LOGINดอกฟ้าในกรงทองกับชายพเนจรไร้ที่มา... ความรักที่เริ่มต้นจากคำลวง เธอหยิบยื่นความเมตตา แต่สิ่งที่เขาตอบแทนกลับมาคือความเร่าร้อนที่เธอไม่เคยสัมผัส ภายใต้ความมอมแมมเขาคือคนที่เธอไม่ควรเผลอใจให้ที่สุด!
View Moreเมื่อ "นกน้อยในกรงทอง" ตกหลุมรัก "ชายใบ้พเนจร"ใยบัว คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ถูกขังอยู่ในกรงทองของบิดา เธอถูกปฏิบัติราวกับเป็นเพียง 'หมาก' ในกระดานธุรกิจ ไร้อิสระและไร้หัวใจ จนกระทั่งวันที่เธอแอบหนีออกมาและได้พบกับ 'ไอ้ใบ้' ชายจรจัดมอมแมมที่นั่งอยู่ข้างกำแพงบ้าน ความสงสารนำไปสู่ความผูกพันที่เธอไม่เคยได้รับจากใคร
แต่ความจริงกลับไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิด... ภายใต้คราบคนจรจัดที่พูดไม่ได้ คือ ร.ต.อ. ภาคิน นายตำรวจหนุ่มผู้แข็งแกร่งที่แฝงตัวเข้ามาสืบคดีลับในคฤหาสน์ของเธอ! ท่ามกลางไฟแค้นและการหักหลัง... ความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางคำลวงจะลงเอยอย่างไร? เมื่อคนที่เธอไว้ใจที่สุด กลับเป็นคนที่เข้ามาเพื่อทำลายทุกอย่างในชีวิตเธอ! “แบ... แบ้...” เขายังคงยืนยันในความเงียบ “ได้... ถ้าพี่ไม่ยอมพูด บัวจะกรีดร้องให้คนทั้งบ้านขึ้นมาเดี๋ยวนี้! บัวจะบอกคุณพ่อว่าพี่แอบเข้าห้องบัว!” ใยบัวขู่พร้อมกับสูดลมหายใจตั้งท่าจะส่งเสียงร้อง มันคือหน้าที่... ที่พี่เลี่ยงไม่ได้จริง ๆ ครับใยบัว” ภาคินพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักใจ “หน้าที่เหรอคะ? แต่พี่หลอกบัว พี่ปลอมตัวเข้ามาอยู่ในบ้านบัว!” เธอเถียงกลับอย่างไม่ยอมความ “พี่ไม่ได้หลอก... พี่แค่ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดเท่านั้นเองจ้ะ” เขาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ พลางบีบมือนุ่มนิ่มเบา ๆ อย่างอ้อนวอน “คำพูดมากมาย แต่ความหมายเดิมค่ะคุณตำรวจ!” ใยบัวสะบัดหน้าหนีพร้อมประชดประชันใส่ด้วยความแง่งอน นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ชื่อตัวละคร สถานที่ และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเพียงเรื่องสมมติ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน โดยมีเนื้อหาที่ควรระวังดังนี้:ความต่างของอายุ พระเอกและนางเอกมีอายุห่างกันพอสมควร (9 ปี)การปิดบังตัวตน มีเนื้อหาเกี่ยวกับการโกหก หลอกลวง และการแฝงตัวเพื่อทำภารกิจลับ (พระเอกปลอมตัวเป็นคนใบ้)การเหยียดชนชั้น มีบทสนทนาหรือการกระทำที่ดูถูกเหยียดหยามคนพเนจรและคนไร้บ้านความรุนแรง มีฉากการต่อสู้ การใช้อาวุธ และเหตุการณ์อันตรายจากการสืบคดีของตำรวจฉากอีโรติก (18+) มีการบรรยายฉากร่วมรักอย่างละเอียดและเร่าร้อน #บ้าใบ้ใยบัว สวัสดีค่ะขอฝากตัวฝากใจและฝาก "พี่ใบ้" กับ คุณหนูใยบัว ไว้ในอ้อมกอดรี้ดด้วยนะครับ ✅ กดติดตามนามปากกา ✅ กดนิยายเข้าคลัง ✅ กดหัวใจ คุยกับไรต์สักนิด • หากคุณรี้ดท่านใดพบคำผิด หรือจุดไหนที่อ่านแล้วสะดุดเหมือนตอนใยบัวโดนบอดี้การ์ดกักตัว คอมเมนต์สะกิดแจ้งไรต์ได้เลยนะครับ ไรต์จะรีบตามไปแก้ไขให้ทันที ขอบคุณมาก ๆ • หากเนื้อหาตอนไหนอ่านแล้วรู้สึกไม่สบายใจ หรือมีจุดที่อยากให้ปรับปรุง สามารถ "ติเพื่อก่อ" ได้เสมอ ไรต์ยินดีรับฟังทุกความเห็น เพื่อให้นิยายเรื่องนี้ออกมาสมบูรณ์ที่สุด ขอนิดเดียว... ขอแบบสุภาพ ไม่ใช้คำหยาบคายต่อกันนะคะ มาสนุกและลุ้นไปกับความรักของนายตำรวจสายลับ กับ คุณหนูกรงทอง ไปด้วยกันนะคะ!ขอบคุณทุกการสนับสนุนที่มีให้ "คุณหนูของพี่ใบ้" ทุกคนจ้า ❤️บทที่ 20 แต่งงานกันไหม?🔞🔥หลังจากเรื่องร้ายผ่านพ้นไป คฤหาสน์รัตนเวชที่เคยรุ่งเรืองกลับเงียบเหงาลงถนัดตา ทว่าในความเงียบนั้นกลับมีความอบอุ่นสายหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ภาคินได้รับอนุญาตจากใยบัวให้ย้ายเข้ามาอยู่ในตึกใหญ่ ไม่ใช่ในฐานะคนสวนใบ้อีกต่อไป แต่ในฐานะเจ้าของหัวใจความหวาดกลัวจากเหตุการณ์บุกจับคุณพ่อ และภาระงานอันหนักอึ้งที่โรงแรมซึ่งเธอต้องแบกรับเพียงลำพัง ทำให้ไหล่บางดูล้าลงอย่างเห็นได้ชัด ในยามค่ำคืนที่แสงจันทร์นวลตาฉาบไล้ผ่านผ้าม่านลูกไม้เข้ามาในห้องนอน ภาคินขยับกายเข้าไปโอบกอดร่างเล็กที่นอนทอดกายอยู่เคียงข้าง กลิ่นหอมจาง ๆ จากเรือนผมของเธอยังคงทำให้เขาคลั่งไคล้ได้เสมอ“คุณหนูครับ... แต่งงานกับพี่ไหม?”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดใบหูทำเอาหัวใจคนฟังเต้นรัว ภาคินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการจะบอกว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอไปไหนอีก“พี่ใบ้... แน่ใจแล้วเหรอจ๊ะ?”ใยบัวเอ่ยถามเสียงแผ่ว สรรพนามที่เคยใช้เรียกเขายังคงติดปาก แม้จะรู้เต็มอกว่าเขาคือผู้กองภาคินที่เป็นนายตำรวจสังกัดปราบอาชญากรรมก็ตาม“แน่ใจสิครับ... คุณหนูเป็นของพี่แล้วนะ เป็นทั้งตัวและหัวใจ พี่จะปล่อยให้หลุดมือ
บทที่ 19 เป็นห่วงภายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลตำรวจ กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ดังระงมไปทั่วบริเวณ ภาคินนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยถลอกและบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังซึ่งเพิ่งผ่านการเย็บสดๆ ร้อนๆ ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดลงเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงวาวโรจน์ด้วยความดื้อดึง“ผมบอกแล้วไงว่าไม่นอน! แค่นี้ไกลหัวใจเยอะแยะ ผมจะกลับ!” ภาคินตวาดเสียงแข็งใส่พยาบาลที่พยายามจะเข็นเตียงเขาไปที่ห้องพักฟื้น“ไอ้คินครับ! แผลมึงลึกนะเว้ย หมอบอกว่าเสี่ยงติดเชื้อ มึงจะรีบไปไหนนักหนาวะ” หมวดสินที่ยืนกอดอกเฝ้าอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด“กูจะไปหาใยบัว... กูสัญญากับเขาไว้ว่าจะไปรับ” ภาคินพยายามจะยันตัวลุกลงจากเตียง ทว่าความเจ็บแปล็บที่แผ่นหลังทำให้เขาต้องนิ่วหน้าและทรุดตัวลงนั่งตามเดิม“สภาพมึงตอนนี้ แค่เดินไปเข้าห้องน้ำให้รอดก่อนเถอะไอ้เสือ!” หมวดสินกดไหล่เพื่อนรักไว้แน่น “มึงดูสารรูปตัวเองบ้าง เลือดซึมจนผ้าพันแผลแดงฉานขนาดนี้ ถ้าคุณหนูเขามาเห็นมึงในสภาพนี้ เขาจะไม่ยิ่งตกใจจนช็อกไปเหรอวะ”คำพูดของหมวดสินทำให้ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพใบหน้าตื่นตระหนกของใ
บทที่ 18 กำลังใจในวันปฏิบัติการกาลเวลาหมุนผ่านไปเร็ว ตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ภาพของนายตำรวจหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ทำหน้าที่สารถีจำเป็น คอยรับส่งประธานบริหารคนสวยระหว่างคฤหาสน์และโรงแรมรัตนเวช แกรนด์ กลายเป็นภาพที่พนักงานทุกคนเริ่มจะคุ้นตา แม้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะยังคงเป็นปริศนาที่ชวนให้คนรอบข้างคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ทว่าสำหรับภาคินแล้ว ทุกวินาทีที่ได้อยู่ใกล้ชิดเธอในรถคันเดิมนี้คือช่วงเวลาที่แสนล้ำค่าที่สุดในบ่ายวันหนึ่งขณะที่รถยนต์ส่วนตัวมุ่งหน้าสู่โรงแรมหรู ภาคินลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของคนข้างกายที่กำลังตรวจเอกสารด้วยความตั้งใจ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา“ใยบัวครับ... สามเดือนมาแล้วนะ ใจอ่อนให้พี่บ้างหรือยังคะคนดี?” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ทอดหวานอย่างสื่อความหมาย“ยังค่ะ” ใยบัวตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงาน ทว่ามุมปากกลับแอบขยับเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต“ใจร้ายจังเลยนะ...ปล่อยให้พี่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ พี่เสียใจจนกินข้าวไม่ลงแล้วนะเนี่ย” ภาคินแกล้งถอนหายใจยาว ทำหน้าเศร้าสร้อยคล้ายเด็กน้อยที่โดนขัดใจ“ค่ะ รับทราบแล้วค่ะ” ใยบัวพยักหน้ารับแบบส่งเดช
บทที่ 17 ขอโทษแสงตะวันยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาภายในห้องนอนที่เคยอบอวลไปด้วยรอยสิเนหา ใยบัว ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ทว่าความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าหาไม่ใช่ความสดชื่น แต่เป็นความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เธอขยับกายอย่างยากลำบากพลางก้มลงสำรวจตัวเอง พบว่าเนื้อตัวถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่ส่งกลิ่นกายสะอาดของเขาออกมาจาง ๆความทรงจำจากค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนหลั่งไหลกลับเข้ามาประหนึ่งน้ำหลาก ทั้งสัมผัสรัญจวนใจและเสียงกระซิบพร่าที่ข้างหู มันทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความโหยหาและความละอายใจเธอกัดฟันพยายามหยัดกายลุกขึ้นจากเตียง ทว่าเพียงแค่ฝ่าเท้าสัมผัสพื้น ความระบมจากการตรากตรำในบทรักที่หนักหน่วงก็ทำให้เรียวขาอ่อนแรงลงเสียดื้อ ๆตุบ!ร่างบอบบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเสียงกระแทกนั้นดังพอที่จะทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ด้านล่างสะดุ้งสุดตัว ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็วิ่งรัวขึ้นมาบนชั้นสอง ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักออกอย่างแรง“คุณหนู! ลุกขึ้นมาทำไมครับ!”ภาคินรีบเข้าไปช้อนร่างตัวเล็กขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็
บทที่ 16 ทำเบบี้ 🔞🔥ภาคินซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น เขาสูดดมกลิ่นกายสาวอย่างกระหายพร้อมกับโถมกายเน้นย้ำความรู้สึกสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ถอนกายออกอย่างอ่อนโยน ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่ยังคงเต้นแรงแข่งกันชายหนุ่มพลิกกายลงนอนด้านข้างพลางรั้งร่างเล็
บทที่ 15 กินบัว🔞🔥ท่ามกลางความเงียบงันภาคินก้มลงสบประสานสายตากับดวงหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน ดวงตาของใยบัวฉ่ำปรือหยาดเยิ้มด้วยฤทธิ์เสน่หาที่สุมทรวง พวงแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อประหนึ่งลูกตำลึงสุก ในขณะที่ริมฝีปากบางเผยอออกน้อย ๆ ราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาลิ้มลอง บรรยากาศรอบกายอัดแน่นไปด้วยควา
บทที่ 14 ช่วยบัวด้วยทันทีที่ก้าวประตูห้องน้ำออกมา ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศกลับไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านอยู่ภายใต้ผิวเนื้อจางหายไป ใยบัวพยายามประคองสติที่เริ่มหลุดลอย สายตาพร่าเลือนกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความหวาดระแวง กลัวเหลือเกินว่าร่างที่น่าสะอิดสะเอียนของท่านพินิจจะปรากฏขึ้นมาอ
บทที่ 13 หนีนับตั้งแต่ใยบัวก้าวขึ้นมารับตำแหน่งประธานบริหารแห่งรัตนเวช แกรนด์ ชีวิตของคุณหนูผู้แสนอ่อนหวานก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอแทบไม่มีเวลาพักผ่อน เพราะต้องแบกรับภาระดูแลทั้งอาณาจักรโรงแรมและปากท้องของเหล่าคนเก่าคนแก่ที่ยังคงซื่อสัตย์ภักดี คฤหาสน์หลังโตที่เคยมีเสียงหัวเราะของบิดา ตอนนี้กลับ






reviews