All Chapters of บ้าใบ้ใยบัว: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 9 ออกไปท่ามกลางความเงียบสงัดของคฤหาสน์รัตนเวชที่ผู้คนต่างจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา ร่างสูงโปร่งที่เคยทำตัวงุ่มง่ามโง่งมในคราบไอ้ใบ้กลับแปรเปลี่ยนภาคินอาศัยความชำนาญเดินลัดเลาะผ่านกำแพงสูงและระบบรักษาความปลอดภัยที่เขาจดจำจนขึ้นใจ เพื่อมุ่งหน้าไปยังเซฟเฮาส์ลับที่ทีมปฏิบัติการเฝ้ารออยู่กลิ่นอายของบุหรี่และกาแฟจาง ๆ อวลอยู่ในห้องทำงานแคบ ๆ ที่สว่างด้วยแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายสิบจอ ทันทีที่บานประตูถูกผลักออก ร่างของชายหนุ่มในชุดมอมแมมแต่แววตากลับดุดันทรงอำนาจก็ปรากฏตัวขึ้น“เป็นไงมึง สภาพดูไม่ได้เลยนะเพื่อน”เสียงทักทายกวนประสาทดังมาจาก หมวดสิน เพื่อนสนิทคู่ใจที่เติบโตมาด้วยกันในโรงเรียนนายร้อย สินละสายตาจากหน้าจอแล้วหันมามองเพื่อนรักที่วันนี้ดูสะบักสะบอมกว่าทุกวัน“เหี้ยฉิบหายเลยล่ะมึง” ภาคินสบถออกมาเบา ๆ พลางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ร่างกายที่ถูกรุมกระทืบมาเมื่อวันก่อนเริ่มประท้วงด้วยความปวดร้าว“เป็นควยไรวะ หน้ามึงเขียวปั้ดขนาดนี้” สินยังคงถามต่อ แม้ในใจจะเริ่มกังวลตาม“ก็แผนที่กูวางไว้น่ะสิ... แม่งเอ้ยโดนพวกการ์ดหน้าเหี๊ย ๆ รุมกระทืบซะน่วม” ภาคินแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างนึกแค้น รสเล

บทที่ 11 ค้นบ้านสายของวันถัดมา คฤหาสน์รัตนเวชที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยความโกลาหล รถตำรวจนับสิบคันจอดเรียงรายปิดทางเข้าออก เสียงไซเรนที่ดังกึกก้อง เหล่าบอดี้การ์ดถูกควบคุมตัวไว้ทั้งหมด เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่แผ่ซ่านไปทั่วคฤหาสน์หลังงามภาคิน ก้าวลงจากรถตำรวจในชุดเครื่องแบบเต็มยศ สง่างามและน่าเกรงขามจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของคนสวนผู้ต่ำต้อย แววตาที่เคยแสร้งทำเป็นโง่งมบัดนี้คมกริบและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาถือหมายค้นเดินนำทีมตำรวจชุดสืบสวนก้าวขึ้นไปบนตึกใหญ่ทว่า... ฝีเท้าของเขาต้องชะงักลงที่เชิงบันไดวนหินอ่อนบนจุดสูงสุดของบันได ร่างบอบบางของ ใยบัว ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น เธออยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูขัดกับภาพของเจ้าหน้าที่ในชุดสีเข้มที่กำลังรื้อค้นข้าวของ ใบหน้าหวานซีดเผือด ดวงตากลมโตที่เคยสดใสบัดนี้สั่นระริกด้วยความช็อกและเจ็บปวด“ใยบัว...” ภาคินเอ่ยเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนใยบัวมองชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เครื่องแบบตำรวจที่เขาสวมใส่มันคือคำตอบของทุกคำถามที่เธอเคยสงสัย มือเรียวเล็กที่วางอยู่บนราวบันไดสั่นเทาจนเห็นได้ชัด น้ำตาเม็ดใส

บทที่ 13 หนีนับตั้งแต่ใยบัวก้าวขึ้นมารับตำแหน่งประธานบริหารแห่งรัตนเวช แกรนด์ ชีวิตของคุณหนูผู้แสนอ่อนหวานก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอแทบไม่มีเวลาพักผ่อน เพราะต้องแบกรับภาระดูแลทั้งอาณาจักรโรงแรมและปากท้องของเหล่าคนเก่าคนแก่ที่ยังคงซื่อสัตย์ภักดี คฤหาสน์หลังโตที่เคยมีเสียงหัวเราะของบิดา ตอนนี้กลับเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย เธอต้องเผชิญกับความอ้างว้างในบ้านหลังใหญ่เพียงลำพัง โดยมีเพียงเหล่าคนรับใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ห่าง ๆ เท่านั้นค่ำคืนนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอต้องไปงานเลี้ยงที่ห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูมถูกเนรมิตให้กลายเป็นสรวงสวรรค์ขนาดย่อมเพื่อต้อนรับแขกเหรื่อในงานกุศลครั้งยิ่งใหญ่ แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงกระทบชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มขรึมทว่าสง่างาม ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูนวลตาประหนึ่งดวงจันทร์เด่นดวงในคืนมืด ท่ามกลางรอยยิ้มที่ปั้นแต่งอย่างมืออาชีพ ใยบัวกลับรู้สึกประหม่าจากสายตาของผู้คนที่จ้องมองมา ทั้งสายตาที่ชื่นชมในความแกร่ง และสายตาที่เต็มไปด้วยคำครหาซุบซิบถึงชะตากรรมของบิดาเธอทว่า... ยังมีสายตาคู่หนึ่งที่ต่างออกไป สายตาคมกริบที่แฝงเร้นอยู่ในมุมมืดข้างเวที

บทที่ 15 กินบัว🔞🔥ท่ามกลางความเงียบงันภาคินก้มลงสบประสานสายตากับดวงหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน ดวงตาของใยบัวฉ่ำปรือหยาดเยิ้มด้วยฤทธิ์เสน่หาที่สุมทรวง พวงแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อประหนึ่งลูกตำลึงสุก ในขณะที่ริมฝีปากบางเผยอออกน้อย ๆ ราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาลิ้มลอง บรรยากาศรอบกายอัดแน่นไปด้วยความต้องการใบหน้าคมเข้มโน้มลงไปจนระยะห่างลดน้อยลงเหลือเพียงลมหายใจ ภาคินไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป เขาบดจูบลงบนริมฝีปากนุ่มอย่างโหยหา ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดรัดรึงหยอกล้อกับลิ้นเล็ก จนเกิดเสียงอันน่ากระดากหูเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบ ปลายลิ้นที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนดำเนินไปครู่ใหญ่จนหยาดน้ำใสไหลซึมที่มุมปากบาง ใบหน้าของใยบัวแดงซ่านด้วยความรัญจวนใจ มือเรียวเล็กขยุ้มเส้นผมหนาของชายหนุ่มไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวในยามที่สติกำลังจะหลุดลอย“พี่จะไม่หยุดแล้วนะ...” ภาคินผละออกมาเพียงครู่เดียวเพื่อกระซิบข้างใบหูด้วยเสียงที่พร่าพร่าอย่างสะกดกั้นอารมณ์“เหรอคะ... แล้วพี่จะอึดสักแค่ไหนกันเชียว” ใยบัวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ท้าทาย แววตาที่จ้องมองมานั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายไฟที่พร้

บทที่ 17 ขอโทษแสงตะวันยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาภายในห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยรอยสิเนหา ใยบัว ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ทว่าความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าหาไม่ใช่ความสดชื่น แต่เป็นความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เธอขยับกายอย่างยากลำบากพลางก้มลงสำรวจตัวเอง พบว่าเนื้อตัวถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่ส่งกลิ่นกายสะอาดของเขาออกมาจาง ๆความทรงจำจากค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนหลั่งไหลกลับเข้ามาประหนึ่งน้ำหลาก ทั้งสัมผัสรัญจวนใจและเสียงกระซิบพร่าที่ข้างหู มันทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความโหยหาและความละอายใจเธอกัดฟันพยายามหยัดกายลุกขึ้นจากเตียง ทว่าเพียงแค่ฝ่าเท้าสัมผัสพื้น ความระบมจากการตรากตรำในบทรักที่หนักหน่วงก็ทำให้เรียวขาอ่อนแรงลงเสียดื้อ ๆตุบ!ร่างบอบบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเสียงกระแทกนั้นดังพอที่จะทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ด้านล่างสะดุ้งสุดตัว ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็วิ่งรัวขึ้นมาบนชั้นสอง ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักออกอย่างแรง“คุณหนู! ลุกขึ้นมาทำไมครับ!”ภาคินรีบเข้าไปช้อนร่างตัวเล็กขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็