Tous les chapitres de : Chapitre 241 - Chapitre 250

เสียงรูร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างบางอรชรของสาวประเภทสองที่ดูสวยกว่าผู้หญิงบางคนวิ่งถลามากอดเมอร์ฟีทั้งตัว“อ๊าย นังรู แกหยุดเดี๋ยวนี่เลย นั่นมันของชั้น อั๊ย ที่รักของกิ๊บซี่ มาเมื่อไหร่ค้า กิ๊บซี่คิดถึงที่ซู๊ดเลย ม้วฟๆ”กิ๊ฟซี่ร่างสูงโปร่ง ผมสีทองแต่งหน้าเข้มเดินมาผลักไหล่ของรูร่าแล้วกอดเมอร์ฟีอีกข้าง มีนภายิ้มขำออกมาให้กับสองสาว เห็นใบหน้าหล่อของเขามีสีเข้มขึ้นมาทันตาเห็น“หวัดดีครับรูร่า กิ๊บซี่ ผมต้องขอโทษด้วยที่ต้องบอกข่าวร้ายแก่พวกคุณว่า ไทสันแต่งงานแล้ว”เมอร์ฟีแกล้งกระเซ้าเพราะรู้ว่าสองสาวติดใจไทสันเมื่อเจอกันคราวก่อน“รูร่าไม่เสียใจหรอกค่า ยังมีคุณอยู่ดามหัวใจให้อีกทั้งคน อุ๊ย...พี่พูดเล่นค่ะน้องมีนา แต่คิดถึงพวกคุณจริงๆ นะ รูร่ากับกิ๊บซี่ขอบคุณจริงๆ ที่ได้ช่วยพวกเราในครั้งนั้น” รูร่าพูดเแซวแล้วหันไปพูดออกตัวกับมีนภา จากนั้นก็ขอบคุณเขาที่ช่วยเรื่องเงินทองแก่มารดาที่ป่วย“ผมเสียใจเรื่องคุณแม่ของคุณด้วยนะรูร่า” เมอร์ฟีกล่าว เพราะได้ทราบข่าวว่ามารดาของรูร่าได้เสียชีวิตแล้วจากโรคมะเร็ง แม้ว่าพวกเขาได้ช่วยเหลือเรื่องค่าใช้จ่ายแต่หมอช่วยเอาไว้ไม่ทันเพราะมะเร็งได้ลุกลามไปทั่วจนสายเกินแก้

เขาเอ่ยพึมพำ มีนภาถอนใจ ทำไมเขาจะต้องคอยกดตัวเองให้ดูเหมือนเป็นคนต่ำต้อยด้อยค่าเช่นนี้ด้วยก็ไม่รู้ ทั้งที่เขาสูงสง่าทั้งภายนอกและภายใน มีนภาได้ตัดสินใจแล้วว่า ไม่ใช่เฉพาะแค่ความรักของหล่อนหรอกที่คู่ควรกับเขา หากร่างกายหัวใจและจิตวิญญาณก็ต้องการจะคู่ควรกับเขาด้วยมีนภาหันมาหาแล้วทำในสิ่งที่หัวใจสั่งว่าเป็นการปฏิบัติการที่ควรเกิดขึ้นในเวลานี้อย่างยิ่ง เรียวปากอิ่มประกบไปบนปากของเขา ร่างนุ่มเบียดเข้าหาร่างแข็งแกร่งเมอร์ฟีนิ่งจ้องหล่อนตาไม่กระพริบด้วยความคาดไม่ถึง หากเมื่อปากอิ่มกดแผ่วเบาไปบนปากของเขา เพียงเท่านั้นเอง สติและข้อห้ามต่างๆ ที่เขาพร่ำบอกตัวเองก็ขาดผึงหลุดลอยไปอย่างไม่มีวันกลับ ชายหนุ่มผลักร่างบางให้นอนหงาย บดปากลงไปกับปากงามอย่างหนักหน่วงด้วยอารมณ์โหยหาและเรียกร้องที่กักเก็บเอาไว้“มีน...” เขาพึมพำครางฮือในลำคอเมื่อลิ้นเล็กสอดเข้าไปรุกกระหวัดไล้ลิ้นของเขา ร่างใหญ่ถึงกับสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ต้องการที่ถาโถมจู่โจมร่างเล็ก แต่เขาพยายามสะกดมันเอาไว้ ชายหนุ่มจูบเคล้าบดเบียดปากเล็กอย่างปล่อยอารมณ์เต็มที่ หล่อนโอบแขนไปรอบคอของเขาและตอบสนองอย่างกล้าหาญเหมือนคนที่ตัดสินใจแล้วที่จะเด

​มีนภาขยับร่างกายที่รู้สึกเจ็บหน่วงตรงบางส่วน เมื่อหญิงสาวลืมตาขึ้นก็พบกับดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่กำลังมองหล่อนอยู่เงียบๆ“กู๊ดมอร์นิ่ง ตื่นนานแล้วเหรอ ทำไมไม่ปลุกมีนละค่ะ”เสียงเล็กงัวเงียกลิ้งเกลือกหน้าไปกับต้นแขนของเขาแทนที่จะใช้หลังมือขยี้ตาเช่นปกติ มีทรัพยากรใกล้ตัวก็ต้องรู้จักใช้ให้เกิดประโยชน์ มีนภาคิดอย่างอารมณ์รื่นรมย์เป็นสุข ที่เช้านี้ตื่นมาพบร่างสูงใหญ่นอนแนบชิด ไม่ได้ฝันไปเหมือนอย่างที่นึกกลัวเมอร์ฟีชำมองคนขี้เซาที่ยึดแขนเขาหนุนต่างหมอนทั้งคืน เขาตื่นมาก่อนหน้าหล่อนได้ไม่นาน เห็นร่างบางซุกตัวแนบอกหลับไหลสนิท ผมเผ้าของหล่อนยุ่งเหยิงพันกัน เขาจุดยิ้มให้กับคำทักทายที่ฟังดูอารมณ์สุดแสนจะจอยฟูลของหล่อน“เพิ่งตื่น เห็นคนเก่งหลับเป็นตายเลยไม่อยากกวน”เสียงห้าวเอ่ยตอบใช้มือลูบศีรษะเล็กให้ผมฟูฟ่องเข้าที่เท่าที่ทำได้ นั่นทำให้มีนภารู้สึกตัวว่าหล่อนหนุนแขนล่ำของเขาอยู่และคงจะหนุนมาทั้งคืนหลังจากที่ต่างคนต่างหมดแรงหญิงสาวหน้าแดงระเรื่อทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์สุดวาบหวามที่เกิดขึ้น หล่อนจับแขนของเขายกให้พ้นศีรษะแล้วขยับไปหนุนหมอนแทน รู้สึกถึงร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองใต

“ตาแบบนี้เอาไว้มองคุณคนเดียวเท่านั้นแหละ”เขาเอ่ยแล้วก้มมาประกบปาก มีนภาหัวใจเต้นแรงกับคำพูดของเขา ไม่อยากจะคิดลึกและคิดเข้าข้างตัวเอง แต่ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ ที่หัวใจรู้สึกพองโตคับอก หญิงสาวเผยอปากออกให้เขาสอดลิ้นเข้ามารุก ปลายลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดไล่ชิมรสหอมหวานอย่างอ้อยอิ่งราวกับเขามีเวลาทั้งโลกจนพอใจจึงถอนปากออก“คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยว่า ผมทำให้คุณเจ็บหรือเปล่า”เขากระซิบถามริมหู มีนภานิ่งด้วยความเก้ออาย แต่เมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้จึงแสร้งทำพยักหน้า เขาหยุดจูบไซ้ตรงซอกคอเงยหน้าขึ้นทันที“คุณเจ็บเหรอมีน...ผมขอโทษ”เขารีบเอ่ยพร้อมกับทำสีหน้าเป็นกังวล ร่างสูงคุกเข่าลงกับพื้น มีนภาสะดุ้งกับท่าทางของเขา“ไหน ผมขอดูหน่อย” เขาเอ่ย คิ้วหนาขมวดชนกัน มีนภารีบหุบขาตามสัญชาตญาณ“บ้า...ไม่เอา ฟี่ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ มีนอาบเสร็จแล้วนะ จะไปชงกาแฟให้”หล่อนรีบเอ่ยพร้อมกับผลักไหล่เขา แต่เขาไม่ยอมเขยื้อน เอื้อมมือมาลูบตรงท้องน้อยไล่ลงไปตรงเนินเนื้ออูมสวย มีนภาตะครุบมือเขาเอาไว้ทันควัน“ไม่เจ็บเลย ฟี่ มีนพูดเล่นน่ะ จริงๆ สาบาน...ไม่เจ็บจริงๆ” หล่อนรีบละล่ำละลักบอก เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองนิ่งๆ“จริงเหรอ...ผมขอดู

แต่ละวันต้องหาจุดดีๆ ที่จะโฟกัสและคิด... เวลานี้หล่อนอยู่กับเขา เขาทำตัวติดกับหล่อน...จะเอายังไงอีก มีนภายิ้มบางออกมา เขาหันมาสบตาแล้วยิ้มอบอุ่นให้ หล่อนถอนใจออกมาอย่างเป็นสุข...***“เจริญพรเถอะโยม เหอะๆ ไม่ได้เจอกันหลายวัน เห็นแต่โยมหลานมันใส่บาตร โยมช้องอาการเป็นยังไงบ้างล่ะตอนนี้”เสียงยานคางของหลวงลุงเอ่ยถามสารทุกข์สุกดิบหลังจากที่ทุกคนกราบลงกับพื้นศาลาหลังใหญ่ที่ใช้เป็นศูนย์กลางเวลาชาวบ้านมาทำบุญ“โยมดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ หลวงลุงล่ะคะดูแข็งแรงกระฉับกระเฉงเหมือนเดิม”ช้องนางเอ่ยทักทายพระสงฆ์ที่เป็นญาติผู้พี่ ท่านดูแข็งแรงและฟันยังคงเต็มปากทั้งที่อายุเกือบจะเจ็ดสิบปีแล้ว“ก็เรื่อยๆ ของสังขารนั่นแหละโยมเอ๊ย เจ็บเนื้อเจ็บกระดูกมันก็มีบ้าง แต่ก็ปล่อยไปตามเรื่อง ทำใจให้สบายมันก็ไม่รู้สึกว่าทรมานอะไร อาตมาก็คิดอยู่ว่าพวกโยมจะต้องมาหาสักวันหนึ่ง เอาๆ มีอะไรก็ว่ามา” หลวงลุงเอ่ยพร้อมกับโบกไม้โบกมือวุ่น“คืออย่างนี้เจ้าค่ะ...โยมอยากจะรบกวนให้หลวงลุงช่วยหาฤกษ์มงคลให้หน่อยน่ะเจ้าค่ะ”ช้องนางเกริ่นธุระออกไป หลวงลุงหันมามองหน้ามีนภาก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเมอร์ฟีที่นั่งอยู่เคียงกัน ทั้งสองนั่งประ