جميع فصول : الفصل -الفصل 60

“ได้เรื่องยังไงบ้าง”สเตฟานเอ่ยถาม ร่างสูงหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ประจำตำแหน่ง เบนนั่งตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะเช่นเคย“แฟรงค์ รู้เรื่องของผมมานานแล้ว แต่ไม่ติดต่อมาเพราะกลัวว่าผมจะเป็นอันตราย”เบนเอ่ย จากนั้นก็เล่าเรื่องราวประวัติของเขาที่รู้มาจากแฟรงค์และดาร์วินให้สเตฟานฟัง เมื่อจบสเตฟานนั่งเงียบทำท่าครุ่นคิด“ผมเล่าให้ฟัง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้านายจะต้องลงไปเสี่ยงกับผมด้วยนะครับ ผมกับแฟรงค์จะจัดการกันเอง”เบนเอ่ยเน้นย้ำเรื่องที่เขาไม่ต้องการให้สเตฟานเข้าไปยุ่งด้วย ซึ่งก็แปลกใจที่เจ้านายพยักหน้ารับ“กูไม่ยุ่งเรื่องมึงหรอก เมียกูท้องอยู่ เมียไอ้เบอร์ดี้ก็ท้อง กูเข้าใจว่ามึงเป็นห่วงกลัวพวกเมียกูจะเป็นหม้าย ก็ตามนั้นแหละ เอาเป็นว่ามึงไม่ต้องห่วง กูจะยอมให้มึงจัดการเรื่องนี้เองก็แล้วกัน”เจ้านายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม ทำให้เบนอ้าปากค้างกับปฏิกิริยาที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น คือเจ้านายจะยอมง่ายเกินไปนิดหนึ่งหรือเปล่า? เบนมองด้วยสายตาเคลือบแคลงและสงสัย สเตฟานโบกมือว่อน“เฮ้ย...ไม่ต้องมองกูด้วยสายตาเชื่อถือขนาดนั้นไอ้เบน กูพูดจริงๆ นี่ก็นัดหมอมาดูเมียกูวันนี้ เขาบ่นไม่ค่อยสบาย” เจ้านายกล่าว“ผมดีใจที่เจ

“โจ? น้ำคุณอยู่นี่ มาดื่มน้ำก่อนหนึ่งแก้ว”เขาตะโกนเรียก โจซิเฟียได้รู้นิสัยของเบนจามินอีกอย่างก็คือ เขาเป็นคนรักษาสุขภาพเป็นอย่างดีเรียกว่ามีสุขอนามัยที่ควรให้เกรดเอพลัส เบนตื่นมาก็จะดื่มน้ำหนึ่งแก้วและเป็นน้ำธรรมดาไม่แช่เย็น เขาดื่มอย่างน้อยแปดแก้วหรือสองลิตรต่อวัน โจซิเฟียเดินกลับออกไปเขาเดินถือแก้วน้ำมายื่นให้“ผมบอกว่าให้เลิกดื่มน้ำอัดลม รู้จักฟังบ้าง”เขาเอ่ยทำเสียงเหมือนรู้ว่าหล่อนเพิ่งไปนั่งร้านอาหารแล้วดื่มพวกนี้มา โจซิเฟียยกน้ำขึ้นจิบแล้วจูงมือเขาไปในห้องนอน“อย่าบ่นเป็นตาแก่ซิคะ โจพยายามเลิกน่า กลับไปนี่เวลาทำงานจะดื่มน้ำธรรมดา โอเค้?”เวลาอยู่กองถ่าย ใครๆ เขาก็ดื่มกาแฟหรือไม่ก็น้ำอัดลมกัน เพราะความรู้สึกซู่ซ่ากระชุ่มกระชวยจากแก๊ซคาร์บอนไดอ็อกไซด์ที่อัดเข้าไป ไม่มีใครแคร์เท่าไหร่ว่าในนั้นมันจะมีผลต่อสุขภาพระยะยาวอย่างไรบ้าง เบนหย่อนตัวนั่งตรงปลายเตียงดึงแขนหล่อนให้มานั่งตัก“ผมไม่ได้บ่นเป็นตาแก่ แต่มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่สำคัญมากนะ อย่างคุณน่ะ เวลาเข้าร้านสะดวกซื้อผมสังเกตจะต้องใช้แก้วไซส์ใหญ่สุด แล้วไอ้น้ำอัดลมในแก้วไซส์เบอร์ใหญ่สุดนั้นน่ะคุณรู้ไหมว่าแพทย์เขาบอกว่ามีน้ำตา

​ในห้องจัดงานเลี้ยงของโรงแรมพาราไดซ์พาเลซ เฮ็กนั่งตรงโซฟาวีไอพีกับกลุ่มคนคุ้นเคยที่กำลังจับมือกันทำงานใหญ่ บนเวทีมีการโชว์ระบำเด่นของลาสเวกัส แต่เขาไม่ได้สนใจดู ในหัวกำลังคิดเรื่องธุรกิจสินค้าล็อตนี้มีมูลค่ามหาศาลสำหรับเขา หลายปีมานี้การค้าขายกับคนกลุ่มนี้ของอเมริกายังไม่เคยเกิดปัญหาใหญ่ที่เขาแก้ไม่ได้ อาจจะมีสะดุดบ้างเรื่องเจ้าหน้าที่ตำรวจและเขาก็เคลียร์ได้ทุกครั้ง ตามสโลแกนที่เขาเชื่อมาโดยตลอดนั่นก็คือ แข็งแกร่งปานใด เงินง้างได้หมด เงินที่จ่ายไปนั้นไม่ได้กะผีกของเงินที่เขาได้จากการค้ายา มันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มอีก เฮ็กยกวิสกี้ราคาแพงขึ้นจิบ พยักหน้ารับรู้กับคู่สนทนาที่เป็นคนรับซื้อสินค้าตัวหลัก“คุณแน่ใจนะแบล็คว่าอีกสองคนที่มาใหม่นั่นจะโอเค”“แน่นอนสิเฮ็ก เพื่อนของผมรับรองมา ปีเตอร์กับจอร์จ พวกเขาเป็นนักธุรกิจใหญ่ไฟแรงทั้งคู่ พวกนี้เคยรับปลีกจากเพื่อนผมมาก่อน แต่ตอนนี้สินค้าเป็นที่ต้องการมากขึ้น ผมเลยจะแบ่งส่วนจากคุณโดยตรงให้เขา”“การเงินล่ะเป็นยังไง” เฮ็กเอ่ยถามรายละเอียดของคู่ค้าใหม่“เท่าที่ทราบมา ชัวร์และตรงเวลาทุกครั้ง” แบล็คยืนยัน เฮ็กพยักหน้า“โน่นไงมาโน่นละ

“คุณอาบน้ำเหรอคะ โจก็เหมือนกัน...อากาศอ้าวนิดหนึ่งนะคะคืนนี้ อืม”หล่อนกล่าวพร้อมกับทำท่ายกมือขึ้นลูบไล้ตรงลำคอเรื่อยลงมาจนถึงอกอิ่ม ความอดทนของเบนขาดผึงทันที ร่างกายเครียดขึงตื่นตัวจนปวดเกร็งอย่างที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ชายหนุ่มรวบร่างนุ่มมาปะทะอกแล้วก้มลงบดจูบอย่างหนักหน่วง โจซิเฟียเอื้อมมือไปกระตุกผ้าเช็ดตัวที่พันท่อนล่างของเขาออกแล้วเอื้อมมือไปกอบกุมความแข็งแกร่งทันที เป็นการจู่โจมที่หล่อนตั้งใจไม่ให้เขาตั้งตัวได้ มือบางลูบไล้วนตรงปลายปืนที่ชุ่มเปียกด้วยความตื่นตัว เบนครางเสียงต่ำผ่านลำคอออกมา“พระเจ้า...อ่าส์...คุณแกล้งผมหรือโจ”เขากระซิบถามก่อนจะส่งลิ้นเข้าไปไล้เลียและเม้นขบใบหูบางอย่างหยอกเย้าจนโจซิเฟียขนลุกซู่ด้วยความเสียวซ่านกระสันทรวง“ไม่ได้แกล้งสักหน่อย...อืม...แต่คุณไม่เหนื่อยเหรอคะ”ตอบและแกล้งถามไปอย่างนั้นเอง มือบางรูดรั้วรัวถี่จนร่างสูงเกร็งสะโพกโยกสู้อย่างเสียวในอารมณ์“โอวว...เมคเลิฟกับคุณเหรอ ไม่เหนื่อยเลย ผมอึดบอกแล้วไง แต่ ผม... อ่าส์ จะลงไปดูตรงล็อบบี้หน่อย...โอวว”เขาเอ่ยบอกกระท่อนกระแท่นเต็มที โจซิเฟียแนบร่างให้ส่วนล่างสัมผัสไปกับแก่นกายใหญ่แล้วหมุนสะโพกให้กล

“กี่โมงแล้วโจ”เสียงงัวเงียเอ่ยถาม พร้อมกับซุกหน้ากับซอกคอของหล่อน โจซิเฟียยิ้มบางออกมา“เก้าโมงแล้วค่ะ คุณไม่ทำงานเหรอวันนี้”“หา! เก้าโมง!”เสียงอุทานด้วยความตกใจพร้อมกับร่างสูงที่ผุดลุกขึ้นนั่งทำตาเหลือก โจซิเฟียต้องพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่หัวเราะออกมา“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยคะ”หญิงสาวเอ่ยถาม เบนหันไปมองร่างบางที่มีผ้าห่มนุ่มคลุมถึงไหล่ทำตาโตมองเขาอยู่ ปากอิ่มแดงเรื่อเพราะถูกเขาจูบทั้งคืน“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก คุณเหนื่อยก็นอนต่อเถอะ เดี๋ยวผมจะอาบน้ำแล้วขึ้นไปข้างบนหน่อย”ชายหนุ่มปรับน้ำเสียงและสีหน้าให้เป็นปกติ ถึงแม้ในใจจะรู้สึกผิดหวังในความเป็นมืออาชีพของตัวเองเป็นอย่างมากที่ถูกคนมืออาชีพกว่ารีดพิษจนสลบคาเตียงแบบนี้ แฟรงค์จะว่ายังไงบ้างก็ไม่รู้ อุตส่าห์บอกเจ้าน้องชายเสียดิบดีว่าเขาจะลุยเดี่ยว โจซิเฟียพยักหน้ารับรู้ ใบหน้างามยิ้มละไม“โอเคค่ะ โจจะนอนต่อรอให้คุณอาบเสร็จแล้วโจค่อยอาบ” เห็นหน้านวลใสคลี่ยิ้มดวงตาเป็นประกายก็อดไม่ได้ที่จะก้มไปหอมสองฟอดทั้งซ้ายและขวา“ไม่อาบพร้อมกันเหรอ ประหยัดเวลาดีออก”เขาเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ โจซิเฟียส่ายหน้าให้กับคนที่สามารถเปลี่ยนมู้ดได้ก