Todos os capítulos de เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5: Capítulo 251 - Capítulo 260

ณ บ้านมาร์กอส ลาสเวกัส สหรัฐอเมริการ่างสูงของไทสันกำลังเดินคุยโทรศัพท์อยู่ริมสระว่ายน้ำในขณะที่แทมมิร่ากำลังป้อนข้าวทารกน้อยทาริต้าวัยหกเดือน เด็กหญิงเลี้ยงง่ายและกินจุ ตัวเล็กผิวผ่องอมชมพู ไทสันเดินมาหอมแก้มเมียรักและลูกน้อย“เมอร์ฟีน่ะคุณ”เขากระซิบบอกว่ากำลังคุยกับใครอยู่ แทมมิร่าเงยหน้ายิ้มหวานให้ หญิงสาวพยักหน้ารับรู้เมอร์ฟีได้ส่งรูปมาเมื่อไม่นานนี้ ไทสันเอาให้หล่อนดูแล้ว ภาพเซลฟี่ชายหนุ่มรูปงามกับเพื่อนสาวชาวไทย แก้มแนบแก้มดวงตาเปล่งประกายแห่งความสุข แทมมิร่ามีซิกส์เซ้นส์ว่าคู่นี้จะไม่ใช่ธรรมดา ท่าทางจี๋จ๋าและซี้ปึ้กกันขนาดนั้น เมอร์ฟีเอง เท่าที่แทมมิร่าทราบมา เขาไม่เคยเดตผู้หญิงคนไหนแบบแฟนหรือคนรักเลย อาจจะออกไปเที่ยวสนุกบ้างตามประสาหนุ่มหล่อโสดสนิทบ้าง แต่หลังจากรู้จักกับหญิงสาวชาวไทยนามมีนภานั้น เมอร์ฟีจะให้ความสำคัญเป็นพิเศษเสมอมา ไทสันแอบกระซิบว่าเมอร์ฟีไม่เคยนอนกับผู้หญิงตัั้งแต่นั้นแทมมิร่ารู้สึกชอบและถูกชะตากับเธอตั้งแต่เห็นเพียงแค่รูป ใบหน้าสวยนิ่งๆ ดูเย็นสบายตาทำให้นึกถึงวีรตา ซึ่งถ้าใครได้รู้จักวีรตาแล้วจะได้สัมผัสถึงความนุ่มเย็นและจริงใจรวมถึงความ

“โอเค ได้ กูจะส่งคนไปจัดการให้ มึงเอาคำพูดของกูไปคิดด้วยนะไอ้ฟี่... รักก็บอกเขาว่ารัก มึงจะมายึกยักมากท่าให้เสียเวลาทำไม แล้วอย่าลืมโทรบอกเจ้านายล่ะ คงจะดีใจที่จะได้ยกโขยงไปเมืองไทยล่ะคราวนี้ คุณก๋งกับคุณยายก็บ่นคิดถึงพวกเหลนๆ ด้วย” ไทสันเอ่ยแล้วก็ปิดโทรศัพท์ไปเมอร์ฟี่เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ทอดสายตาไปยังแม่น้ำสายยาวตรงหน้า แสงพระจันทร์ข้างขึ้นต้องกระทบผิวน้ำเกิดเป็นเงาพรายระยิบระยับ ลมแม่น้ำพัดเอื่อยเย็นมากระทบผิวรู้สึกผ่อนคลาย ถ้าหากทีมผองเพื่อนจากอเมริกามาจะต้องชอบบ้านและศาลาท่าน้ำนี้อย่างแน่นอน ชายหนุ่มมองไปยังบ้านหลังกะทัดรัด เวลาห้าทุ่มกว่าแล้วห้องนอนของหล่อนปิดไฟมืด อยากจะโทรไปหาแต่คิดอีกทีก็เปลี่ยนใจพรุ่งนี้หล่อนทำงาน เขาควรให้เวลาหล่อนได้ตั้งตัวบ้าง ชายหนุ่มถอนใจหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน******“****พ่อฟี่ อยู่หรือเปล่า”**เสียงเรียกจากข้างรั้วก่อนประตูเล็กจะถูกดึงให้เปิดออก เมอร์ฟีเพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังเดินดูต้นไม้ดอกไม้ตรงริมรั้ว ชายหนุ่มรีบหันไปมอง เห็นมารดาของมีนภาจึงรีบเดินมาหา“อยู่นี่ครับคุณแม่”เขาเรียกช้องนางตามมีนภา ช้องนางเองก็ถูกใจเพราะตามความนิยมของคนไท

เมอร์ฟีปรายตามองร่างบอบบาง หล่อนยิ้มแย้มแจ่มใสเช่นปกติ เขาอดใจไม่โทรหาเพราะอยากให้หล่อนมีสมาธิทำงาน รู้ว่าหล่อนจะต้องสับสนกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ไม่มากก็น้อย ใบหน้าเล็กดูหงอยไปเมื่อเขาไม่ตอบ หล่อนรูดคีย์การ์ดเปิดประตู เขาดันมันปิดเสร็จก็คว้าร่างอรชรเข้ามาสู่อ้อมแขนด้วยความคิดถึงและไม่อาจจะเสแสร้งแกล้งหล่อนได้อีกต่อไป“คนบ้า...เล่นอะไรของคุณฮึ” หล่อนร้องโวยวายทันทีเขาผลักร่างบางไปติดผนังข้างประตูแล้วปล้ำจูบ ปากได้รูปบดหนักหน่วงไปบนปากอิ่ม มีนภาตกใจที่คนที่เดินตามหล่อนอย่างเงียบๆ ไม่ยอมพูดจาตั้งแต่ชั้นล่างจนถึงห้องนั้นจู่ๆ ก็คว้าหล่อนไปกอดและจูบอย่างบ้าคลั่งร่างสูงกดร่างหล่อนแนบกับผนัง ปากแนบบดเรียวปากสอดลิ้นเข้าไปไล้ตวัดพันจนหญิงสาวสะดุดลมหายใจ รสจุมพิตรุนแรงเร่าร้อนเต็มไปด้วยความเรียกร้องโหยหาลึกล้ำ มีนภาขาสั่นระริกกับความร้อนจากภายในที่ก่อเกิดและแผ่ซ่านอย่างรวดเร็วจนหล่อนตั้งรับแทบไม่ทัน มือบางยกขึ้นโอบรอบคอแข็งแรงแล้วจูบตอบเขาด้วยความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลที่เก็บซ่อนเอาไว้จนระดับอารมณ์รุนแรงอยู่ในเลเวลเดียวกัน“โอว...พระเจ้า...มีน” เขาพึมพำเลื่อนปากจูบไซ้ลงมาตามลำคอระหงจนถึงร่องอกหอ

“ฮื่อ... รักแบบอยากได้เป็นเมีย เป็นแม่ของลูก ลูกที่ผมกลัวนั่นแหละ คุณอย่าทำท่าตกใจสิ ผมใจไม่ดีเหมือนกันนะแบบนี้...”เขาเอ่ยกระเซ้าแหย่ มีนภาค่อยสูดอากาศเข้าไปในปอดจนสุดลึกแล้วปล่อยออกมา ทำอย่างนั้นจนกระทั่งหัวใจเต้นช้าลงจนอยู่ในระดับเกือบปกติ หล่อนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมสันที่ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องมองหล่อนอยู่“ฟี่...คุณพูดจริงๆ เหรอ ไม่ได้หลอกมีนเล่นนะ”เขาเอ่ยถามเสียงซีเรียสจริงจัง ดวงตามองเขาเขม็งไม่กระพริบ เมอร์ฟีส่ายหน้าให้กับความไม่ยอมเก็ตง่ายๆ ของหล่อน“หลอกเล่นน่ะ”เขาแกล้งเอ่ยทำให้หล่อนหน้าซีดแล้วทุบอกเขาผัวะด้วยความโมโห เมอร์ฟีรีบรวบมือเล็กเอาไว้แล้วสูดปากด้วยความเจ็บและจุก“อูย...เจ็บนะคุณ เดี๋ยวก่อน... อย่าเพิ่งทุบ... ผมพูดจริงๆ ผมรักคุณ รักมาก อยากแต่งงานมีตัวเล็กๆ กับคุณ ถึงแม้ผมจะกลัวมาก แต่ก็กลัวไม่เท่ากับความกลัวที่จะสูญเสียคุณไป... เด็กดีของผม อูย... อย่าหยิก เข้าใจหรือยังละทีนี้”เขาเอ่ยแล้วรวบร่างบางมากอดแน่นกับอก มือบางยังคงทุบและหยิกเขาเพื่อระบายอารมณ์ทั้งโมโหสับสนและดีใจปะปนกันจนหัวหมุนไปหมด ชายหนุ่มจึงยอมนอนให้หล่อนทุบและหยิกจนกระทั่งครู่ต่อมาหล่อนหยุดและนิ่ง“รักจร

คุณโฉมแสงส่งเสียงกับคนรับใช้ประจำตัว เธอนั่งลงกับม้านั่งยาวในห้างใหญ่ด้วยรู้สึกเหนื่อยกับการเดินคุณโฉมแสงมารับการ์ดแต่งงานที่สั่งพิมพ์เอาไว้ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว เธอรับเป็นธุระเกือบทั้งหมดด้วยความยินดี ลูกชายนั้นกำลังยุ่งกับการประชุมใหญ่ คุณโฉมแสงเป็นคนที่ว่างทุกวันอยู่แล้ว การ์ดนั้นพิมพ์ไม่กี่ใบเพราะเชิญแต่ญาติและเพื่อนฝูงที่สนิทกันจริงๆ เท่านั้นเองขณะที่นั่งบีบนวดขาให้ตัวเองอยู่นั้น พลันสายตาเธอก็หันไปสะดุดเข้ากับร่างเล็กของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งมาทางนี้ด้วยใบหน้ายิ้มเต็มไปด้วยความสนุก... วัยน่าจะประมาณสามขวบกว่า เด็กชายมองหน้าเธอแล้วยิ้มหัวเราะดวงตาเป็นประกายสดใสคุณโฉมหน้าซีดเผือดทันควัน เธอยกมือขึ้นทาบอก... เด็กน้อยวิ่งมาสะดุดล้มตรงหน้าอย่างเหมาะเจาะ ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมองเธอ น้ำตาคลอตาใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ... ใบหน้าขาวอมชมพูนั้นช่างเหมือนกับใบหน้าของลูกชายคนเดียวของเธอเมื่อยังเล็กราวกับโขกออกมาจากเบ้าหลอมเดียวกันเลยทีเดียว!“ตาณัฐ!” คุณโฉมแสงอุทานแล้วรีบลุกขึ้น ก้าวไปยังร่างเล็ก“เป็นอะไรหรือเปล่าคนดี โอ๋ อย่าร้องนะลูกนะ”เธอรีบก้มไปประคองและลูบศีรษะเด็กน้อย เด็กชายทำห