Lahat ng Kabanata ng แค้นรักพันสวาท: Kabanata 61 - Kabanata 70

 เมื่อความรู้สึกฉงนใจรวมเข้ากับบรรยากาศที่เงียบสงัดแบบนี้ด้วยแล้ว มันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกหวั่น ๆ เพราะไม่เคยได้เจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แล้วไหนจะพี่เชนผู้จัดการที่วันนี้ต้องเป็นเขาที่เข้ากะกลางคืนแต่ด้วยเพราะเขามีธุระก็เลยได้ไหว้วานให้ฉันมาเข้ากะแทน ก่อนที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ฉันจะเพิ่งได้รับข้อความจากเจ๊ชายนี่หรือพี่เชนส่งมาบอกว่าวันนี้เขาไม่สามารถเข้ามาแล้วและให้ฉันอยู่กะต่อไปจนถึงเช้าเลย และแม้ว่าฉันจะไม่ได้คิดอะไรกับสถานการณ์ของพี่เชนมากนักด้วยเพราะเหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดเป็นครั้งแรก แต่ถึงกระนั้นในเวลาที่ใจมันฝ่อขึ้นมาฉันเองก็อดหวั่นใจไม่ได้เหมือนกันด้วยเพราะครั้งนี้ดันเป็นครั้งแรกที่ฉันถูกเรียกตัวไปให้บริการลูกค้า VVIP กลางดึกแบบนี้... เพียงแต่ว่าความหวั่นใจที่พลันฉายขึ้นมา ๆ กลับมีเพียงชั่วครู่เท่านั้นเพราะหลังจากที่ฉันนึกไปถึงข้อมูลของลูกค้าห้องพัก VVIP ที่พี่เชนเคยบอกมาก่อนหน้านี้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มาพักเพียงลำพังคนเดียว อีกทั้งด้วยการรักษาความปลอดภัยของโรงแรมที่จะต

 “ใจร้ายงั้นหรอ...!! ผมใจร้ายอย่างงั้นหรอ...หึ...ก็ได้...แล้วคุณจะได้รู้ว่าผมน่ะมันเป็นคนใจร้ายมากแค่ไหน...!!” สิ้นเสียงที่เป็นเหมือนคำพิพากษาอย่างไม่ต้องรอให้จำเลยเข้าสู่กระบวนการความยุติธรรม ร่างบางที่แทบจะไร้หนทางหลบหนีก็ถูกคนตัวโตที่หยัดตัวลุกขึ้นจัดการกระชากปราการด่านสุดท้ายที่ใช้ปกปิดร่างกายไม่ว่าจะเป็นบราเซียร์ กระโปรงที่เป็นยูนิฟอร์มพนักงาน พร้อมกับเครื่องนุ่งห่มสุดท้ายนั่นก็คือกางเกงชั้นในลายเดียวกันกับชิ้นที่ใช้ปกปิดด้านบน ทุกอย่างที่พลันถูกปลดออกจากร่างกายด้วยความรุนแรงและรวดเร็วจนร่างนวลเนียนที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ต่างเต็มไปด้วยรอยแดงจากแรงกระชากไปทั่วทั้งตัว... “กรี๊ดดดดด ~~ ยะ...อย่านะ...” เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับมือบางที่ส่งไปปกปิดเรือนร่างยังจุดสงวน ร่างที่สั่นเทาออกแรงพยายามดิ้นหนีไปให้พ้นจากสิ่งที่ตัวเองรู้ดีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น และถึงแม้ว่าความรู้สึกข้างในจะมีความสับสนว้าวุ่นใจกับสิ่งที่ได้ยินมาจากคนตัวโตแค่ไหนก็ตาม เพียงแต่ด้วยการถูกกระทำอยู่ในเวลานี้ตน

 ความคิดมากมายที่มาในขณะที่สายตาเย็นยืนถอดมองเรือนร่างไร้สติที่มีเพียงเสียงลมหายใจอย่างสม่ำเสมอเท่านั้นอยู่สักพัก และแม้ว่าทุกครั้งยามที่สายตาปรายมองไปยังร่องรอยต่าง ๆ บนร่างกายขาวผุดผ่องมันจะทำให้หัวใจหยิ่งทะนงกระตุกไหวก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วผมเองก็เลือกที่จะมองข้ามภาพเหล่านั้นไปแล้วกลับมาโฟกัสถึงสิ่งที่เธอสมควรได้รับจากผมนับจากนี้แทน... จากนั้นไม่นานนักผมก็ได้ยกหูโทรเรียกหาไอ้โชคลูกน้องคนสนิทของผมทันทีเพื่อทำตามแผนที่ผมตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ต้น นั่นก็คือการพาเธอไปทรมานให้หนำใจยังพื้นที่ส่วนตัวที่ผมได้จัดเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้ "ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับนาย ผมเคลียร์ทางไว้ให้หมดแล้วครับนายออกมาได้เลยครับ" และทันทีที่ปลายสายตอบรับกลับมาว่าทุกอย่างเรียบร้อยตามที่ผมได้สั่งการเอาไว้แล้ว ผมก็ได้จัดการเอาผ้านวมผืนหนาที่เตรียมไว้คลุมร่างกายเปลือยเปล่าของเธอที่นอนไม่ได้สติ ก่อนจะจัดการอุ้มขึ้นพาดบ่าเพื่อพาเธอไปยังสถานที่ที่มันจะเป็นวิมานหนามในอนาคตของเธอ... จากนั้น...สองมือที่บรรจงโอบอุ้มประคองม้วนผ้

 หมับ...!! “ว๊ายยย...กรี๊ดดดดด...ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า...ปล่อย...!!” เสียงกรีดร้องหลุดออกมาด้วยความหวาดกลัวทันทีที่ตัวเองถูกคนตัวโตจับขาทั้งสองข้างให้แยกกว้างออกจากกัน และในขณะที่มือไม้ยังไม่ทันได้ดันร่างกำยำให้ออกจากภาวะสุ่มเสี่ยง เอ็นเนื้อที่ตั้งลำโง้งได้สัดส่วนก็เสียบพรวดเข้ามาในร่องอุ่นทันทีอย่างไม่นึกสงสารเจ้าของร่องที่ไร้ซึ่งการเล้าโลมเลยสักนิด พรวด ~~ “กรี๊ดดดด...ฮึก...เจ็บ...ออกไปนะฉันเจ็บ...!!” “ก็ชอบเจ็บไม่ใช่หรอ ผมก็กำลังสนองให้คุณอยู่นี่ไง...!!” “มะ...ไม่...อะ...อึก” จากนั้นบั้นเอวก็ทำการกระแทกสอบเข้าด้วยท่วงท่าที่หนักแน่นสุดจนมิดลำ และด้วยการกระทำที่ไร้ซึ่งความเมตตาของเขานั้นก็ทำให้ฉันได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหลรินอาบสองแก้ม... ปั่ก...ปั่ก...ปั่ก “ฮึก...อึก...อึก...ฮือออออ...” ปาก

 กระทั่งเมื่อพายุสวาทระหว่างฉันกับคุณอาทิตย์ได้สงบลงแล้ว ฉันที่ยังคงเป็นห่วงถึงความปลอดภัยของพ่อตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามคนด้านข้างที่กำลังนอนหอบเอาอากาศเข้าหายใจออกไปอีกครั้ง “คะ...คุณอาทิตย์ค่ะ พะ...พ่อของฉันท่านเป็นยังไงบ้างคะ คุณทำอะไรกับท่านหรือเปล่า ท่าน...เอ่อ...” “...............” “คุณอาทิตย์ค่ะ...” ฉันถามย้ำออกไปอีกครั้งหลังจากเห็นว่าเขายังคงหลับตานิ่งไม่ตอบอะไรกลับมา “...............” “ได้โปรดเถอะนะคะฉันเป็นห่วงท่านจริง ๆ” น้ำเสียงท้อบอกออกไปพร้อมใจที่ห่อเหี่ยว แต่สุดท้ายแล้วคนตัวโตที่นอนอยู่ด้านข้างก็ยังคงไม่ไหวติงจนทำให้ฉันรู้แล้วว่าเขาคงจะไม่ยอมบอกฉันง่าย ๆ อย่างแน่นอน ดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องต่อรองออกไปโดยหวังว่าถ้าหากเขายอมปล่อยฉันไปในวันนี้ฉันจะได้ไปขอความช่วยเหลือเอาจากคุณหมอโฮชิเองก็ได้ “ถ้างั้นรบกวนช่วยไ