All Chapters of I'm sorry ว่าที่สามีของฉันขี้หึง: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากอาบน้ำเสร็จ "เสื้อซีตัวเล็กนิดเดียว ไม่มีตัวไหนที่พี่ลมใส่ได้เลย งั้นซีลงไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อด้านล่างให้ดีกว่า" "ไปนอน" "อ้าวแล้วพี่ลม..." ซีรีย์ไม่ทันได้คำตอบด้วยซ้ำ ร่างสูงโปร่งที่ใช้ผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้พอหมิ่นเหม่ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงทันที ความขาวผ่องของร่างกายสมส่วนทำใบหน้าสวยร้อนผ่าว มัดกล้ามของเขาเป็นลอนๆ สวยงาม เธอกัดปากตัวเองเบาๆ ไม่ทันได้ตั้งตัวว่าอีกคนจะตวัดสายตามามองด้วยซ้ำ "อ่านกินฉัน?" "บะ บ้า ซีไม่ได้คิดหรือทำอะไรแบบนั้นสักหน่อย" ร่างสมส่วนในชุดนอนผ้าลายการ์ตูนเก๋ อวดเนินอกอวบขาวผ่องซ้ำกางเกงที่สั้นเพียงต้นขายังอวดความเรียวสวยให้ปรากฏแก่สายตา ซีรีย์เดินนวยนาดไปทิ้งตัวลงบนเตียงข้างๆ ชายหนุ่มคู่หมั้น หมอนใบใหญ่ที่หอมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอย่างดีถูกคนตัวเล็กดึงออกมาจากเตียง เธอโยนมันไปไว้บนฟูกหน้าเตียง โน้มตัวเหนือร่างคู่หมั้นหนุ่มไปปิดไฟ หัวใจของเธอมันเต้นแรงมากยามที่ได้กลิ่นหอมจากตัวชายหนุ่มลอยเข้ามาในจมูกเธอ มือเรียวดึงท่อนแขนแกร่งให้กางออกมาในทิศทางของเธอ ศีรษะเล็กวางแนบพร้อมทั้งซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง ตวัดแขนเรียวขาวโอบร่างของเขาเอาไว้ทันที เขาไม่ได้เอ่ยอ

@มหาวิทยาลัย "ยัยซีทางนี้" เสียงเรียกพร้อมการโยกไม้โยกมือเพื่อโบกไปมาของเยลลี่เรียกสายตาหลายต่อหลายคู่ให้หันมอง ซีรีย์ฉีกยิ้มให้เพื่อน ขาเรียวที่สวมใส่รองเท้าส้นตึกเดินนวยนาดเข้าไปหาเพื่อนสาวทันที "มานานยัง" "พักใหญ่ เมื่อคืนฉันไลน์หาหล่อนทั้งคืน แต่หล่อนไม่ยักตอบฉัน ที่บอกว่าพี่ลมสุดหล่อของเธอลากเธอไป อย่าบอกนะว่าต่อจากนั้นก็อยู่ด้วยกันทั้งคืน" "แยกกันตอนเช้า" ซีรีย์หย่อนสะโพกลงนั่งบนโต๊ะม้าหินอ่อน รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปากบ่งบอกถึงความอารมณ์ดี มือเรียวเปิดหนังสือในหน้าที่เธอจำเป็นต้องทวนความจำก่อนเข้าห้องสอบสักหน่อย "ตกลงเข้ากันดี?" "อืม..." "แล้วเขาไม่ย้ำแบบเดิมแล้วเหรอ ไหนแกบอกว่าเขาชอบย้ำในเรื่องเดิมๆ นั่นไง" "ฉันเอาอยู่น่า ขออ่านหนังสือสักหน่อย" "จะบอกว่าเวลาที่เขาให้อ่าน ยกให้คู่หมั้นหนุ่มสุดหล่อจนหมด จากนั้นก็มาทดเวลาบาดเจ็บเอาตอนใกล้เข้าห้องสอบสินะ" "รักครั้งแรกน่า ต้องลงทุนกันหน่อยไหม" "สวัสดีค่ะคุณซี" เสียงทักของบุคคลที่สามเรียกใบหน้างดงามให้หันไปมองทันที ซีรีย์พินิจมองคนที่เดินนวยนาดเข้ามาหาเธอตาไม่กระพริบ เห็นตอนกลางคืนที่ว่าดูดีระดับหนึ่ง มาเห็นในตอนกลา

@คอนโดมิเนียมของซีรีย์ "ซีขอเวลาสิบห้านาทีค่ะพี่ลม ซีขออาบน้ำแต่งตัวใหม่ ขอแต่งตัวให้เหมาะกับสถานที่แบบที่พี่ลมต้องการนะคะ" "อืม" ชายหนุ่มตอบรับสั้นๆ เขาดึงเบรกมือเรียบร้อย สายตาคมกริบมองไปที่เบื้องหน้านิ่งๆ "ขึ้นไปรอบนห้องไหมคะ ระหว่างรอเผื่อว่าพี่ลมอยากเข้าห้องน้ำ" "ชวนผู้ชายขึ้นห้อง?" "ชวนพี่ลมคงไม่เป็นไรหรอกมั้งคะ เราเป็นคู่หมั้นกันค่ะ มันไม่เสียหายอะไรหรอก" "จะไปหรือไม่ไป เธอเลือกใหม่ได้นะ" "ดุจังเลยค่ะ ซีก็แค่ถามเผื่อว่าพี่ลมอยากไปด้วยกัน" "ฉันจะรอตรงนี้ ให้เวลาสิบห้านาที ถ้าเธอช้ากว่านี้ ฉันจะไปโดยไม่รอเธอ" "ดุชะมัดเลย" หญิงสาวบ่นเบาๆ เธอถอดกระเป๋าสะพายข้างวางไว้บนเบาะรถที่นั่ง มือเรียวผลักประตูพร้อมทั้งก้าวขาออกจากรถไป หมายความว่า การที่เธอวางกระเป๋าไว้ตรงนี้ เธอจะกลับมาที่นี่อีกครั้งอย่างแน่นอน "สวัสดีครับ กลับมาแล้วเหรอ" รปภ. ที่ดูแลคอนโดมิเนียมทักทายหญิงสาวเฉกเช่นทุกครั้งที่พบกัน ซีรีย์เองก็ยิ้มกว้างให้คนที่พึ่งจะพบหน้าในรอบหลายวันกลับไปเช่นกัน "สวัสดีค่ะลุง หายไปไหนมาหลายวันคะ" "ยายที่บ้านป่วย ลุงเลยตามไปดูแลสักหน่อย ชอบน้อยใจเหมือนเด็กวัยรุ่นอยู่เรื่อย"

"จะกอดอีกนานแค่ไหน?" "จะกอดให้นานที่สุดเท่าที่จะกอดได้ ซีรักใคร ซีจะกอดคนคนนั้นไม่ยอมปล่อยเลย ต่อให้มีปัญหาซีก็ไม่ท้อ ต่อให้จะรักเขาแค่ฝ่ายเดียวซีก็ไม่ถอย" "แขนเล็กเท่าแขนเธอ สะบัดทีเดียวก็คงหัก" ชายหนุ่มปรายตามองท่อนแขนเรียวที่เกี่ยวกอดที่เอวสอบของเขาสลับกับการจดจ้องที่ใบหน้างดงาม "ซีไม่กลัวหรอกค่ะ" "คิดว่าฉันไม่กล้าทำ?" "คิดว่าพี่ลมคงไม่อยากมีเมียพิการแขนเบี้ยวต่างหากล่ะ" เจ้าของคำพูดฉีกยิ้มออกมาอีกครั้ง เธอเขย่งปลายเท้ายืดตัวสูง ฝังริมฝีปากทาบลงที่แก้มสากแรงๆ ฟอด~ "ห๊อม หอม" "เธอนี่มัน..." "ซีเสพติดการดมกลิ่นตัว หอมแก้ม หอมตัว และการกอดพี่ลมไปแล้ว การที่ได้ทำในสิ่งที่ชอบมันทำให้ซีรู้สึกดีมากๆ" ฟิ้วววว~ เปรี้ยงงง~ "กรี๊ดดดดดดด!" หมับ~ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับเสียงของซีรีย์ที่กรี๊ดลั่น มันเป็นเวลาเดียวกับที่ท่อนแขนแกร่งรั้งเธอเข้าสู่อ้อมกอดจนสองร่างแนบชิดติดกัน "อ๊ายยยยย ละ เลือด!" ดวงตากลมโตใสแป๋วกระพริบถี่ น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะลงมาตอกย้ำความหวาดกลัวทันที "เกิดอะไรขึ้นครับคุณลม" การ์ดสองคนวิ่งกรู่กันเข้ามา ตามสัญชาตญาณ เจ้าของวงแขนที่โอบกอ

"ตกลงก็ได้ค่ะ ซีจะนอนที่นี่ แต่ตอนนี้ซีอยากกินข้าวผัด" "อืม เดี๋ยวจะจัดการให้ อาบน้ำเองไหวหรือเปล่า" "ถ้าบอกว่าไม่ไหวพี่ลมจะไปอาบให้หรือเปล่าคะ?" "อาบให้" ซีรีย์ทำตาโตทันทีที่ได้ฟัง เธอมองหน้าเขา กัดปากตัวเองเบาๆ ทำท่าคิดหนักจนคนตัวโตมองค้อนออกมา "เปลี่ยนแปลงอารมณ์เร็วจังเลยนะ" "ซีไม่โกรธใครนานหรอกค่ะ โดยเฉพาะกับคนที่ซีรัก ซีไม่อยากโกรธเขาเลยสักนิด" "..." "ซีรู้นะคะว่าการบอกรักบ่อยมันอาจจะทำให้อีกฝ่ายคิดว่า ความรักของซีมันไม่มีความหมาย แต่สำหรับซีแล้ว หากพูดคำว่ารัก หมายความว่าซีรัก แต่ถ้าพูดคำว่าไม่รัก หรือไม่พูดเลย หมายความว่า ซีไม่รักแล้ว" "พูดเยอะจนหน้าเธอซีดหมดแล้ว นั่งรอก่อน ฉันจะไปเวฟข้าวมาให้ อาบน้ำไม่ไหวก็เช็ดตัวละกันจะได้กินยา" "ก็ได้ค่ะ" รอยยิ้มสวยประดับบนใบหน้าอย่างเก่า คนตัวโตแกะท่อนแขนเรียวออกจากเอวสอบก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกไป ซีรีย์ใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บคว้ารีโมทมาเปิดทีวี เธอหย่อนสะโพกลงบนโซฟาอย่างเก่า นั่งดูทีวีระหว่างคอย การกระทำของเธออยู่ในสายตาของอีกคนตลอดเวลา "ฟู่วว..." เจ้าของเพนต์เฮาส์ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ มือหนาล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระ