All Chapters of แค้นรักพันสวาท: Chapter 11 - Chapter 20

คำหวานที่เป็นเหมือนดั่งคำบอกรักที่ส่งมาจากเฮียทิศทำให้ฉันที่ยังอยู่ในภวังค์ของความวาบหวามยิ่งจมดิ่งลงไปในห้วงราคะอย่างไม่อาจถอดทอนได้“เฮียทิศ...” (>///จากนั้นร่างกำยำที่ตอนแรกยังนอนขนาบอยู่ด้านข้างของฉันก็พลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างฉันเอาไว้ ก่อนที่สองมือของเขาจะจัดการเสื้อผ้าที่ปกปิดร่างกายของเขาออกไปอย่างรวดเร็ว จนทำให้ตอนนี้ร่างอันเปลือยเปล่าของเราสองคนต่างโชว์ความจริงใจซึ่งกันและกันภาพมวลกล้ามเนื้อที่สวยงามสมส่วนอย่างคนที่ดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี โดยเฉพาะยามนี้ที่มันต้องเข้ากับแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา และเมื่อรวมภาพตรงหน้าเข้ากับบรรยากาศที่ถูกคลอไปด้วยเสียงฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาเบา ๆ ด้วยแล้ว ค่ำคืนนี้คงมีคำเดียวที่เหมาะสมที่สุดนั่นก็คือคำว่า...น่าหลงใหล...“ลูกจัน...จะไม่เสียใจที่เป็นเฮียใช่ไหมคะ” (^-^)น้ำเสียงละมุนของเฮียทิศเอ่ยถามฉันออกมาอีกครั้งอย่างต้องการจะย้ำว่าฉันนั้นยังมั่นใจที่จะเป็นเขาอยู่ไหม และแม้ว่าในใจจะไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันยังมีความประหม่าหลงเหลืออยู่ แต่พอคิดว่าคนที่จะได้รับของสำคัญของฉันไปเป็นเขา มันเลยทำให้ฉันมั่นใจว่าฉันจะไม่มีทางเสียใจที่เป็นเข

1 เดือนต่อมา ~~นับตั้งแต่ผ่านค่ำคืนดื่มด่ำน้ำผึ้งพระจันทร์ที่บ้านพักตากอากาศของเฮียทิศความสัมพันธ์ของเราสองคนก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น เฮียทิศที่ก่อนหน้านี้มักจะแสดงความรักต่อฉันมากล้นอยู่แล้วกลับยิ่งทวีความหวานและมอบความรักให้ฉันมากยิ่งขึ้น จนฉันที่รู้สึกว่าช่วงเวลา ณ ตอนนี้มันเป็นเวลาที่ดีที่สุดของตัวเองจนเผลอคิดว่าตัวเองนั้นช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเพียงแต่ว่า...สิ่งที่ฉันไม่รู้เลยนั่นก็คือ...นับจากห้วงเวลาแห่งความสุขนี้อีกไม่นานเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นของเรื่องราวบางอย่างมันจะทำให้ชีวิตของฉันเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาลอย่างที่ตัวฉันเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะตาลปัตรได้ถึงเพียงนี้...และจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมในครั้งนี้ฉันเองก็ไม่ต้องรอมันนานเท่าไรนัก...เพราะหลังจากนั้นไม่นานเหตุการณ์นั้นก็ได้เกิดขึ้น...วันนั้นมันเป็นวันที่ฉันจำได้เป็นอย่างดีเพราะหลังจากที่ฉันกลับมาจากมหาวิทยาลัย ทันทีที่ฉันเหยียบย่างเข้าไปภายในบ้านที่แสนอบอุ่นมาเสมอของตัวเองสภาพบ้านที่เละตุ้มเป๊ะถูกรื้อค้นจนข้าวของกระจัดกระจายก็ทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ“นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้

ณ โรงพยาบาล M พรีเมียมแสงที่ส่องเข้ามายังดวงตาที่เพิ่งเปิดลืม อาการพร่ามัวของดวงตาและความเจ็บปวดแปล๊บตรงบริเวณหัวที่พลันเกิดขึ้นทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะหลุดร้องออกมา“อ่ะ...ซี๊ดดดดด ~~”เสียงร้องหลุดปากออกมาหลังจากรู้สึกเจ็บบริเวณหัวที่ถูกพันผ้าเอาไว้ ก่อนที่เสียงของแม่บ้านหรือพี่นิดจะเอ่ยเรียกฉันด้วยน้ำเสียงดีใจหลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมา“คุณลูกจัน...ดีจังเลยค่ะที่คุณลูกจันตื่นมาได้สักทีพี่เป็นห่วงจะแย่อยู่แล้ว”“พะ...พี่นิด เกิดอะไรขึ้นกับลูกจันหรอคะ”“คุณลูกจันสลบไปค่ะ หลังจาก...เอ่อ...หลังจากที่คุณลูกจันไปบ้านของคุณอาทิตย์ ส่วนที่คุณลูกจันมานอนที่นี่ได้ก็เพราะทางบ้านคุณอาทิตย์ให้คนมาส่งคุณลูกจันมาที่โรงพยาบาลนี้เองค่ะ”พี่นิดอธิบายถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากที่ฉันสลบไป และก่อนที่เรื่องราวทั้งหลายจะฉายเข้ามาในโสตประสาทฉันอีกครั้ง จนสิ่งสำคัญที่ฉันพอจะนึกออกก็คือเรื่องพ่อกับแม่ของตัวเอง“พี่นิด คุณพ่อกับคุณแม่ล่ะคะ”ฉันกุลีกุจอลุกขึ้นนั่งเอ่ยถามแม่บ้านหลังจากที่นึกถึงเรื่องของพ่อกับแม่ตัวเองออก“ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะคุณลูกจัน คุณท่านก็อยู่โรงพยาบาลนี้เหมือนกันค่ะ อยู่ห้องข้าง ๆ นี่เองค่ะ ส

ฝนที่ยังคงเทกระหน่ำตกลงมาตอกย้ำไม่หยุด แต่ละหยาดเม็ดที่กระทบร่างกายแสนบอบบางในเวลานี้ช่างเหมือนกับเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่หล่นลงมาทิ่มแทงให้ร่างระหงบอบช้ำไม่ต่างกับหัวใจ เสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ที่ยังไม่จางหายแม้จะกินเวลาไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม แต่ว่าภาพของหญิงสาวที่ยังคงเอามือปิดหูแน่นยังคงหยุดนิ่งไม่ไหวติงไปจากหน้าคฤหาสน์หลังงามหลังนี้และถึงแม้ว่าภาพภายนอกของหญิงสาวจะช่างดูเด็ดเดี่ยวต่อสิ่งที่มากแค่ไหน แต่ใครเล่าจะรู้ว่าข้างในของเธอนั้นตอนนี้มันทั้งอ่อนแอและหวาดกลัวเหลือเกิน อีกทั้งความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นมันยิ่งทำให้เธอใกล้ที่จะแตกสลายในไม่ช้า“ฮึก...ฮึก...เฮียทิศค่ะ...เราจะต้องจบกันแบบนี้งั้นหรอ”เสียงงึมงำเบา ๆ พูดกับตัวเองอย่างคนสิ้นหวัง ทุกถ้อยคำมีแต่ความตัดพ้อและไม่เข้าใจว่าตนเองทำผิดอะไรทำไมเขาถึงได้ไร้เยื่อใยได้ขนาดนี้สายฝนที่โปรยจนคนร่างเล็กเปียกโชก น้ำตาที่คละเคล้าจนแยกไม่ออกแล้วว่าเม็ดไหนคือหยาดฝนเม็ดไหนคือหยาดน้ำตา คำตัดพ้อที่ถูกส่งออกมาแต่ทว่ากลับไปไม่ถึงคนที่อยากให้ได้ยิน ยิ่งทำให้ความเจ็บปวดอัดแน่นทวีคูณกระทั่งเมื่อทุกอย่างได้ถึงจุดสิ้นสุดของความหวัง ร่างบอบช้ำที่

ณ ห้องพิธีการของโรงพยาบาล M พรีเมียมความเงียบสงบพลันเกิดขึ้นทันทีหลังจากที่ฉันเดินเข้าไปในห้องพิธี...บรรยากาศที่เกิดขึ้นมันทำให้ฉันอดวูบไหวในใจไม่ได้ เพราะถึงแม้ว่าการตกแต่งภายในจะเต็มไปด้วยความสวยงามสะอาดบริสุทธิ์เสมือนดั่งอยู่ในสรวงสวรรค์มากแค่ไหนก็ตาม แต่ทว่า...ในความงดงามนั้นกลับไม่มีแม้แต่สัญญาณของสิ่งมีชีวิตอื่นใดเลยนอกจากฉันกับพี่นิดเท่านั้น และด้วยความรู้สึกที่สัมผัสนั้นก็ทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้“ไม่มีเพื่อนของคุณแม่หรือใครคนอื่นมาเลยหรอคะ”ฉันถามออกไปด้วยความสงสัย เพราะในเวลานี้มีเพียงแค่ฉันกับพี่นิดสองคนเท่านั้นในงาน“...เอ่อ...”และด้วยอากัปกิริยาของพี่นิดที่ส่งมาก็ยิ่งทำให้ฉันสงสัยมากขึ้น...“บ้านเราเกิดเรื่องขนาดนี้แต่กลับไม่มีใครติดต่อมาเลยงั้นหรอคะ”คำถามที่ถูกถามออกไปอีกครั้งทำให้พี่นิดได้แต่ก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าส่งมาเป็นคำตอบ และด้วยคำตอบของพี่นิดที่ส่งมามันก็ทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธที่ไม่มีใครเห็นความสำคัญของครอบครัวฉันเลยทั้งปกติแล้วทุกคนมักจะมาคอยห้อมล้อมล้อมหน้าล้อมหลังมาขอความช่วยเหลือจากครอบครัวฉันอยู่เสมอ แต่พอเกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้นกลับไม่มีใครเข