Lahat ng Kabanata ng แค้นรักพันสวาท: Kabanata 51 - Kabanata 60

--- อาทิตย์ Talk ---ย้อนกลับมาก่อนหน้านี้ ~~สภาพชายหนุ่มที่เคยหล่อเหลาเป็นที่หมายปองของหญิงสาวค่อนประเทศ เขาที่ใคร ๆ ก็ต่างหมายตาอยากจะได้มาเป็นคู่ครองเพียงแต่ในเวลานั้นหัวใจของเขามีเพียงเธอคนที่บัดนี้ได้ทรยศเขาไปเสียแล้วร่างกำยำที่นอนเหมือนซากศพ...ดวงตาที่บวมด้วยเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงในขณะเขาที่เอาแต่เฝ้านอนมองภาพถ่ายรวมหลายสิบใบที่ต่างกระจัดกระจายอยู่ทั่วบนที่นอนเต็มไปหมด โดยที่ภาพแล้วภาพเล่าต่างมีมืออันสั่นเทาหยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำอีกเหมือนกับว่าตัวเองนั้นยังไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าอีกทั้งกลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งส่งกลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เศษแก้วที่แตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยพร้อมกับรอยเลือดที่แห้งกรังเปรอะเปื้อนเต็มฝ่าเท้าเพราะเจ้าของมันเที่ยวเดินเหยียบไปทั่วห้องอย่างคนไร้สติและถึงแม้ว่าตอนนี้น้ำตาที่มีมันจะแห้งเหือดหายไปสักพักแล้วก็ตาม แต่ทว่า...เสียงสะอื้นก็ยังคงถูกส่งออกมาเคล้าอยู่ในลำคอเหมือนดั่งความเจ็บปวดที่อยู่ในใจของเขาในตอนนี้ที่มันยังคงส่งความรู้สึกออกมาไม่หยุด โดยเฉพาะขอบตาโหลจนดำคล้ำคู่นั้นที่เป็นสิ่งตอกย้ำได้ดีว่าเขานั้นเจ็บปวดจากการถูกคนที

“ทิศ...ถ้าแม่ให้ลูกดูอะไรลูกจะยอมกลับไปนอนพักผ่อนไหมลูก”“อะ...อะไรครับ”ผมที่ใจสั่นเพราะถึงแม้ว่าปากจะบอกออกไปว่าอยากไปให้เห็นกับตาตัวเองไปได้ยินกับหูว่าเธอที่เคยบอกรักผม...พระจันทร์ที่เคยเป็นของผมได้ไปเป็นของคนอื่นแล้ว...แต่เอาเข้าจริงผมเองก็ยังไม่พร้อมที่จะรับความจริงในข้อนี้จริง ๆและในจังหวะที่ผมกำลังชั่งใจอยู่นั้น แม่ของผมก็เดินไปหยิบซองสีน้ำตาลแล้วยื่นตรงมาที่หน้าของผม ก่อนที่ผมจะยื่นมือไปรับด้วยอาการสั่นเทา“อะ...อะไรหรอครับแม่” ผมถามออกไปแม้จะรู้แก่ใจดีว่าไอ้สิ่งของที่อยู่ข้างในน่าจะบอกได้ถึงความใคร่รู้ที่มีของผม“ทิศดูเอาเองแล้วกันนะลูก...ฮึก...แต่ทิศต้องสัญญานะว่าทิศจะขึ้นไปพักผ่อน...แล้วก็...อย่าได้เสียใจเลยนะลูก”คำพูดที่คล้ายกับประโยคเตือนกลาย ๆ ยิ่งส่งให้ผมอยากจะรู้ว่าไอ้หลักฐานที่จะบอกความจริงกับผมนั้นมันจะรุนแรงขนาดไหนกันเชียวกระทั่งเมื่อมือที่สั่นเทิ้มลวงเข้าไปในซองเอกสารสีน้ำตาลแล้วหยิบเอาปึกกระดาษที่ขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมาแล้วพบว่า...“มะ...ไม่จริง” (O_O) เสียงพึมพำด้วยอารามตกใจจากหยิบสิ่งที่อยู่ในซองขึ้นมา และสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้าก็มาพร้อมกับอาการหน้ามืดตาลายทันที“

คำพูดพึมพำที่รำพึงกับตัวเองก่อนจะเปิดดูเอกสารที่อยู่ในแฟ้ม จนกระทั่งเมื่อสายตาได้เลื่อนไปอ่านข้อมูลต่าง ๆ ที่ได้รับมาหน้าแล้วหน้าเล่า ความจริงที่เหมือนกับคมมีดอาบยาพิษก็บรรจงกรีดซ้ำเข้ามายังก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายจนทำให้ความเจ็บปวดพลันบีบรัดแน่นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับดวงตาคมกริบคู่นั้นที่กักเก็บหยดน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว“ฮือออออ…ทำไมถึงทำกับเฮียอย่างนี้ล่ะลูกจัน...ทำไมถึงทำกันได้ห๊ะ...ฮึก...ฮึก...ทำไมถึงทำกับเฮียแบบนี้ ~~” เสียงสะอื้นร่ำไห้อย่างไม่นึกอายของผู้ชายอกสามศอกที่ร้องไห้โฮออกมาอย่างลืมตัวว่าตอนนี้ได้มีใครอยู่หน้าห้องนี้ไหม หรือว่าอาจจะมีใครเดินผ่านมาจนได้ยินเสียงคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดนี้หรือเปล่าเพียงแต่น้ำตาที่ยังคงไหลอาบแก้มสากลงมาพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ยังคงส่งออกมาจากลำคอไม่หยุดยามนึกไปถึงข้อมูลต่าง ๆ ที่อยู่ในหน้ากระดาษเหล่านั้น โดยเฉพาะภาพที่ได้มาช่างเหมือนกันกับภาพชุดเดียวที่แม่ของตนเองเคยหยิบยื่นมาให้ดูก่อนหน้านี้ นั่นยิ่งเป็นเหมือนชนักปักลึกลงมาตรึงยังกลางใจเพื่อตอกย้ำว่าสิ่งที่เคยรับรู้มามันคือเรื่องจริง...ก่อนที่เรื่องราวอีกทั้งข้อมูลต่าง ๆ ที่ได้รับต่างหลั่งไหลเข้า

 ความสงสัยมากมายที่เกิดขึ้นทำให้โชคที่กังขาในข้อมูลเหล่านั้นมาโดยตลอดยังคงพยายามหาคำตอบอยู่เสมอ เพียงแต่ว่าวินาทีนี้เขากลับเป็นห่วงเจ้านายของตนมากกว่าจนไม่มีกะจิตกะใจจะไปไขปริศนาอะไร ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะพับข้อสงสัยนี้เอาไว้ก่อนเพื่อรอวันที่จะสะสางอีกทีในวันข้างหน้า... กระทั่ง...เมื่อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชุดใหม่ได้ถูกจัดส่งมาอยู่ในมือของโชคเพื่อที่ตัวเขาจะได้นำเข้าไปในห้องทึบอีกครั้ง และแม้ว่าครั้งนี้จะไม่ต่างจากครั้งก่อน ๆ หน้านี้มากนักที่พอคนที่ได้รับอนุญาตอย่างเขาได้เข้าไปแล้วจะพบเข้ากับรอยคราบเลือดตามพื้นที่มีทั้งรอยเก่าและรอยใหม่เกิดขึ้นเต็มไปหมด อีกทั้งบนพื้นก็ยังเต็มไปด้วยเศษแก้วที่เจ้านายของเขาไม่ยอมให้ใครเข้ามาทำความสะอาดเลยแม้ว่าเขาจะเคยเอ่ยปากพูดเสนอออกไปก็ตาม ...เพียงแต่สุดท้ายแล้วทุกครั้งที่เขาพูดหรือเตรียมที่จะอ้าปากพูด เขากลับต้องถูกตวาดไล่ออกมาจนตัวเองต้องกลับมายืนถอนหายใจหน้าประตูแทน... ภาพความทรงจำในขณะที่มือกำถาดแน่น...สายตาที่จ้องมองไปยังภาพในความมืดเบื้องหน้ายังคงส่งให้ความรู้สึกสงสารพล

 จากนั้นเรื่องราวทุกอย่างถึงต้นสายปลายเหตุแห่งการได้มาของแหวนวงนี้ก็ถูกถ่ายทอดให้ผมได้ฟังอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง และแม้ว่าในขณะที่ผมได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างไอ้โชคจะคอยใส่ยาปฐมพยาบาลเบื้องต้นยังบาดแผลตามจุดต่าง ๆ ที่อยู่บนร่างกายของผมโดยเฉพาะต้นแขนที่เลือดอาบและน่าจะต้องไปเย็บแผลที่โรงพยาบาล แต่ทว่า...น่าแปลกที่ผมกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลเหล่านั้นเลยสักนิด เพราะความรู้สึกเดียวที่มีนั้นมันมีแต่ความรู้สึกดีใจโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่บัดนี้ผมได้หาหญิงสาวที่จะมาตอบทุกสิ่งที่ผมอยากรู้เจอแล้ว... “นี่แหละครับคือเรื่องราวที่ผมได้แหวนวงนี้มา...โชคดีนะครับที่สาขาย่อยของผมส่งมาให้ผมเช็กของก่อนเพราะเห็นว่าไม่มีทั้งใบเซอร์อีกทั้งยังขายในราคาแค่ล้านเดียวเท่านั้นทั้ง ๆ ที่เนื้อเพชรมองปราดเดียวก็รู้ว่าน้ำงามแค่ไหนและราคาสูงขนาดไหน กระทั่งเมื่อผมได้มองได้เช็กอย่างละเอียดแล้วผมก็จำได้ว่าเป็นแหวนล้ำค่าของคุณอาทิตย์กับคุณจันทร์เจ้า...พอมั่นใจแล้วผมถึงได้รีบหาทางติดต่อมาที่คุณอาทิตย์นี่แหละครับ” ปลายสายน้ำเสียง