่างอ่อนโยน ใบหน้าหล่อระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะจุมพิตลงกับขมับของฉันอีกรอบ แล้วก็ชอบมาทำให้ฉันรักมากขึ้นแบบนี้ไง"สิ่งของธรรมดาที่บางคนมองว่ามันไม่มีค่าแต่กว่าจะได้มาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย พออยู่กับคนที่สมควรจะได้มันแล้วมีค่าขึ้นมาทันที" ระหว่างพูดเขาสัมผัสฟันเฟืองกับเนื้อผิวของฉันอยู่ตลอดแล้วยิ้มให้กันราวกับคนเป็นแฟนกันก็ไม่ปาน"ใครบอกว่ามันไม่มีค่า ถึงจะไม่มีค่าทางราคาแต่มีคุณค่าทางจิตใจ" ฉันบอกกับเจ้าของสร้อยเกียร์เส้นนี้ด้วยความปลาบปลื้มใจ"อย่าทำหายนะโปรดรักษามันไว้ให้ดี"สิ่งของที่คนอื่นให้มาฉันถนอมมันดีอยู

"ไม่นานครับ ประมาณหนึ่งอาทิตย์" พอได้ยินว่าหนึ่งอาทิตย์เท่านั้นแหละดวงตางามถึงกับน้ำตาคลอเลยทีเดียว"หนึ่งอาทิตย์เลยเหรอ? ฮือ…""ไม่ร้องนะเด็กดื้อ พี่ใจไม่ดี งั้นไม่ไปดีกว่า" พลาดครั้งนี้อีกรอบจะเป็นไรไป ไหน ๆ ก็ไม่มีใครเข้าใจหรือสนับสนุนความฝันผมอยู่แล้ว"ไปเถอะ ปีสุดท้ายแล้วไม่ใช่เหรอ ไปทำมันให้เต็มที่นะ" เสียงคนพูดเริ่มสั่นเครือก่อนที่ธารน้ำใสจะไหลออกจากกระบอกตาทั้งสองข้างไหลอาบแก้มเนียนกลม เรียวแขนเล็กโอบกอดร่างผมแน่นขึ้นกว่าแต่ก่อนร่างกายคนตัวเล็กสั่นสะท้านแรงมากขึ้น เสียงหวานสะอึกสะอื้นโอดครวญปานคนกำลังจะขาดใจ ทำหัวใจแกร่งของผมเองเริ่มสั่นไหวเกือบจะร้องไห้ไปตาม ๆ กันเมื่อมีความรู้สึกสงสารเธอ ยอมรับว่าผมไม่เคยเห็นจานิคเป็นแบบนี้มาก่อน คนเข้มแข็ง แข็งแกร่งต่ออุปสรรค เด็กปากดีคนนั้นหายไปไหน ทำไมวันนี้มีเพียงเด็กผู้หญิงขี้แยคนหนึ่งที่ผมเคยเห็นการกระทำแบบนี้มาจากคนอื่นทุกครั้ง แต่วันนี้ได้เห็นมันจากเธอที่ผ่านมาครอบครัวไม่เคยเห็นด้วยกับผมสักครั้งแม้กระทั่งแฟนคนก่อนหรืออดีตคู่นอนคนนั้น แต่ตอนนี้กลับมีเด็กที่ไหนไม่รู้บอกให้ผมสู้มันไปให้สุดทำมันให้เต็มที่ ถึงแม้ไม่มีใครเห็นด้วยอย่างน้อ

"เมีย" ผมตอบตามความจริงพร้อมกับเปิดคลิปวิดีโอที่ถ่ายบนสะพานวันนั้นให้เธอดู เห็นแบบนี้ผมอดยิ้มแทบไม่ได้ ผมกับจานิคยังไม่ได้เป็นอะไรกัน มีแค่ผมที่ดั้นด้นไปเป็นผัวเธอ แต่คลิปนี้มันทำคนถามเชื่อ"เฮ้ย ขอโทษนะไม่รู้จริง ๆ"ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปได้แต่กลับไปซ้อมกับคนอื่น ๆ แต่เธอคนนั้นยังมองมาที่ผมไม่หยุดจนเพื่อน ๆ จากมหาวิทยาลัยเดียวกันอดที่จะแซวไม่ได้"เหมือนเขาจะมีใจให้นะยูโร" เพื่อนคนหนึ่งในทีมพูดขึ้น แต่ผมไม่ได้สนใจอะไร ได้แต่ส่ายหน้าตอบเพื่อนเพราะผมมีไอ้เด็กดื้อคนขี้งอนอยู่ทั้งคนหลังจากซ้อมเสร็จผมขอคนในทีมมานั่งพักความวุ่นวายในใจเพราะเป็นห่วงความรู้สึกคนทางนู้น ถ้าตอนนี้มีเธออยู่ข้างกายคงสบายใจได้มากกว่านี้"เหนื่อยไหมยูโร" หญิงสาวคนที่พึ่งคุยกันเมื่อสามชั่วโมงก่อนถามพร้อมกับทิ้งตัวลงตรงที่ว่าง"นิดหน่อยครีม" ความเหนื่อยตอนนี้ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของความเป็นห่วงความรู้สึกคนทางนู้นเลยสักนิด"คือว่าคนนั้นเธอชอบยูโรน่ะ" หญิงสาวชี้ไปยังผู้หญิงในชุดนักศึกษากับกลุ่มเพื่อนที่กำลังมองผมกับครีมอยู่"พี่ชื่ออะไรคะ" มาถึงเธอก็ถามชื่อของผมเลย"ยูโรครับแล้วน้อง...?""ปุยฝ้ายค่ะ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ

>>["ผื่นขึ้นน่ะ แพ้น้ำและอากาศที่นี่ สงสัยมันร้อนเกินไป"] เสียงทุ้มตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ นัยน์ตาสีสวยจับจ้องมองฉันอย่างกับกำลังจับผิด ทั้ง ๆ ที่ฉันควรเป็นคนทำแบบนั้นมากกว่าเวลานี้ไม่มีใครพูดอะไรต่อสักคนราวกับว่าเราทั้งคู่ต่างกระทำความผิดมา ได้ยินเพียงแค่เสียงหัวใจของตัวเองที่ตอนนี้มันกำลังบอกให้ถอยไปตั้งหลักใหม่ หรือไม่ก็ถอยให้ห่างจากผู้ชายคนนี้เสียทีแต่ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่เคยทรยศต่อหัวใจและความรู้สึกของตัวเองได้เลย["อ๋อ"] ฉันครางรับเสียงดัง เพื่อไม่ให้สถานการณ์ตอนนี้มันเงียบจนผิดปกติ พยายามข่มอารมณ์และรวบรวมสติตัวเองเอาไว้เพราะฉันเริ่มไม่ไหวแล้วจริง ๆ ก่อนที่ร่างสูงจะลุกออกจากหน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วเดินไปทางเตียงนอน>>["ว่าแต่นิคเถอะ...รอพี่อยู่?"] เขาเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อไม่ให้อึดอัด["ภัยความมั่น"] ฉันก็รอคุยกับเขาจริง ๆ แหละแต่เลือกที่จะพูดแบบนั้นออกไปเดี๋ยวเขารู้ว่าเราคลั่งไคล้เขาแค่ไหน>>["สาบานสิ สาบานว่าถ้านิคไม่ได้รอพี่ขอให้นิคไม่มีผัว"] คนในกล้องยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน หน้าตาไม่สะทกสะท้านอะไรที่มาแช่งคนอื่นให้ไม่มีคู่ครองโดนคนที่ชอบท้าแบบนี้แล้วฉันจะทำอะไรได้ในเมื่อฉันรอเขา

ฉันกับพี่รหัสปีสองเดินทางมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง ภายในร้านมีผู้คนมากมายแต่มีผู้ชายอยู่สามคนที่สะดุดตา คือมีผู้ชายคนนึ่งใส่ช็อปอีกสองคนใส่ชุดลำลองสบาย ๆ ขาสองข้างก้าวเดินเข้าไปในร้านด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ พร้อมกับกล่าวทักทายพี่รหัสปีอื่น"สวัสดีค่ะ""มา ๆ นั่งก่อนครับ"พี่ ๆ สายรหัสทั้งสามคนต่างมองมาที่ฉันเป็นสายตาเดียวกันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ "จะมองอะไรนักหนาวะคนยิ่งกลัว ๆ อยู่" ได้แต่คิดในใจและสิ่งยิ้มแห้ง ๆ ให้พวกเขาตอนแรกพี่ปีสี่เลือกไนต์คลับเป็นที่เลี้ยงสายรหัสแต่เมื่อพี่ปีสองบอกว่าน้องรหัสเป็นผู้หญิงพวกเขาเลยเปลี่ยนเป็นร้านอาหารแทน เซฟน้องสุด"สวัสดีค่ะ ชื่อจานิค วชิรกานต์ ปัญญาภิรมย์ภัคดี จบจากโรงเรียนอัสสัมชัญเตรียมอุดมคอนแวนต์สุวรรณภูมิค่ะ" ฉันเปิดฉากโดยการแนะนำตัวเองเป็นคนแรกตามด้วยพี่รหัสปีสอง"สวัสดีครับพี่ชื่อพี นักศึกษาวิศกรรมศาสตร์ปีสองสาขาวิศวกรรมเครื่องกลครับ" พี่คนนี้ดูเรียบร้อย นิ่ง ๆ ฮอตเนิร์ด จะว่าไปก็หล่อเหมือนกันนะเนี่ย"สวัสดีครับพี่ชื่ออาร์ม นักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ปีสามสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าครับ" คนนี้ลักษณะท่าทางเหมือนยูโรไม่มีผิด ฉันได้แต่ส่ายหน้าไปมา ลุคแพรวพราว