جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“คุณเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะโจ ผมอยู่โรงแรมทั้งวัน และก็ถูกยิงที่หน้าโรงแรมนี่ ไม่เชื่อคุณก็ไปถามบอสผมได้เลย แต่ว่าไม่ต้องถามดีกว่า คุณรอที่นี่แหละ ผมจะเอาอะไรมาให้ดู”เขาเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นแล้วก้าวออกจากห้องไป สองนาทีต่อมาก็กลับมาพร้อมกับซองในมือ เขาหย่อนตัวลงนั่งตรงขอบเตียงที่เดิม ดึงรูปออกมายื่นให้โจซิเฟียดูหญิงสาวหยิบรูปภาพขึ้นดู ภาพเบนจามินในสูทและตามสถานที่ต่างๆ แต่เขาสูบบุหรี่ด้วยในภาพ เบนจามินไม่สูบบุหรี่นี่? หญิงสาวหยิบรูปโคลสอัปรูปหนึ่งที่เห็นใบหน้าชัดเจนขึ้นมาดูใกล้ๆ“รอยแผลเป็นตรงแนวคางซ้าย คุณไม่มีแผลเป็นนี่นา” หล่อนพึมพำ“แฟรงค์ เมโคสกี้...ฝาแฝดของผมเอง”เขาเอ่ยบอกออกมา โจซิเฟียอ้าปากค้างกับข้อมูลที่เพิ่งได้รู้“ผมก็เพิ่งรู้วันนี้เอง คุณยังจะโกรธผมอยู่หรือเปล่า ถ้าหากยังโกรธอยู่ผมจะได้จัดการกับความโกรธของคุณก่อน แล้วค่อยเล่าอะไรๆ ให้คุณฟัง”เขาเอ่ยถามพร้อมกับเอื้อมมือมารวบรูปทั้งหมดเก็บใส่ซองตามเดิมวางไปบนโต๊ะข้างเตียง ความตั้งใจแรกที่จะไม่บอกใครเป็นอันต้องพับเก็บ เพราะหล่อนเข้าใจเขาผิด เบนจึงคิดว่าเขาควรบอกหล่อนทุกอย่างที่หล่อนควรรู้ โจซิเฟียหุบปากที่อ้าค้าง มองเขาตาปริบๆ

“ร้ายมาก แกล้งผมครั้งนั้นถือว่าเจ็บแสบที่สุด เพราะผมทรมานกับการจินตนาการทั้งวัน”เขาเอ่ยเอื้อมมือมาปลดสายชุดนอนที่ค้างตรงไหล่มนเพียงเส้นเดียวให้ร่วงหลุด ทรวงอกสล้างเต่งตึงเปิดเผยสู่สายตา เบนเอื้อมมือไปลูบไล้เคล้นคลึง โน้มตัวหล่อนให้หย่อนมันมาสู่ปากของเขาโจซิเฟียหายใจติดขัดทันที เสียงพูดคุยหายไป ณ เวลานี้ สองหนุ่มสาวมองสบตากันก่อนที่โจซิเฟียจะดึงชุดนอนออกจนเหลือเพียงแพนตี้ตัวบาง จากนั้นก็ก้มไปประกบปากและจูบเขาอย่างที่เขาจูบหล่อนเบนครางในลำคอด้วยความพอใจ ลิ้นไล้กระหวัดพันกันอย่างหยอกล้อก่อนจะค่อยไต่ระดับความร้อนรุ่มขึ้นไปจนเกิดเสียงครางแผ่วในลำคอ โจซิเฟียช่วยเขาดึงเสื้อยืดออกตามด้วยกางเกงนอนและกางเกงในจนร่างสูงล่อนจ้อน เขาเกี่ยวขอบแพนตี้ของหล่อนลง โจซิเฟียหน้าแดงแต่ก็ยอมดึงมันออกทางปลายเท้า“สวยมาก” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยชม เขาพลิกร่างหล่อนลงนอนกลางเตียงแล้วขยับขึ้นทาบทับ“ไม่เจ็บเหรอคะ เคลื่อนไหวเร็วแบบนั้น” หล่อนเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เห็นเขาเคลื่อนเช่นปกติ“แผลแค่นี้จิ๊บจ๊อย คุณไม่เห็นตอนที่พวกผมปะทะกับของจริง ไม่ต้องห่วงผมหรอกน่า บอกแล้วไงว่ารุ่นนี้อึด”เขาก้มมากระซิบทำเสียงโม้ โจซิเฟียจ

“โอ มาย ก๊อด...เบนจามิน นั่นเบนใช่ไหม”เสียงร้องทักด้วยความตื่นเต้นจากผู้หญิงวัยหกสิบต้นๆ ผมสีเงินดอกเลาตัดสั้นร่างท้วมในมือถือตะหลิวค้าง เบนเดินไปกอดร่างท้วมของแม่ครัว เขาเข้าทางประตูหลังอย่างที่รู้ดีว่าเข้าได้อย่างไร ประตูลักษณะล็อกตัวเองจากด้านในอัตโนมัติหากปิด กี่ปีกี่ปีคนงานก็ไม่เคยลืมที่จะเอาฝาขวดวางตรงร่องเพื่อไม่ให้มันล็อกตัวเอง พวกที่ออกมาสูบบุหรี่ในช่วงพักเบรกนั่นล่ะ“สวัสดีครับป้าโมซีน่า” เสียงทุ้มเอ่ยทักพร้อมกับกอดกระชับแล้วปล่อย“โอ เบน ในที่สุดพระเจ้าก็ตอบรับคำภาวนาของป้า”เธอเอ่ยออกมาเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาไหลพราก เบนจับตะหลิวในมือที่สั่นของเธอไปคนซุปในหม้อให้ โมซีน่านั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้ๆ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา“ตลอดหลายปีมานี้ ผมเห็นซุปนี้ทีไรก็คิดถึงป้าทุกครั้ง ไม่มีใครทำได้อร่อยเท่า”ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน โมซีน่ามองร่างสูงตั้งแต่หัวจรดเท้า เด็กชายตัวผอมสูงนัยน์ตาคมกล้าไม่เคยกลัวใคร หัวใจเด็กน้อยเด็ดเดี่ยวและเข้มแข็งนัก โมซีน่านึกถึงอดีตด้วยความเต็มตื้นในหัวใจ เวลานี้ร่างสูงยืนหลังตรงผึ่งผาย สมาร์ตและดูดีตั้งแต่เส้นผมยันปลายเท้าแม้ในเสื้อผ้าที่เรียบง่าย เขาเ

แฟรงค์คิดแล้วยกมุมปากยิ้มเหมือนเยาะนิดหนึ่งดาร์วินเดินไปรับแก้วเหล้าจากเบน จัดการเติมให้แล้วเอากลับมายื่นให้ เบนมองจากสถานการณ์แล้วคาดเดาว่า เรื่องราวในอดีตของเขานั้นคงจะซับซ้อนซ่อนเงื่อนไม่น้อยเลย“นายล่ะ รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่”เบนเอ่ยถามบ้าง เบนค่อนข้างแน่ใจว่าแฟรงค์รู้จักเขาก่อนหน้านี้นานพอสมควรจึงคอยให้คนประกบ ซึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่นั้นไม่ทราบเวลาที่แน่นอนและไม่แน่ใจว่ามีกี่ฝ่ายที่จับตามองเขาอยู่“นานมาแล้ว” แฟรงค์ตอบ ทำให้เบนเลิกคิ้ว“เล่ามาให้หมด”เบนสั่งสั้นๆ มองสบตาของแฟรงค์อย่างตั้งใจฟัง ตั้งแต่ถูกจี้ขึ้นรถจนกระทั่งมาถึงเวลานี้ เบนตัดสินใจว่าแฟรงค์ต้องการเป็นมิตรมากกว่าเป็นศัตรู แต่การที่แฟรงค์รู้เรื่องของเขามานานแล้วและไม่ยอมแสดงตัวนั้น...เพราะอะไรและทำไม?ความผูกพันทางสายเลือดยังไม่ก่อเกิดขึ้นในใจ เพียงแต่รู้สึกแปลกๆ กับการเห็นคนที่หน้าตาเหมือนเขา เขารักเจมส์และผองเพื่อนทุกคน แต่กับชายหนุ่มที่กำลังอยู่ตรงหน้า เบนบอกว่าไม่รู้สึกอะไรมากกว่าอาการใจกระตุกนิดเดียวแฟรงค์จ้องมองแก้วเหล้าในมือก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขาเดินไปหยุดตรงหน้าผนังกระจกอย่างเมื่อครู่ก่อน“แบบฉบับย่อก็คือ พ่

หลังจากได้รับโทรศัพท์จากเขาก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง โชคดีที่เชอร์ล็อกอยู่เที่ยวกับกลุ่มเพื่อนต่อ โจซิเฟียเห็นกลุ่มของรอยด์ เบอร์นาโด ไทสันและเมอร์ฟีลงมาจากเพนต์เฮาส์ของสเตฟานตอนสองทุ่ม เดี๋ยวหล่อนจะต้องโทรไปถามวีรตาให้รู้เรื่องโจซิเฟียคิดว่าหล่อนควรหาอะไรกินแล้วอาบน้ำจากนั้นค่อยลงมาใหม่ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ถ้าหากหล่อนต้องการจะช่วยเบน หล่อนก็ควรจะต้องทำตัวให้แข็งแรงและไม่เป็นภาระแก่เขาคิดได้ดังนั้นโจซิเฟียจึงตัดสินใจเดินไปยังห้องอาหารแล้วจัดการสั่งอะไรมากินพอไม่ให้หิวตอนดึก จากนั้นก็ขึ้นไปห้องแล้วอาบน้ำจนเรียบร้อย สวมเสื้อคลุมผ้าขนหนูนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำมองนาฬิกาเห็นเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนหญิงสาวกำลังจะเปิดตู้เสื้อผ้าเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องเปิดและปิด โจซิเฟียหันขวับวิ่งถลันออกไปยังห้องด้านนอก ร่างสูงของเบนยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นท่าวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากห้องนอนของหล่อน ดวงตาโตเบิกกว้าง“อาการหนักขนาดนี้ แต่งงานกันเลยดีกว่า”เสียงทุ้มเอ่ยแหย่พร้อมกับส่งสายตาเต็มไปด้วยประกายพราวระยับมาให้ โจซิเฟียกระโดดกอดเขาเอาไว้แน่นอย่างไม่มีท่าทางเล่นตัวอะไรอีก“พระเจ้า