Semua Bab แค้นรักพันสวาท: Bab 21 - Bab 30

“โธ่...คุณลูกจัน ทำไมเรื่องราวมันถึงเลยเถิดไปได้ถึงขนาดนี้กันล่ะคะ”นิดถึงกับถอนหายใจรู้สึกปลงตกกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งได้รับฟังมา และแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิม แต่ตนเองก็ไม่คิดว่ามันจะพังทลายได้ถึงขนาดนี้...ความเงียบเข้าปกคลุมหลังจากที่ฉันเล่าทุกอย่างให้พี่นิดฟัง แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าพี่นิดจะคิดยังไง เพราะถ้าให้บอกตามตรงในเวลานี้พี่นิดก็เท่ากับว่าได้ตกงานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ว่าพี่นิดจะคิดยังไงจะอยู่หรือว่าจะไปจากฉัน แต่สิ่งที่ฉันตั้งใจเอาไว้เลยก็คือหลังจากที่ฉันขายพวกเครื่องประดับพวกนี้ได้เงินมาแล้วฉันจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งให้พี่นิดไปตั้งตัวด้วย เพราะรู้สึกซึ้งใจที่นับตั้งแต่เกิดเรื่องกับครอบครัวฉันมาพี่นิดเป็นคนงานเพียงคนเดียวที่ยังยืนหยัดอยู่กับฉันมาจนถึงวินาทีนี้ ส่วนคนงานคนอื่นกลับหนีหายไปตั้งแต่วันที่มีอันธพาลมาอาละวาดที่บ้านวันนั้นแล้วหัวใจที่เต้นระรัวด้วยกลัวว่าพี่นิดจะชิ่งหนีไปก่อนหลังได้รับฟังความจริงก็ค่อย ๆ พลันสงบลงอย่างคนที่ปลงตกและคิดได้ เพราะถ้าหากพี่นิดคิดจะจากฉันไปมันก็เป็นสิทธิ์ของเขาจากนั้นไม่นานรถโดยสารสาธารณะส่วนบุคคลก็พาเราสองคนมาถึงห้า

เรื่องราวทุกอย่างที่ฉันได้รับการดูถูก หลาย ๆ อย่างที่ฉันต้องพบเจอในตลอดเวลาที่ผ่านมา แม้ว่าฉันจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าฉันยังคงเจ็บปวดและยังรู้สึกต่อสิ่งที่พบเจออยู่ เพียงแต่เพราะฉันยังมีสิ่งที่ยังทำให้ฉันมีพลังเดินหน้าสู้ต่อนั่นก็คือกำลังใจจากคนทั้งสองที่ยังรอความหวังอยู่ที่ห้องเช่าขนาดเล็ก และด้วยกำลังใจของพวกเขานั้นก็ทำให้ฉันตั้งใจแล้วว่าฉันจะไม่ใส่ใจกับสิ่งไร้สาระที่ได้พบเจออีกต่อไปแล้วส่วนเรื่องราวของพี่นิดนับตั้งแต่วันนั้นที่ฉันตั้งใจว่าจะมอบเงินก้อนหนึ่งให้พี่นิดเพื่อให้เป็นทุนในการตั้งตัว แม้ว่าพี่นิดจะเอ่ยปากปฏิเสธในตอนแรกด้วยเพราะเกรงใจฉัน แต่เป็นเพราะฉันเองที่พยายามยัดเยียดเงินก้อนนั้นให้กับพี่นิดด้วยเพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะให้ นั่นจึงทำให้พี่นิดยอมที่จะรับน้ำใจของฉันเอาไว้โดยที่พี่นิดเองก็ยังคงเลือกที่จะอยู่ช่วยดูแลคุณพ่อของฉันต่อในระหว่างที่ฉันเริ่มออกไปหางานทำ...“เป็นยังไงบ้างคะคุณลูกจัน...วันนี้พอจะมีข่าวดีไหมคะ”พี่นิดถามหลังจากที่เห็นฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องยามเย็น หลังจากที่ฉันออกไปหางานทำตั้งแต่เช้าก่อนที่ปฏิกิริยาของฉันที่มาพร้อมกับสีหน้าสลดนั้นจะเป็นคำตอบได้ดีถึงผลลั

รุ่งเช้า ~~ฉันตื่นนอนด้วยดวงตาที่ปูดบวมเล็กน้อยเนื่องจากร้องไห้มาเมื่อคืน ก่อนที่วันนี้ฉันจะแต่งตัวออกไปหางานทำอีกครั้งแม้จะรู้สึกท้อผิดหวังก็ตาม“ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของคุณลูกจันนะคะ” (^-^)พี่นิดกล่าวอวยพรเหมือนเช่นเคย ในขณะที่เช็ดตัวให้พ่อของฉันที่ทำได้เพียงนอนกลอกตาไปมาเหมือนต้องการจะบอกว่าท่านเองก็กำลังอวยพรให้ฉันโชคดีเช่นกัน“ขอบคุณนะคะพี่นิด ลูกจันฝากคุณพ่อด้วยนะคะ แล้วก็คุณพ่อค่ะลูกจันออกไปทำธุระเดี๋ยวลูกจันกลับมานะคะ” (^-^)ฉันยิ้มสดใสอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูห้องเช่าออกไปด้วยความหวังที่ก่อตัวขึ้นมาอีกหน เพียงแต่...วันนี้ใครเล่าจะไปล่วงรู้ได้ว่าฉันจะต้องไปพบเจอกับอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องตัดสินใจออกไปจากที่เลวร้ายแห่งนี้...สองเท้ามุ่งหน้าออกจากห้องเช่าด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยมอีกครั้งในเช้านี้ จนกระทั่งเมื่อฉันก้าวเท้าไปถึงยังบริษัทแห่งหนึ่งเพื่อยื่นการใบสมัครงานหัวใจก็พลันยิ่งสั่นระรัวหัวใจที่เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะยามที่นั่งรอรับการสัมภาษณ์งาน อีกทั้งความรู้สึกมั่นใจที่เพิ่มมากขึ้นเนื่องจากบริษัทนี้เป็นบริษัทที่เคยมีสัมพันธ์ที่ดีกับคุณพ่อของฉันมาก่อนเนื่องจากเป็นสายกา

‘แล้วข่าวแซ่บร้อนแรงยิ่งกว่าอากาศในวันนี้ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของคุณอาทิตย์หนุ่มฮอตผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดในสังคมไฮโซ อีกทั้งยังเป็นหนุ่มหล่ออันดับหนึ่งของประเทศที่ผู้หญิงอยากจะแต่งงานด้วยมากที่สุด หลังจากที่เขาได้ถอนหมั้นกับอดีตแฟนสาวไฮโซบ้านล้มละลายอย่างคุณจันทร์เจ้าไปแล้ว...ก็ได้มีข่าวจากวงในเล็ดลอดออกมาให้เราชาวซุบซิบได้รู้ว่า...ว่าอะไรรู้ไหมคะ...ติ๊กต๊อกติ๊กต๊อก...นั่นก็คือข่าวจากการหมั้นสายฟ้าแลบครั้งใหม่ของทั้งสองตระกูลระหว่างตระกูลต้นตระกูลรุ่งเรืองที่มีคุณอาทิตย์เป็นว่าที่เจ้าบ่าว กับอีกฝ่ายที่เป็นตระกูลดังไม่แพ้กันนั่นก็คือตระกูลร่วมตระกูลฤดีดัง’และในจังหวะที่นักข่าวพูดมาถึงประโยคนี้...หัวใจที่เริ่มวูบโหวงก็พลันสั่นระรัวบีบรัดแน่นขึ้นมาอีกที พร้อมกับข้างในที่ตอนนี้นึกภาวนาขออย่าให้สิ่งที่ตัวเองคิดเกิดขึ้นเลย...“และผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก...คุณดาริกานต์ ร่วมตระกูลฤดีดัง...กรี๊ดดดดด ~~ เอาจริงนะคะถึงแม้ว่าเราชาวซุบซิบจะแอบเสียใจที่ต้องเสียสามีแห่งชาติไปอีกหน แต่ถึงยังไงก็คงต้องขอแสดงความยินดีล่วงหน้าอีกครั้งกับสองตระกูลด้วยนะคะ และเราเหล่าชาวซุบซิบก็หวังว่าจะได้เห็นง

“โธ่...คุณลูกจันทำไมต้องมาพบมาเจออะไรแบบนี้ด้วยค่ะ...ฮึก...ฮึก...ทำไมคนพวกนั้นถึงไม่ยอมปล่อยพวกเราได้มีชีวิตบ้างนะ” พี่นิดร้องไห้ออกมาอย่างเสียไม่ได้“ลูกจันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ลูกจันไม่รู้เลยจริง ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมทางนู้นถึงจองเวรจองกรรมไม่เลิกทั้ง ๆ ที่เขาก็ได้ทุกอย่างไปหมดแล้ว ชีวิตของลูกจันเองก็ไม่เหลือแล้ว”คำตัดพ้อที่พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายยามนึกไปถึงสิ่งที่ตัวเองกับครอบครัวต้องประสบพบเจอ สิ่งที่ทำให้ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดทำไมสุดท้ายแล้วคนที่เป็นเหมือนครอบครัว คนที่ครั้งหนึ่งเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีให้แก่กันถึงได้มาหักหลังและทำร้ายกันได้ถึงขนาดนี้คำถามที่เหมือนจะไม่มีคำตอบยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดพร้อมกับล้อรถที่ยังคงเคลื่อนพุ่งทะยานไปสู่จุดหมายปลายทางที่ห่างไกลความเจริญขึ้นทุกขณะ และแม้ว่าในใจจะมีความกังวลอยู่บ้างกับสิ่งที่ต้องไปเผชิญในอนาคตกับสถานที่แปลกตาและไม่คุ้นเคย แต่มันก็คงไม่แย่เกินกว่าสิ่งที่ได้พบเจอมาอย่างแน่นอนนั่นก็เพราะสิ่งที่ตัวเองได้ถูกกระทำมาในวันนี้มันทำให้ฉันไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วนอกจากจำต้องหนีรักษาชีวิตที่ยังมีพ่อให้ดูแลเอาไว้ก่อน แล