Lahat ng Kabanata ng แค้นรักพันสวาท: Kabanata 31 - Kabanata 40

เรื่องราวของภาพความทรงจำอันเลวร้ายในวันนั้นได้ฉายขึ้นมาเพื่อตอกย้ำว่าความหวาดกลัวที่เคยเกิดนั้นมันยังคงส่งผลมาจนถึงทุกวันนี้...ภาพเหตุการณ์ที่ลุงเขยได้บุกเข้ามาในมุงขาด ๆ ที่ถูกผูกเอาไว้ใต้ถุนบ้านเพื่อแยกออกมาจากครอบครัวของป้าที่อยู่กันอย่างอบอุ่นด้านบนเรือน ลุงที่ครั้งหนึ่งถ้าจำไม่ผิดเมื่อครั้นตัวเธอยังเป็นเด็กน้อยเธอเคยอยากเรียกเขาว่า ‘พ่อ’ มาก่อน แต่ในวันที่เธอเริ่มเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เติบโตเข้าสู่วัยสาว เขาคนนั้นกลับอยากจะเปลี่ยนสรรพนามจากลุงเป็น ‘ผัว’ แทนแต่คงอาจจะเป็นเพราะด้วยผลบุญนำหรือผลกรรมแต่งที่เคยทำมา หรืออาจจะเป็นเพราะว่ากุศลที่ผ่านมาเธอคอยรับใช้คนทั้งบ้านมาโดยตลอดได้ช่วยเธอเอาไว้ในครั้งนี้ก็เป็นได้ เพราะทันทีที่ลุงเขยมุดเข้ามาในมุ้งได้แค่ไม่นานเท่านั้น ป้าที่เหมือนกับรู้ว่าสักวันเรื่องราวแบบนี้จะต้องเกิดขึ้นก็ได้กระโจนเข้ามาในมุ้งทันทีพร้อมกับกระชากลุงเขยออกไปจนทำให้สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นไม่ได้เลยเถิดไปจนถึงขั้นที่ยากเกินจะแก้ไขแต่ทว่า...เหตุการณ์เลวร้ายกลับไม่ได้จบลงเพียงเท่านั้น นั่นก็เพราะคนนอกอย่างเธอที่เป็นเหมือนกาฝากมาโดยตลอดนั้นมีหรือที่คนเป็นป้าจะเห็นใจ เธอที

และด้วยอีกเหตุผลหนึ่งที่เธอมั่นใจว่าเจ้านายตัวน้อยของเธอจะได้งานแน่ถ้าหากโรงแรมนั้นเปิดรับ นั่นก็เพราะว่าลำพังคนต่างจังหวัดน้อยนักที่จะมีคนพูดได้หลายภาษาเหมือนกับเจ้านายตัวน้อยของเธอและนี่อาจจะเป็นข้อได้เปรียบของเจ้านายตัวน้อยที่จะมาสู้ในการหางานได้“อยากทำค่ะเพราะอย่างน้อยงานนี่ก็น่าจะเป็นงานที่ดูมั่นคง อีกอย่างลูกจันตั้งใจว่าถ้าหากพอจะตกลงกับเขาได้ลูกจันก็อยากจะขอเขาเข้าประจำช่วงสาย ๆ ดูค่ะ เผื่อว่าช่วงเช้าจะได้อยู่ดูแลคุณพ่อด้วยและเผื่อว่าจะช่วยหยิบจับอะไรได้บ้างถ้าพี่นิดอยากจะค้าขายหน้าบ้าน เอาจริงนี่ลูกจันเองก็รบกวนพี่นิดมานานแล้วเหมือนกันเงินเดือนก็ไม่ได้ให้เลยบอกตามตรงลูกจันเกรงใจค่ะ”น้ำเสียงเศร้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดถูกเอื้อนเอ่ยออกไปอย่างที่เจ้าของของมันรู้สึกไม่ต่างกัน“โธ่...คุณลูกจันพี่บอกแล้วไงคะว่าพี่เต็มใจ คุณลูกจันไม่ต้องคิดมากเลย แล้วอีกอย่างคุณลูกจันจะไหวหรอคะไหนจะช่วยดูคุณพ่อตอนกลางวันแล้วยังจะอาสาช่วยพี่อีกแถมไหนจะต้องไปทำงานอีกด้วย”นิดมองหญิงสาวด้วยความเอ็นดู...เพราะความใจดีและใสซื่ออีกทั้งยังไม่เคยทำงานหนักมาก่อนของหญิงสาวเธอไม่แน่ใจว่าเจ้าตัวจะรับมันไหวไห

สายตาเอ็นดูของคนมีอายุมากว่ายังคงไม่เสื่อมคลายยามมองร่างบอบบางที่ไม่เคยทำงานหนักมาก่อน แต่บัดนี้กลับตั้งใจช่วยเหลืออย่างขะมักเขม้น อีกทั้งนับตั้งแต่เกิดเรื่องมาตัวเธอยังอดอึ้งกับการเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวไม่ได้ที่สามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็วแม้จะผ่านเรื่องราวอันโหดร้ายที่ถาโถมเข้ามามากมายก็ตามจากนั้นสองสาวก็ร่วมด้วยช่วยกันจัดร้านเพื่อเตรียมรอรับลูกค้าทันที แต่เพราะด้วยร้านที่เปิดใหม่และยังไม่เป็นที่รู้จักนั่นจึงทำให้หญิงสาวเกิดไอเดียออกไปเรียกลูกค้ายังหน้าร้านเพื่อเชิญชวนให้มาชิมกับข้าวในร้านอาหารใหม่แห่งนี้...และแล้วทุกอย่างก็เป็นไปอย่างที่ตัวของหญิงสาวคาดการณ์เอาไว้...ด้วยรสชาติฝีมือการทำอาหารของอดีตแม่บ้านที่การันตีด้วยนักชิมอย่างตัวเธอแล้วว่าอร่อย นั่นจึงทำให้หลังจากที่มีคนมากินแล้วไปบอกกันปากต่อปากภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงอาหารก็หมดเกลี้ยงทันที แถมตัวหญิงสาวเองยังมีเวลาเหลือเฟือในการเตรียมตัวไปสมัครงานอีกด้วย“แงๆๆ ทุกอย่างหมดเลยลูกจันอดกินของอร่อยเลยค่ะ”ฉันแสร้งร้องพูดกับพี่นิดก่อนที่พี่นิดจะหัวเราะน้อย ๆ ด้วยความเอ็นดูให้กับท่าทางของฉัน“คริคริ...ใครว่าอดกันค่ะ นี่พี่เก็บส่วนของเ

หนึ่งเดือนผ่านไป ~~นับตั้งแต่วันที่ฉันเริ่มงานวันแรกจวบจนกระทั่งถึงวันนี้ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดี ฉันที่ได้รับหน้าที่ต้อนรับแขกต่างชาติในส่วนที่ถ้าหากพี่มะลิกับพี่จินดาไม่สามารถสื่อสารได้ อีกทั้งหน้าที่พิเศษที่ฉันได้รับมอบหมายนั่นก็คือคอยเป็นล่ามดูแลลูกค้าคู่รักที่ฉันเป็นคนปิดดีลพักไปก่อนหน้านี้คำชมมากมายทั้งจากลูกค้าและเพื่อนพนักงานด้วยกันทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนไร้ค่าเหมือนดั่งที่เคยคิดมาก่อน และด้วยความรู้สึกกับสิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้ช่วงชีวิตในตอนนี้ของฉันทุกอย่างดูจะราบรื่นไปในทิศทางที่ดีขึ้นไม่ว่าจะเป็นพี่นิดที่ขายดิบขายดีกับข้าวที่มีก็ขายหมดก่อนสิบโมงเช้าทุกวัน และฉันที่แม้จะมีปัญหาเรื่องงานบ้างแต่ก็เป็นปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามประสาของคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์การทำงานมาก่อนเท่านั้นเอง ส่วนหน้าที่หลักที่ฉันได้รับมอบหมายฉันกลับทำมันได้เป็นอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่องทั้งหมดทั้งมวลทุกอย่างดูจะเข้าที่เข้าทางจนเราสามคนอันมีฉัน คุณพ่อ และพี่นิด เริ่มจะหายใจหายคอได้คล่องบ้างแล้ว และแม้ว่าทุกอย่างจะยังคงวนลูปแบบเดิมในทุก ๆ วันแต่พวกเราก็มีความสุขตามประสาและแม้ว่าจะมีบ้

“ไม่เป็นไรเลยครับ แต่ถ้าอยากให้ผมรู้สึกดีช่วยเรียกผมว่าพี่โฮชิได้ไหมครับ”“หา...!! วะ...ว่าไงนะคะ”ฉันถึงกับตกใจส่งเสียงออกมาดังลั่นหลังจากไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน“ผมบอกว่าผมอยากให้คุณลูกจันเรียกผมว่า...พี่...โฮ...ชิ...ครับ” (^-^)สิ้นคำบอกที่ย้ำออกมาอีกครั้งของผู้ชายตรงหน้าทำให้ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่สมองจะรีบสั่งการให้มือรีบโบกปฏิเสธออกไปอย่างไวพร้อมกับปากที่พร่ำปฏิเสธไม่หยุด“ไม่ได้ค่ะ ไม่ได้ๆๆ ไม่ได้เลย ดิฉันไม่กล้าจะเรียกท่านแบบนั้นหรอกค่ะ”และท่าทางลนลานของฉันยิ่งทำให้คนตรงหน้ามองด้วยสายตาเอ็นดู“ไม่รู้แหละครับ ถือว่านี่คือคำสั่งของท่านประธานอย่างผมแล้วกันนะ เอาเป็นว่าต่อแต่นี้ไปคุณลูกจันต้องเรียกผมว่าพี่โฮชิส่วนผมก็จะเรียกคุณลูกจันว่าลูกจัน โอเคนะครับ” (^_คนพูดพูดอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รอฟังคำตอบรับจากคนฟัง ก่อนที่คนตัวโตจะคว้าเอาคีย์การ์ดลิฟต์แล้วเดินจากไปเพื่อพักผ่อนและถ้าหากว่าพรุ่งนี้เขาไม่มีประชุมบอร์ดผู้บริหารแต่เช้าแล้วล่ะก็ เขาเองก็ตั้งใจจะอยู่คุยกับหญิงสาวที่เขาเฝ้าคะนึงหามานับตั้งแต่เจอกันครั้งสุดท้ายไปจนกว่าเธอจะเลิกงาน แต่ในเมื่อตอนนี้เธอเองก็เป็