Lahat ng Kabanata ng แค้นรักพันสวาท: Kabanata 41 - Kabanata 50

“คุณนิดฝีมือดีมากเลยนะครับ สนใจไปเป็นแม่ครัวที่โรงแรมผมไหมครับ” (^-^)โฮชิที่เอ่ยปากชมไม่เกินจริงเขาที่อดทึ่งไม่ได้หลังจากได้ชิมฝีมือของอดีตแม่บ้านของหญิงสาวตรงหน้า“ฮ่าๆๆ ขอบคุณนะคะสำหรับคำชมและคำเชื้อเชิญแต่ดิฉันเองก็พอใจที่ทำอยู่ทุกวันนี้แล้วค่ะ อีกอย่างเป็นห่วงคุณท่านด้วยแต่ยังไงก็ต้องขอขอบคุณอีกครั้งนะคะ” (^-^)นิดยิ้มหวานอบอุ่นส่งไปให้คนตัวโตก่อนไม่ลืมจะโค้งขอบคุณให้เล็กน้อยตามมารยาท“คุยอะไรกันหรอคะ...??”“อ๋อ...พอดีคุณหมอเธอชวนให้พี่ไปเป็นแม่ครัวที่โรงแรมนะคะ”“ไปไหมครับผมให้เรียกเงินเดือนได้ตามใจเลย”“ได้ยังไงคะ นี่พี่โฮชิจะมาขโมยพี่นิดของลูกจันไปงั้นหรอ”ฉันแกล้งทำเป็นหันไปตำหนิคนตัวโตพร้อมกับหันไปกอดแขนพี่นิดแน่น ก่อนจะหันมายิ้มให้กับพี่นิดแล้วพูดความจริงอย่างที่คิดในใจ“พี่นิดอยากไปไหมคะ พี่โฮชิเปิดโอกาสให้เรียกเงินได้เลยพี่นิดเรียกไปเยอะ ๆ เลยนะคะ” (^-^)“อ่ะ...อ้าว...”“ฮ่าๆๆ คุณลูกจันก็อย่าไปพูดให้คุณหมอเธอกลัวอย่างนั้นซิคะ”“ก็อยากมาคิดแย่งพี่นิดไปทำไมล่ะค่ะ” ฉันยังแกล้งทำเป็นงอนคนตัวโตไม่เลิก“อ้าว...”ส่วนคนตัวโตก็ได้แต่ทำหน้าเลิ่กลั่กพูดออกมาได้แค่คำเดียว“คริคริ...

พรึ่บ...!!“กรี๊ดดดดด ~~ ตาเถรตกแคร่หน้าคะมำทิ่มขี้”และด้วยเสียงอุทานของคุณเชนนี่แม้ว่าฉันอยากจะขำมากแค่ไหนแต่ต้องข่มใจเอาไว้ด้วยเพราะฉันกำลังแสร้งว่าตัวเองใส่หูฟังอยู่และไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น“อ่ะ...สวัสดีค่ะคุณเชน”ฉันรีบทักทายเพื่อกลบเกลื่อนทำเป็นไม่ได้ยินเสียงอุทานและการคุยโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ของคนตรงหน้า“อ่ะ...อ่ะ...สวัสดีค่ะ เอ๊ย! ครับ”“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่เมื่อกี้ทำให้คุณเชนตกใจ”“อ่ะ...ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่...คุณอยู่ตั้งแต่ตอนไหนกันครับเนี่ย”คำถามที่มาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อยทำให้ฉันรู้ดีว่าตัวเองต้องเล่นละครต่อไป“ค่ะ...ว่ายังไงนะคะ อ่ะ...อ๋อขอโทษทีค่ะพอดีลูกจันลืมเอาหูฟังออก” ฉันพูดพร้อมกับทำทีเป็นหยิบหูฟังออกไปด้วย และด้วยการกระทำของฉันก็ทำให้คนตรงหน้าพลางถอนหายใจคลายความกังวลไปได้มากและด้วยการแสดงที่ฉันตั้งใจทำให้คนตรงหน้าสบายใจก็ผ่านพ้นไปด้วยดี ฉันกับคุณเชนก็เริ่มทำงานและสอนงานกันไปจนกระทั่ง...เมื่อความสบายใจได้ก่อตัวขึ้นระหว่างเราสองคน บวกกับคุณเชนเองก็เผลอหลุดตัวตนออกมาอยู่บ่อย ๆ นั่นจึงทำให้เราเปิดใจที่จะคุยกัน และนั่นจึงเป็นการเริ่มต้นมิตรภาพใหม่ที่ลึกซึ้ง

“คะ...คุณลูกจัน ตะ...ตอนนี้มีตำรวจมาที่บ้านของเราค่ะ ขะ...เขามาแจ้งว่ามีคนกินอาหารของเราแล้วท้องเสีย ตะ...ตอนนี้เขาจะมาเอาเรื่องพี่แล้วบอกว่าพี่ต้องติดคุก ฮึก...ฮึก...คุณลูกจันค่ะพี่กลัวจังเลยค่ะ ฮืออออ...พี่ไม่อยากติดคุกค่ะ” (T^T)เสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เอ่ยบอกเสียงตะกุกตะกักจนฉันที่ได้ฟังรู้สึกทั้งเป็นห่วงทั้งสงสารจับใจ“ไม่เป็นไรนะคะ ดะ...เดี๋ยวลูกจันจะขอหัวหน้ากลับก่อน พี่นิดใจเย็น ๆ นะคะ บอกตำรวจเขาให้รอลูกจันก่อนนะคะ เดี๋ยวลูกจันจะรีบไปค่ะ”ฉันพยายามสงบจิตสงบใจแล้วพูดให้พี่นิดเบาใจขึ้น ก่อนที่ตัวเองจะรีบโทรไปหาพี่เชนเพื่อขอลาในวันนี้ทันที...หลังจากได้รับอนุญาตจากพี่เชนแล้วฉันก็ตรงดิ่งกลับไปที่บ้านเช่าของตัวเองทันที และด้วยสภาพร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ถูกรื้อข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด อีกทั้งสภาพคนของฉันที่ตอนนี้ได้นั่งตัวสั่นเทาอยู่ที่พื้นเดียวกันนั้นก็ทำให้หัวใจฉันถึงกับตกไปอยู่ที่ตาตุ่มก่อนที่ตัวเองจะรีบตรงดิ่งเข้าไปหาพี่นิดทันที“พี่นิดค่ะ...!! ไม่เป็นไรนะคะลูกจันอยู่นี่แล้ว”“ฮึก...ฮืออออ ~~ คุณลูกจัน...” (T^T)“ไม่เป็นไรนะคะไม่เป็นไร...เดี๋ยวลูกจันจั

กระทั่งเมื่อทุกอย่างได้คลี่คลายลงแล้ว พี่นิดเองก็ได้ขอตัวไปเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นก่อน ส่วนฉันเองก็ได้ขอเข้าไปดูคุณพ่อด้วยเพราะเสียงทะเลาะที่ดังก่อนหน้านี้เกรงว่าถ้าท่านได้ยินเข้าคงจะกังวลพอควรโดยเฉพาะเมื่อพ่อของฉันท่านที่อาการดีขึ้นมากแล้วนับตั้งแต่พี่โฮชิมาตรวจสุขภาพให้คราวนั้นอีกทั้งยังส่งนักกายภาพให้มาดูแลเบื้องต้นอีกด้วย ดังนั้นฉันจึงไม่อยากให้อาการท่านทรุดลงอีกเพราะลำพังแค่การที่พ่อของฉันท่านกลับมาส่งเสียงได้บ้างแล้ว...แค่นี้มันก็ทำให้คนเป็นลูกอย่างฉันเบาใจและมีความหวังมากขึ้น...มือบางที่กำลูกบิดแล้วค่อย ๆ บิดเปิดเข้าไปด้วยท่วงท่าที่เบาที่สุด และทันทีที่ร่างเล็กเข้าไปในห้องนอนของตัวเองได้แล้วความเงียบที่แทบจะไม่ได้ยินเสียงจากทางด้านนอกเลย อีกทั้งภาพของคนบนเตียงนอนที่ยังคงหลับตาพริ้มอยู่นั้น ก็พอจะทำให้ฉันเบาใจได้ว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้พ่อของฉันไม่ได้ตื่นมารับรู้ด้วย“ฟู่ววววว ~~”เมื่อมั่นใจแล้วว่าพ่อของฉันยังคงนอนหลับอยู่ ฉันก็ได้ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากข้างเตียงของท่านอย่างแผ่วเบาแล้วเดินไปตรงมุมห้องอันเป็นจุดที่ตู้เสื้อผ้าตั้งเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ เปิ

รุ่งเช้า ~~ฉันตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อจัดการเขียนสัญญาที่จะให้ไอ้พวกกลุ่มโจรในคราบชาวบ้านนั้นเซ็น โดยที่เช้านี้ฉันเองก็ไม่ได้ให้พี่นิดขายของด้วยเพราะรู้ดีว่าสภาพจิตใจพี่นิดตอนนี้ยังคงไม่ค่อยจะดีที่นัก“พี่ทำได้ค่ะ ให้พี่ทำเถอะนะคะ” พี่นิดยังคงตื๊อที่จะขายของ“พักก่อนเถอะค่ะ สักสองสามวันก็ยังดี ลูกจันรู้นะคะว่าพี่นิดยังหวาดระแวงอยู่ เชื่อลูกจันเถอะนะคะ” (^-^)“แต่ว่า...”“นะคะ ถือว่าลูกจันขอร้อง”และด้วยท่าทางออดอ้อนของฉันทำให้พี่นิดจำต้องยอมจำนน...จากนั้นไม่นานไอ้เหล่ากลุ่มโจรก็มาอย่างกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาชนิดที่ว่าไม่มีขาดตกไปแม้แต่คนเดียว“เอ้าว่าไงเงินกูล่ะ อย่าทำตุกติกนะมึง”เสียงไอ้โจรหัวโจกคนเมื่อวานดังขึ้นมาคนแรกเดินเข้ามาด้วยท่าทางอาด ๆ “ฉันเตรียมไว้ให้แล้ว ไม่ต้องห่วงถ้าอยากได้ก็มาเซ็นชื่อในข้อตกลงตรงนี้”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอีกทั้งยังจิ้มนิ้วมือไปที่กระดาษที่ตัวเองเตรียมเอาไว้“ได้ไงกูต้องขอดูเงินก่อน ไม่ใช่มาพูดมั่ว ๆ หลอกให้พวกกูเซ็นเอกสารแต่ที่แท้ไม่มีเงินสักบาท จริงไหมพวกเรา”ไอ้ชาวบ้านโจรที่นอกจากจะเป็นหัวโจกแล้วยังหัวหมออีกด้วยเอ่ยพูดเสียงดังเรียกพวกเ