บ้าใบ้ใยบัว

เมื่อ "นกน้อยในกรงทอง" ตกหลุมรัก "ชายใบ้พเนจร"ใยบัว คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ถูกขังอยู่ในกรงทองของบิดา เธอถูกปฏิบัติราวกับเป็นเพียง 'หมาก' ในกระดานธุรกิจ ไร้อิสระและไร้หัวใจ จนกระทั่งวันที่เธอแอบหนีออกมาและได้พบกับ 'ไอ้ใบ้' ชายจรจัดมอมแมมที่นั่งอยู่ข้างกำแพงบ้าน ความสงสารนำไปสู่ความผูกพันที่เธอไม่เคยได้รับจากใครแต่ความจริงกลับไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิด... ภายใต้คราบคนจรจัดที่พูดไม่ได้ คือ ร.ต.อ. ภาคิน นายตำรวจหนุ่มผู้แข็งแกร่งที่แฝงตัวเข้ามาสืบคดีลับในคฤหาสน์ของเธอ!ท่ามกลางไฟแค้นและการหักหลัง... ความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางคำลวงจะลงเอยอย่างไร? เมื่อคนที่เธอไว้ใจที่สุด กลับเป็นคนที่เข้ามาเพื่อทำลายทุกอย่างในชีวิตเธอ!“แบ... แบ้...” เขายังคงยืนยันในความเงียบ“ได้... ถ้าพี่ไม่ยอมพูด บัวจะกรีดร้องให้คนทั้งบ้านขึ้นมาเดี๋ยวนี้! บัวจะบอกคุณพ่อว่าพี่แอบเข้าห้องบัว!” ใยบัวขู่พร้อมกับสูดลมหายใจตั้งท่าจะส่งเสียงร้องมันคือหน้าที่... ที่พี่เลี่ยงไม่ได้จริง ๆ ครับใยบัว” ภาคินพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักใจ“หน้าที่เหรอคะ? แต่พี่หลอกบัว พี่ปลอมตัวเข้ามาอยู่ในบ้านบัว!” เธอเถียงกลับอย่า

บทที่ 1 กรงทองแสงแดดยามบ่ายทอแสงอ่อนลง ลอดผ่านแมกไม้ในสวนสวยมาตกกระทบลงบนร่างอ้อนแอ้นของ ‘ใยบัว’ หรือ พิชญ์นารา รัตนเวช เธอกำลังนั่งร้อยมาลัยอย่างประณีตอยู่กลางศาลาไม้สักทอง กลิ่นหอมกรุ่นของดอกมะลิและกุหลาบมอญอบอวลไปทั่วบริเวณ หากแต่บรรยากาศรอบกายกลับดูขัดตา เมื่อมองเลยสวนดอกไม้ออกไป กลับพบชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มยืนคุมเข้มอยู่ทุกจุดประหนึ่งเรือนจำ“คุณหนูขา... รับของว่างสักหน่อยไหมจ๊ะ ชมพู่เตรียมข้าวเหนียวมะม่วงของโปรดมาให้ด้วยนะ” ชมพู่ สาวใช้คนสนิทเยื้องกรายเข้ามาถามด้วยรอยยิ้ม“ไม่เป็นไรจ้าชมพู่ บัวยังไม่ค่อยหิวเลย” ใยบัวเงยหน้าขึ้นจากเข็มร้อยมาลัยเพียงครู่หนึ่ง รอยยิ้มหวานละมุนที่มักจะมอบให้คนรอบข้างเสมอถูกฉาบไว้ด้วยความอ่อนล้าเล็กน้อย ก่อนที่มือเรียวสวยจะก้มลงบรรจงวางกลีบดอกไม้ลงบนด้ายทีละดอกอย่างใจเย็นทว่าความสงบเงียบนั้นพังทลายลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินใกล้เข้ามา ‘เสี่ยไกร’ เจ้าของอาณาจักรโรงแรมระดับประเทศผู้ทรงอิทธิพล ปรากฏกายขึ้นในชุดสากลที่เนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทุกก้าวย่างของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนรับใช้ต้องก้มหน้าหลบสายตา“ใยบัว... ไปเตรียมตัวซะ เย็นน

บทที่ 3 พี่ใบ้นับตั้งแต่ค่ำคืนที่ปะทะคารมกับผู้เป็นพ่อจนใจสลาย ใยบัวก็เลือกที่จะเก็บตัวอยู่แต่ในอาณาเขตของคฤหาสน์รัตนเวช ราวกับนกน้อย เพราะรู้ดีว่ายิ่งดิ้นรน ปัญหาก็ยิ่งรุมเร้าจนเหนื่อยล้าเกินจะรับไหวเช้าวันนี้อากาศปลอดโปร่ง ใยบัวเดินทอดน่องอยู่ในสวนดอกไม้ที่บานสะพรั่ง มือเรียวสวยเอื้อมไปเด็ดดอกไม้ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่คุ้นตาอยู่ภายนอกรั้วสแตนเลสฉลุลายหนาหนัก ร่างกำยำในชุดมอมแมมของชายเร่ร่อนคนเดิมที่เคยช่วยเธอไว้กำลังนั่งพิงกำแพงปูนเย็นชืดอยู่เพียงลำพัง“เปิดประตูให้บัวหน่อย...” เธอหันไปสั่งบอดี้การ์ดที่ยืนคุมอยู่หน้าประตูบ้านด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเด็ดขาด นัยน์ตาสวยที่มักจะอ่อนหวานอยู่เสมอยามนี้กลับวาวโรจน์ขึ้นด้วยความขุ่นเคือง รังสีความดุดันที่สืบทอดมาจากผู้เป็นพ่อแผ่ออกมาจนชายชุดดำต้องก้มหน้าละล่ำละลักปลดล็อกประตูบานใหญ่ให้แต่โดยดี แม้ในใจจะหวั่นเกรงต่อคำสั่งของเสี่ยไกรเพียงใดก็ตาม“คุณหนูจะออกไปไหนครับ? เสี่ยสั่งไว้ว่า...” หนึ่งในบอดี้การ์ดชักสีหน้าลำบากใจ พยายามอ้างถึงคำสั่งของผู้เป็นนาย“บัวบอกให้เปิด... ก็คือเปิด” นัยน์ตาสวยกลับฉายแววกร้าวขึ้นด้วยความขุ่นเคือ

บทที่ 5 คนสวนคนใหม่ในช่วงโพล้เพล้ที่แสงอาทิตย์อัสดงค่อยๆ ลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มรำไรปนสีม่วงหม่น บรรยากาศภายในคฤหาสน์รัตนเวชกลับมายิ่งทวีความตึงเครียดอีกครั้ง เมื่อเสียงรถยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุข เป็นสัญญาณว่าเจ้าของบ้านได้กลับมาแล้วใยบัวยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้าง มือเรียวเล็กบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องแจ้งเรื่องคนสวนใหม่ให้ผู้เป็นพ่อทราบด้วยตัวเอง ก่อนที่พวกบอดี้การ์ดปากสว่างจะนำเรื่องนี้ไปรายงานในทางที่ผิด“คุณพ่อคะ... บัวมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบค่ะ”ใยบัวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความราบเรียบไว้ ขณะที่ เสี่ยไกรเดินหน้าตึงเข้ามาในห้องโถง เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังกลับตัวใหญ่ ท่าทางเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งวัน แววตาคมดุเหลือบมามองลูกสาวเพียงแวบเดียว“มีอะไรก็ว่ามา พ่อเหนื่อย” เสียงทุ้มแหบเอ่ยอย่างตัดรำคาญ“คือ... บัวรับคนงานใหม่เข้ามาช่วยงานสวนคนหนึ่งค่ะ พอดีเห็นว่าช่วงนี้ป้าพรบ่นว่าคนงานเก่าลาออกไปหลายคน งานในสวนเลยค่อนข้างล้นมือ” ใยบัวพูดออกไปด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ เธอจดจำใบหน้าคมเข้มของพี่ใบ้หลังอาบน้ำได้ดี และนั่นยิ่งทำให้เธอ

บทที่ 7 เริ่มแผนเมื่อเข็มนาฬิกาเคลื่อนผ่านเที่ยงคืนอันเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมคฤหาสน์รัตนเวชจนดูไร้สิ่งมีชีวิต ทว่าภายในห้องพักคนงานที่มีไอ้ใบ้ผู้โง่งมในสายตาคนอื่นได้มลายหายไป เหลือเพียงภาคิน นายตำรวจหนุ่มผู้แฝงไปด้วยความเฉลียวฉลาดและร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักภาคินขยับกายอย่างแผ่วเบา ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทกลืนไปกับเงามืด เขาใช้ทักษะการพรางตัวลัดเลาะผ่านสวนที่คุ้นเคย หลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดและจังหวะการเดินยามของบอดี้การ์ดได้อย่างแม่นยำที่กำลังออกตรวจตรา เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังประตูหน้า แต่กลับลอบปีนป่ายตามโครงสร้างสถาปัตยกรรมที่สลับซับซ้อนขึ้นสู่ชั้นบนของคฤหาสน์อย่างคล่องแคล่วจุดหมายคือ ห้องทำงานของเสี่ยไกร... ภายในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารและข้าวของเครื่องใช้ ภาคินใช้เครื่องมือพิเศษปลดล็อกลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างเบามือ จนกระทั่งพบแฟ้มเอกสารที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นลับ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบเมื่อเขาเห็นหลักฐานสำคัญรายการขนส่งอาวุธเถื่อนล็อตใหญ่ที่กำลังจะส่งออกไปยังชายแดนในสัปดาห์หน้าแชะ แชะ แชะเสียงชัตเตอร์เบาละเอียดบันทึกทุกตัวอักษรและลายเซ็นของเสี่ยไกรไว