Todos os capítulos de เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5: Capítulo 261 - Capítulo 270

เรียกได้ว่าดุจได้ใช้ชีวิตบนสรวงสวรรค์เลยทีเดียว แต่ถึงแม้จะเสเพลและรักสนุก ณัฐก็เรียนจบตามที่มารดาได้คาดหวังเอาไว้สายเลือดจีนที่เข้มข้นทำให้เขาเก่งเรื่องธุรกิจและเล่ห์เหลี่ยมพราวไม่แพ้ผู้ใด เขายอมรับว่าใช้ผู้หญิงเปลืองมาก ผ่านมาเยอะแยะนับไม่หวาดไม่ไหว แต่ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่เขารักจนหมดใจและคิดว่าจะสามารถหยุดความเจ้าชู้ของเขาได้เมื่อพบมีนภา เขาพอใจในตัวหล่อนมาก มากพอที่จะยินยอมตามใจมารดาที่จะแต่งงานกับหล่อน ณัฐชอบผู้หญิงนิ่ง ใจเย็นและมีเหตุผล ณัฐยอมรับว่าเขามีข้อเสียพอสมควรไม่ใช่ผู้ชายเพอร์เฟค ดังนั้นผู้เป็นเมียจึงจำเป็นต้องมีคุณสมบัติเหล่านี้ในตัวอย่างยิ่งเพื่อผลประโยชน์ของหล่อนเองและเพื่อความราบรื่นของชีวิตแต่งงานณัฐเดินเข้าไปในบ้านหลังมหึมา ตึกสีขาวสามชั้นทรงยุโรปผสมไทยประยุกต์ ห้องโถงรับแขกมีมารดานั่งอยู่“แม่มีอะไรด่วนเหรอครับ ถึงโทรให้ณัฐมาบ้านแบบนี้”เขาเอ่ยพร้อมกับก้าวไปหอมแก้มและนั่งข้างๆ ท่านดึงมือท่านไปหอมอย่างประจบ ถึงจะโตแค่ไหนเป็นถึงผู้บริหารแต่เวลาอยู่กับมารดาเป็นการส่วนตัวเช่นนี้เขามักทำอ้อนท่าน ยิ่งตอนนี้ใบหน้าอิ่มอูมดูมึนตึงไม่พอใจด้วยแล้ว ต้องหาวิธีเอาตัวรอด

แต่กับอริณไม่เรียกว่าเป็นการคบหาแบบแฟน จะเรียกว่าอะไรก็ไม่อาจระบุคำนิยามลงไปได้เมื่อปีที่แล้ว เขาไม่แน่ใจว่าหล่อนทราบได้อย่างไรว่าเขาไปอเมริกา หล่อนได้มาหาเขาที่ห้อง และก็ลงเอยกันอย่างที่ณัฐจำได้ โชคดีที่มีนภาไม่ถือสาเรื่องที่เห็นอริณอยู่ในห้องของเขาในเช้าวันแรกที่บอสตัน“เป็นอะไรไปคะณัฐขา...คุณทำหน้าคิ้วผูกโบว์ตั้งแต่รับอรมาจากคอนโดแล้วนะ ไม่เอาค่ะที่รัก เรามาสนุกกันนะคะ”เสียงออดอ้อนของอรภัทรทำให้เขาตื่นจากภวังค์ คืนนี้รู้สึกหมดสนุกจริงๆ เป็นเพราะเรื่องที่มารดาเล่าให้ฟังนั่นแหละ...อริณมีลูก...มารดาบอกว่าหน้าเหมือนเขา... ลูกของเขาอย่างนั้นหรือ ทำไมหล่อนไม่เคยบอกหรือติดต่อมา เขายังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมหล่อนมีลูกแล้วหายเงียบไป หล่อนกลับมาเมืองไทย ทั้งๆ ที่เคยบอกเขาว่าหล่อนจะไม่กลับ เท่าที่ทราบหล่อนเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่สถาบันแห่งหนึ่งแถวเมืองบอสตัน“ผมเหนื่อยนิดหน่อยน่ะอร วันนี้ประชุมเครียดทั้งวัน”“ก็นั่นไงคะ คุณเครียด อรถึงชวนออกมาสนุก ดื่มและเต้นรำกันแล้วค่อยกลับไปสนุกต่อที่คอนโดของอรเหมือนเคย”อรภัทรกระซิบเสียงเซ็กซี่พร้อมกับไล้ลิ้นไปในใบหูของเขาอย่างยั่วยวน หากเป็นก่อนหน้านั้นณัฐ

“มันดึกแล้ว เอาไว้วันหลังได้ไหม ริณเพิ่งมาถึง ยังเหนื่อยและตอนนี้ก็ง่วงมาก” หล่อนเอ่ยบอกเสียงเนือย“ริณมีอะไรปิดบังณัฐอยู่ ทำไมณัฐจะเข้าไม่ได้ ในเมื่อเราเป็นอะไรกันริณก็รู้ดีอยู่แก่ใจ”เขาเริ่มทำเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิดที่หล่อนดื้อ หล่อนเคยเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายๆ“เราเป็นอะไรกันเหรอคะ เท่าที่ริณจำได้ เราเป็นแค่เพื่อนกัน นั่นมันก็หลายปีมาแล้ว ณัฐไม่เคยสนใจว่าริณจะเป็นยังไงตั้งแต่เรียนจบกลับมาอยู่เมืองไทย แล้วทำไมเกิดอยากจะมาใส่ใจตอนนี้ล่ะ”อริณเอ่ยเสียงสั่นเครือด้วยอารมณ์ภายใน“ถ้าอย่างนั้นริณช่วยตอบคำถามณัฐหน่อยได้ไหม”เขาเอ่ยเสียงขรึม เห็นหล่อนน้ำตาคลอเบ้า หัวใจรู้สึกบีบคั้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อยากเข้าไปกอดร่างบางเพื่อปลอบประโลมและเช็ดน้ำตาให้ เมื่อได้มาเห็นกันอีกครั้งเช่นนี้ ภาพความทรงจำที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมากลับมาฉายชัดในหัวอย่างที่เขาแปลกใจว่ามันมากมายกว่าที่เขาคิดว่าเขาจำได้“ว่ามาสิคะ” เสียงสั่นเครือเอ่ย“เด็กที่ริณอุ้ม...ลูกของณัฐใช่ไหม”เขาเอ่ยถามตรงสู่ประเด็น เพราะมารดาไม่เคยพูดจาไร้หลักฐาน ท่านถึงกับร่างสั่นจะเป็นลม และเมื่อครู่ก่อนเขาก็เห็นหล่อนอุ้มเด็กด้วยท่าทางทะนุถนอมย

“ริณไม่อยากต่อกรกับผู้หญิงของณัฐหรอำ เราแค่รับผิดชอบลูกร่วมกันก็พอค่ะ ริณต้องการแค่นั้นจริงๆ”หญิงสาวกล่าวออกไป เขาเป็นพ่อของลูก หล่อนจะยอมตรงส่วนนั้น แต่เขาเจ้าชู้และไม่เคยหยุดอยู่กับผู้หญิงเพียงคนเดียว... เรื่องนั้นอริณเจ็บช้ำมามากพอแล้ว หล่อนรักเขาก็จริง แต่สติได้บอกตัวเองว่า... ความเจ็บมันมีขีดจำกัด ชีวิตหล่อนไม่ควรต้องมาเจ็บตลอดไปเพราะผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูกณัฐรัดร่างบางเอาไว้แน่น เขาเจ็บร้าวในอก...ไม่ใช่เจ็บเพราะตัวเอง...แต่เจ็บเพราะหล่อนเจ็บ เขาเข้าใจแล้วเวลานี้เมื่อนึกย้อนกลับไปในอดีต... หล่อนรักเขา... เป็นเพราะอริณรักเขาถึงได้ยอมให้มีลูกในตอนสุดท้ายก่อนลาจากกัน... หล่อนต้องทนเห็นเขากับผู้หญิงคนอื่นตลอดเวลาสี่ปี...ณัฐกอดร่างเล็กแน่นกว่าเดิม“ณัฐมันโง่บัดซบจริงๆ...ริณ...ณัฐอยากจะแก้ตัว...ให้โอกาสณัฐนะ”เขาเอ่ยขอเสียงสะท้าน อริณไม่ตอบ เวลานี้หัวใจปวดหนึบกับอดีตและปัจจุบัน หล่อนจะคิดเพียงเรื่องลูกก่อนเท่านั้น เรื่องให้โอกาสเขาอริณยังไม่อยากคิด เพราะเข็ดหลาบและเจ็บช้ำมามากเกินพอแล้ว“ณัฐอย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้ดีกว่า นี่มันดึกแล้ว ณัฐกลับไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกันใหม่”

เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่อริณกับรัฐมาอยู่เมืองไทย เด็กชายตัวน้อยปรับตัวได้รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ อริณรู้สึกโล่งใจอย่างเงียบๆ ที่ลูกไม่มีอาการหงอยเหงาหรือโฮมซิกค์ ซึ่งนั่นก็อาจจะเป็นเพราะการได้รับความสนใจจากทุกคนอย่างทั่วหน้า ได้กินขนมอร่อยๆ ของคุณย่าและผู้เป็นพ่อได้ขนซื้อของเล่นมากมายมาประเคนให้ที่บ้านวรงค์ณิชย์ คุณย่าได้จัดห้องนอนสวยน่านอนให้เด็กน้อย ทีแรกอริณคิดว่าจะยังไม่ให้ลูกมาอยู่ที่นี่จนกว่าลูกจะคุ้นเคยและจนกว่าเรื่องเอกสารทางกฎหมายจะเรียบร้อย แต่ก็ไม่อาจค้านคุณโฉมแสงได้ ท่านคะยั้นคะยอให้อริณมาพักที่นี่ด้วยในช่วงที่รัฐกำลังปรับตัวอยู่อริณไม่มีใครในเมืองไทย ญาติพี่น้องนั้นก็ไม่ได้นับอริณอยู่ในวงศ์วานด้วยเพราะหล่อนเป็นเพียงลูกบุญธรรมของคุณพ่อคุณแม่ เมื่อท่านสิ้นไป สายใยเชื่อมโยงกับญาติมิตรที่ไม่ค่อยมีอยู่แล้วก็ขาดสะบั้นลงไปด้วย อริณจึงเหมือนตัวคนเดียวอย่างแท้จริงอริณยืนอยู่ตรงขอบสนามมองดูรัฐกำลังเล่นเขี่ยลูกฟุตบอลกับผู้เป็นพ่อ ณัฐแกล้งล้มเมื่อลูกเตะฟุตบอลมาโดนท้อง ทำให้หนูน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจโผเข้าไปนอนทับร่างสูงของเขาอริณถอนหายใจ เขาดูติดลูกมาก เพียง