Todos os capítulos de เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5: Capítulo 231 - Capítulo 240

เสียงห้าวเอ่ยออกมา มีนภาถอนหายใจออกมาอีกครั้งหันไปมองหน้าคมสันที่ตะแคงนอนมองหล่อนอยู่ เพื่อนที่ดี...เท่านั้นเองที่เขาต้องการเป็น... มีนภายิ้มให้ ยอมรับกับมิตรภาพที่เขาหยิบยื่นด้วยคำว่า... แค่ไหนก็แค่นั้นนะยัยมีนา“คุณแม่ไม่สบายครั้งนี้ มันเป็นเพราะมีนเอง”หล่อนเปรยออกมา เมอร์ฟีนิ่งฟัง รับรู้ได้ถึงความหนักใจที่หล่อนแบกรับอยู่ เขาหันไปนอนหงายตามเดิมเพราะเกรงว่าขืนนอนจ้องหน้าหล่อนต่อไปเขาอาจจะทำอะไรที่ไม่ควรทำอีก“มีนบอกกับท่านว่า มีนอาจจะไม่แต่งงานกับณัฐ ท่านเลยตกใจช็อกเข้าโรงพยาบาล”มีนภาเล่าต่อ เมอร์ฟีหันขวับมามอง“คุณหมายความว่ายังไง ไม่อยากแต่ง คุณไม่ได้รักหมอนั่นหรอกหรือ แล้วทำไมต้องตกลงเป็นแฟนกันตั้งแต่แรกด้วย” เขาถามเสียงรัว เหมือนไม่เข้าใจ น้ำเสียงมีความตื่นเต้นและโล่งใจปนอยู่“คุณแม่กับคุณป้าโฉมแสงเขาอยากให้เราแต่งงานกันน่ะ คุณแม่เป็นโรคหัวใจ มีนไม่อยากทำให้ท่านล้มป่วยไปอีก นี่มีนอุตส่าห์รอตั้งสามปี คิดว่าอาการท่านดีขึ้นมากเลยลองพูดออกไป แต่ปรากฏว่าท่านช็อก มีนทำอะไรไม่ได้เลยตอนนี้ มีนกลัว”หล่อนเอ่ยเล่าออกมาหมดเปลือกเวลานี้ เมอร์ฟีคว้าร่างบางมากอดอย่างต้องการปลอบประโลม หัวใจขอ

“ปล่อยเถอะค่ะ มีนไม่เป็นไรแล้ว”หล่อนเอ่ย แต่เขาเชยคางหล่อนขึ้นอีกครั้ง จ้องไปในดวงตาแดงช้ำ ดวงตาที่มีแววตัดพ้อและน้อยใจ เมอร์ฟีรู้สึกวาบในหัวใจทันที“โอ โน่...” เขาอุทานเพียงเท่านั้น...สายตาที่หล่อนใช้มองเขา...พระเจ้า! มันคุ้นเหลือเกิน เขาเชื่อว่าเขาเคยเห็น อมิยามองเบอร์นาโด วีรตามองสเตฟาน อีฟเวอรีนมองเจมส์ จีน่ามองนิค ไอร่ามองรอยด์ โซเฟียมองแซม พริมโรสมองวิคเตอร์ โจซิเฟียมองเบน... ที่สำคัญเมื่อไม่นานมานี้ แทมมิร่าเองก็มองไทสันด้วยสายตาแบบนี้!“พระเจ้า...” เขาอุทานอีกครั้ง กอดร่างบางแน่นยิ่งขึ้น...หล่อนรักเขา!... หล่อนรักเขาหรือนี่ หล่อนรักเขาอย่างนั้นหรือ... หล่อนรักเขาเข้าไปได้อย่างไร รักเขาเกินกว่าความเป็นเพื่อน! นานเท่าไหร่แล้ว และเขาควรจะรับมือกับสิ่งที่ได้รู้นี้ยังไงดี หัวใจเต้นเร่าอย่างรุนแรง เขาจูบหน้าผากหล่อน แล้วขยับลุกขึ้นยืนทันที สิ่งที่ค้นพบมันเกินที่ใจจะตั้งรับทัน เขาต้องการดื่มเพื่อเคลียร์สมองเสียหน่อย... ตอนนี้หัวใจเต้นเกินอัตราที่ควรเป็น ตอนที่กำลังยิงต่อสู้กับคนร้ายไม่เห็นเต้นรุนแรงเท่านี้เลยมีนภาเช็ดน้ำตามองร่างสูงที่ใบหน้าแดงก่ำดวงตาของเขาไหววูบมือยกขึ้นเสยผม ท

เสียงด่าทอหยาบระคายหูยาวเหยียดจากแม่มดร้ายหน้าตาถมึงทึง ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของเด็กน้อย คนรับใช้ดึงร่างเล็กขยับหนีให้พ้นมือมาร“คุณไม่ควรพูดกับเด็กแบบนี้นะคะ คุณเจนเนท”คนรับใช้เอ่ยโต้แทนด้วยความเหลืออด ทำให้แม่มดร้ายง้างมือขึ้นแล้วตบฉาดไปบนหน้าของหล่อน“หน็อย แกคิดว่าแกไปเป็นใคร คนใช้เก่าของแม่ไอ้เด็กเวรนี่งั้นเรอะ*! ไสหัวไปทั้งคู่นั่นแหละ จำไว้นะแก เมอร์ฟี... แกมันเป็นคนที่โลกไม่ต้องการ ไม่มีใครรัก พ่อแกก็ไม่เคยรัก!”*เสียงแม่มดกรีดร้องตะโกนตอกย้ำใบหน้าน่ารังเกียจและน่าขยะแขยง“ผมไม่ต้องการให้ใครมารัก*! ฮือๆ”*เด็กชายตัวน้อยตะโกนกลับอย่างโกรธปนกลัว คนรับใช้รีบประคองเขาออกไปจากห้องนั้นทันที“ไม่ต้องการสักนิด...ไม่เอา...ไม่รัก”เสียงคนเมาละเมอออกมา ใบหน้าคมคายส่ายไปกับหมอน มีนภานั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสือและดูเขาอยู่ หญิงสาวรีบวางหนังสือลงแล้วขยับไปใกล้ เขาคงกำลังฝันร้าย หล่อนลูบไล้ใบหน้าคมสัน ใช้ผ้าซับเหงื่อที่ชื้นตรงขมับและหน้าผากให้อย่างอ่อนโยนเขาเงียบไปอีกครั้ง มีนภามองเวลา สองทุ่มครึ่งแล้ว หล่อนได้โทรสั่งรูมเซอร์วิสและทานเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวถ้าหากเขาตื่นค่อยสั่งให้เขาอีกที เพราะรูม

“คุณยังไม่ง่วงเหรอ” เขาเอ่ยถาม ส่วนตัวเองนั้นนอนหลับไปอย่าน้อยหกชั่วโมงตั้งแต่เดินหัวทิ่มกลับมาถึงห้อง“เพิ่งทานข้าวเลยอยู่ต่อสักหน่อยก่อนให้มันย่อยก่อน คุณโอเคแล้วแน่นะคะ”หล่อนถาม เมอร์ฟีดึงมือเล็กมาวางบนอกแล้ววางมือใหญ่ของเขาทับลงไป“ฮื่อ...ขอโทษนะที่ผมทำให้คุณเป็นห่วง ไม่น่าลองของท้องถิ่นเลยให้ตายเถอะ” เสียงห้าวเอ่ย“อะไรคะ”“น้ำตาลเมา ความจริงผมคอแข็งพอสมควรเพราะดื่มกับกวิน รังสิมันต์ รองฯ วีธัศน์และชาร์ลทุกครั้งที่ไปเที่ยวที่ปางผาหมอก”สริณา รังสิมันต์ ภรรยาของกวินมีความรู้ช่ำชองในการปรุงน้ำตาลเมาเป็นพิเศษ หล่อนทำไว้ให้สามีเอาไว้ต้อนรับเพื่อนๆ อย่างเพียงพอในทุกปี“เมืองไทยไม่เคยสิ้นความเซอร์ไพรส์ แล้วจู่ๆ ทำไมคุณถึงลงไปดื่มแบบนั้นล่ะ คุณทำให้มีนตกใจรู้หรือเปล่า”หล่อนเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจ ก่อนเขาจะออกไปเมื่อตอนเย็น สีหน้าของเขาเหมือนช็อกหรือสับสนในอะไรบางอย่าง เมอร์ฟีเงียบ ยกมือบางขึ้นส่องกับแสงไฟแล้วงับเล่นเบาๆ จนมีนภาหัวเราะคิกด้วยความจั๊กจี้ หล่อนเป็นคนเซ้นซิทิฟตรงบริเวณ อุ้งมือ อุ้งเท้า ข้อพับแขน เข่า รักแร้และเอว ถ้าใครแตะแล้วเป็นต้องตัวงอและหัวเราะไม่หยุด“ไม่เอา อย่าเล

เมอร์ฟีทำตามเสียงภายในเรียกร้องโดยการก้มไปจุมพิตเรียวปากอิ่มแผ่วเบาก่อนจะเงยหน้าขึ้น“จะเป็นไรไหม ถ้าหากผมจะจูบคุณ” เขาเอ่ยถามน้ำเสียงเหมือนแตกพร่านิดหนึ่ง“ไม่ได้ค่ะ...เราเป็นเพื่อนกัน” หล่อนเอ่ยตอบ ไม่อยากให้เขาแตะต้องมากไปกว่านี้ เพราะรู้ว่าเขาจะเสียใจในวันรุ่งขึ้น แล้วอาจจะเริ่มตีตัวออกห่าง เขาเพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าไม่ต้องการมีลูกหรือแต่งงาน... นอกเสียจากว่า...“หรือว่าคุณอยากจะเป็น Friends with benefits?”หล่อนเอ่ยถามเบาๆ ในใจเริ่มคิดว่าบางทีมันอาจจะเวิร์กก็ได้ เพราะเวลานี้หล่อนยังคงมีอิสระและสิทธิ์เต็มที่ในการจะยกร่างกายของหล่อนให้ใครก็ได้ที่หล่อนพอใจ อยากให้เขาเป็นผู้ชายคนแรกของหล่อน... มีนภาคิดไปเรื่อยเปื่อย... ฟังดูเหมือนผู้หญิงไร้ยางอายและน่าสงสาร แต่ทำอย่างไรได้ล่ะ... หล่อนรักผู้ชายคนนี้เข้าไปจนเต็มหัวใจแบบนี้ แต่เชื่อว่าเขาเป็นคนดี คู่ควรกับสิ่งหวงแหนที่สุดที่หล่อนจะมอบให้เขาเมอร์ฟีเลิกคิ้วกับคำพูดตรงไปตรงมาของหล่อน...ความรักทำให้คนเราทำได้เกือบทุกอย่าง... เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนกับความใกล้ชิดนี้ไปได้อีกนานสักแค่ไหน เขามีหลักการและกฏที่ได้ตั้งไว้เรียบร้อยแล้วสำหรับชีวิ