جميع فصول : الفصل -الفصل 40

เขาแกล้งเอ่ยขอ โจซิเฟียจึงยกฝักบัวฉีดใส่หน้าเขาเต็มๆ จนเขาผงะและสำลัก แล้วรีบหลับตา“แกล้งผมทำไมนี่ โอย แสบตา”เขาทำเสียงต่อว่า โจซิเฟียย่นจมูกและหัวเราะคิกกดปิดน้ำ เขาลูบน้ำออกจากหน้าแล้วตวัดร่างหล่อนสู่อ้อมแขนอุ้มออกไปวางตรงเตียง“มาผมจะเช็ดผมให้”เขาเอ่ยพร้อมกับหยิบผ้าผืนเล็กมานั่งซ้อนหลังแล้วเช็ดผมให้หล่อน โจซิเฟียรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกกับร่างสูงที่ทำอะไรต่ออะไรให้หล่อนอย่างที่โจซิเฟียคิดไม่ถึงว่าเขาจะมีมุมนี้อยู่ในตัว“เสื้อผ้าผมอยู่ห้องโน้น ไม่รู้ว่าเชอร์ล็อกตื่นหรือยัง”เขาเปรยออกมาทำให้โจซิเฟียตื่นจากภวังค์ความเพลิดเพลินที่มีคนคอยดูแลเช็ดผมเช็ดตัวให้“เดี๋ยวโจจะไปเคาะให้”หล่อนเอ่ยบอก เบนก้มไปจูบตรงต้นคอขาวแล้วดูดตรงข้างลำคอทำเอาโจซิเฟียตัวแข็ง“ทำ...ทำอะไรน่ะเบน” หล่อนร้องถามรู้สึกถึงริมฝีปากอุ่นที่แนบดูดอย่างตั้งใจ“ทำรอยคิสส์มาส์กเอาไว้”“ทำไปทำไมคนบ้า” หล่อนพึมพำด่า“เอาไว้เตือนใจคุณไง ผมอยากให้คุณรู้สึกว่าคุณมีเจ้าของแล้ว”เขาเอ่ย โจซิเฟียไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขามากนัก เพราะยิ่งพูดยิ่งเข้าตัว เวลานี้ดูเหมือนเขาจะเปลี่ยนไปมากเพียงชั่วข้ามคืน หรือว่าเขาคิดว่าหล่อนเป็นน้

เบนลงลิฟต์ไปยังชั้นที่เป็นออฟฟิศ ทักทายกับเชสตามปกติ จากนั้นก็ลงไปชั้นล็อบบี้ บรรดาพนักงานต่างทักทายเขาอย่างคุ้นเคยเป็นอย่างดี โรงแรมถูกบุ๊กล่วงหน้าเต็มตลอดซีซั่นนี้ แขกที่เข้ามาพักเดินเข้าออกสวนสนามกันเป็นว่าเล่น ลูกค้าสาวๆ หลายคนหันมองร่างสูงสมาร์ตในสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อคมสันดึงดูดสายตาผู้คนอย่างที่พนักงานไม่เห็นเป็นเรื่องแปลกอะไรเบนจามิน สกินเบิร์ตเป็นอาหารตาเมนูโปรดของสาวๆ ที่นี่ด้วยเช่นกัน สาวโสดทั้งหลายต่างรู้ว่าคนสนิทของบอสใหญ่ยังไม่มีคนพิเศษในหัวใจ มีการแอบทิ้งสายตาให้เขาบ้างตามโอกาส แต่ก็ยังไม่เห็นเขารับไมตรีจิตจากผู้หญิงคนไหนทั้งสิ้น คงจะถือคติเดียวกับบอสนั่นเองที่ว่า สมภารไม่กินไก่วัดเวลาสิบโมงที่เบนขึ้นไปบนเพนต์เฮาส์“ไฮ เบนจามิน โจมาแล้วอยู่ที่สวนลอยโน่น”เด็กชายตัวน้อยเอ่ยบอกพร้อมกับวิ่งมาหา เบนย่อตัวลงรับร่างเล็กแล้วจับโยนขึ้นอากาศตามเคย ดิเอโก้หัวเราะคิกคักอย่างชอบอกชอบใจ“เหรอครับ”เบนยิ้มอารมณ์ดีให้กับเด็กน้อย นึกถึงร่างบอบบางที่เขากอดนอนเมื่อคืนนี้ ชายหนุ่มปล่อยดิเอโก้ลง เด็กชายวิ่งกลับออกไปยังสวนลอย“อ้าวเฮ้ย มาแล้วเหรอ”เสียงห้าวของเจ้านายเอ่ยทัก

“ครับผม”เบนทำเสียงรับปาก เด็กชายสองคนจึงวิ่งไปหาซัมเมอร์และโยนบอลเล่นกันต่อ เบนหันไปมองโจซิเฟีย“คุณชอบน้ำผึ้งไหม”เขาเอ่ยถามด้วยใบหน้านิ่งหากดวงตาเป็นประกายวาววับ โจซิเฟียบอกได้ทันทีว่าไม่ไว้ใจสายตาแบบนั้นของเขาแม้แต่นิดเดียว“ชอบค่ะ ทำไมคะ” ถามออกไป“ผมก็ชอบ” เขาเอ่ยเพียงเท่านั้นแล้วจ้องหน้าหล่อนนิ่งๆ อยู่นาทีหนึ่ง“คุณไม่อยากจะฟังเหรอว่าผมจะบอกอะไรคุณ”“คุณบอกมาพอสมควรแล้วค่ะเบน โจมาฮอลิเดย์ คุณอย่าเพิ่งสร้างโจทย์ปัญหาขึ้นในใจโจดีกว่า”หล่อนตั้งใจเอ่ยเพื่อยับยั้งกระบวนการได้คืบจะเอาศอกที่ดูเหมือนจะก้าวกระโดดไปเร็วเกินไปเพียงชั่วข้ามคืนนั้น โจซิเฟียยอมรับว่ากลัว...กลัวอะไรก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่มันเป็นอะไรที่สะกดคล้ายๆ กับคำว่า ผิดหวังและเสียใจขอเวลาเตรียมตัวและเตรียมใจสักนิดหนึ่งก่อนเถอะ หญิงสาวคิดในใจ เบนถอนหายใจก่อนจะพยักหน้ายอมเข้าใจ“เชิญคุณใช้เวลาตามสบาย ในขณะเดียวกันผมก็จะทำอย่างที่ผมบอกคุณไปนั่นแหละ”เขาเอ่ยสรุปง่ายๆ โจซิเฟียมองเขาตาปริบๆ ไม่แน่ใจว่าข้อไหนบ้างที่เขาจะทำเพราะเขาบอกหล่อนหลายข้อเหลือเกิน“ผมจะลงไปทำงานต่อ คุณล่ะ”เขาถาม เห็นเจ้านายกับเมียคุยกันกระหนุงกระหนิงก

“ถากนิดหน่อยตรงแขนซ้าย ผมไม่ทันระวัง ไม่คิดว่าจะมีอะไรในช่วงนี้ ศัตรูพวกไหนของเจ้านายครับนี่” เบนเอ่ยถาม สเตฟานหันหลังเดินกลับ“ขึ้นไปบนเพนต์เฮาส์ ทำความสะอาดแผลก่อน”สเตฟานไม่ตอบคำถามแต่มองหน้าเบนนิ่งอยู่นาทีหนึ่ง บอดีการ์ดคนสนิทที่เป็นเสมือนเพื่อนตายของเขามานานปี รู้จักกันตั้งแต่มันอายุสิบหกที่เขาได้ช่วยมันเอาไว้จากการรุมกระทืบในบอสตันเรื่องของเรื่องคือ ไม่นานมานี้รอยด์ได้ข่าวเกี่ยวกับแก๊งค์ใต้ดินจากรัสเซีย รอยด์ยังคงทำงานให้หน่วยราชการลับในบางครั้งตามที่ได้ถูกขอร้อง ฟอกซ์ส่งข่าวมาว่าเห็นผู้ชายที่มีลักษณะคล้ายเบนมากอยู่ในแก๊งค์นี้ สเตฟานไม่ได้บอกเบนแต่ทำงานร่วมกับรอยด์อย่างเงียบๆ เพื่อสืบหาความจริงสเตฟานส่งคนไปสืบเรื่องของเบนในบอสตัน จากประวัติของเบนที่เขารู้ตั้งแต่ช่วยเบนมาเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วนั้นก็คือ เบนไม่เคยพบบิดามารดาที่แท้จริงของตัวเอง ถูกเลี้ยงมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ต่อมาก็ถูกส่งไปยังครอบครัวที่ต้องการลูก แต่อยู่ได้ไม่นานก็ถูกส่งกลับและก็มีครอบครัวต่อๆ มาที่ทดลองรับเบนไปเลี้ยงแต่ก็ไม่รอดสาเหตุนั้นก็เป็นเพราะเบนไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่รับเขาไปเลี

“สี่โมงแล้ว มึงเอายาแก้ปวดไปด้วย ยาที่จำเป็นต่างๆ มึงขนลงไปไว้ที่ห้องมึงให้เรียบร้อย แล้วก็กลับไปพักผ่อนเถอะ” สเตฟานกล่าวอนุญาต เบนพยักหน้า“ขอบคุณครับเจ้านาย ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง”เขาเอ่ยเสียงขรึมจริงจัง สเตฟานพยักหน้าและโบกมือทำท่าว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร“พอๆ มึงอย่าทำท่าซึ้ง กูขนลุก มึงไปพักผ่อนได้แล้ว”เอ่ยกลบเกลื่อนความรู้สึกแล้วโบกมือไล่ เบนคำนับให้เจ้านายที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสามารถให้ได้แม้กระทั่งชีวิต ชายหนุ่มเปิดประตูแล้วก้าวออกไปโจซิเฟียไปเยี่ยมอีฟเวอรีนและเล่าถึงช่วงนาทีตื่นเต้นที่ห้างสรรพสินค้าให้เจมส์กับอีฟเวอรีนฟัง ลูกน้อยวัยใกล้เคียงกับดิเอโก้นั้นคุณตากับคุณยายเอาไปเลี้ยงให้ในระหว่างที่อีฟเวอรีนป่วยเพราะเกรงว่าจะติดเชื้อจากหล่อนโจซิเฟียไม่ได้เล่าเรื่องที่เห็นเบนกับผู้หญิง ไม่ต้องการให้เจมส์มีปัญหากับเพื่อนสนิท โจซิเฟียตัดสินใจว่าจะให้ทุกอย่างเงียบสนิท อีกไม่กี่วันหล่อนก็จะกลับบอสตันแล้ว ทุกอย่างก็จะกลับคืนสู่ปกติเหมือนที่เคยเป็น ไม่มีอะไรที่จะต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ เมื่ออารมณ์เย็นลงก็ทำให้คนเรามีสติคิดเป็นเหตุเป็นผลเช่นนี้เอง จึงมีคำสอนไว้ว่าอย่าทำอะไรหรือต