All Chapters of สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง: Chapter 11 - Chapter 20

รถม้าคันใหญ่ของจวนแม่ทัพเคลื่อนตัวผ่านความมืดมิด เสียงล้อบดเบียดไปกับพื้นถนนหินดังครืดคราดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าบรรยากาศภายในรถม้านั้นกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกเนี่ยซวง นั่งกอดอกพิงผนังรถม้า ใบหน้าที่พอกแป้งหนาเตอะและแต่งแต้มจนดูเหมือนตัวตลกบัดนี้บูดบึ้งไม่ต่างจากเต้าหู้เหม็น นางจ้องมองบิดามารดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาตัดพ้อแม่ทัพเนี่ย และ ฮูหยิน กลับมีสีหน้าเบิกบานราวดอกไม้บานยามเช้า ทั้งสองต่างผลัดกันชื่นชมราชโองการสีทองในมือราวกับเป็นของล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า"ลูกรัก เจ้าช่างเป็นดาวนำโชคของตระกูลเราจริงๆ" ฮูหยินเนี่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงปลาบปลื้ม นางเอื้อมมือมาลูบศีรษะบุตรสาวอย่างรักใคร่ "แม่นึกว่าการที่เจ้าแต่งกายเช่นนี้จะทำให้ฝ่าบาทกริ้วเสียแล้ว ผู้ใดจะคาดคิดว่าท่านอ๋องจะมีสายตาแหลมคม มองเห็นความงามที่ซ่อนอยู่ภายในความแปลกประหลาดของเจ้า"เนี่ยซวงอยากจะกรีดร้องออกมาให้ลั่นรถม้า ความงามอันใดกัน คนผู้นั้นจงใจกลั่นแกล้งนางชัดๆ "ท่านแม่ ท่านไม่คิดบ้างหรือเจ้าคะว่าท่านอ๋องอาจจะเพียงแค่อยากได้ตัวตลกไปไว้ดูเล่นในวัง" เนี่ยซวงแย้งเสียงขุ่น "ลูกแต่งตัวเป็นไก่ฟ้าหางย

ข่าวการพระราชทานสมรสระหว่างชินอ๋องมู่หรงจิ่งและคุณหนูเนี่ยซวงแห่งจวนแม่ทัพ กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดในเมืองหลวงภายในโรงน้ำชาและหอสุราต่างเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่มาถกเถียงกันถึงความเหมาะสม บ้างก็ว่าเป็นการจับคู่ที่ฟ้าประทานระหว่างบุรุษทรงอำนาจกับสตรีผู้มีบิดากุมกำลังทหาร บ้างก็พนันกันว่าคุณหนูเนี่ยผู้มีกิริยาก้าวร้าวจะถูกท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดสั่งลงทัณฑ์ภายในกี่วันหลังแต่งงานทว่าภายในจวนแม่ทัพ บรรยากาศกลับมิได้ชื่นมื่นดังเช่นข่าวลือของหมั้นกองเท่าภูเขาที่ถูกส่งมาจากวังชินอ๋องวางเรียงรายเต็มหน้าเรือนหลัก ทั้งผ้าไหม เครื่องลายคราม และทองคำ ล้วนเป็นของล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้ แต่สำหรับเนี่ยซวง ของเหล่านี้เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัดนางไว้กับบุรุษจอมเจ้าเล่ห์ผู้นั้น"ขนออกไปให้พ้นสายตา" เนี่ยซวงตวาดเสียงดัง นางชี้มือไปที่หีบผ้าไหมสีแดงสด "ข้าเกลียดสีแดง สีแดงพวกนี้มันบาดตาข้า นำไปเผาทิ้งเสียให้สิ้นซาก"พ่อบ้านเมิ่งคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งแทนคนเก่า รีบกุลีกุจอเข้ามาห้ามปราม "คุณหนูทำเช่นนั้นมิได้ขอรับ นี่เป็นของหมั้นพระราชทาน หากทำลายทิ้งถือเป็นความผิดร้ายแรง อาจนำภัยมาสู่

ยามโฉ่วมาเยือนแสงจันทร์สลัวถูกบดบังด้วยเมฆหนา ทว่าย่านเริงรมย์แห่งเมืองหลวงกลับสว่างไสวราวกับกลางวัน โคมไฟสีแดงนับพันดวงถูกแขวนประดับตามชายคาของหอสุราและโรงน้ำชา เสียงดนตรีบรรเลงและเสียงหัวเราะต่อกระซิกของเหล่าบุรุษและสตรีดังระงมไปทั่วบริเวณที่นี่คือหอหมื่นบุปผา สถานเริงรมย์อันดับหนึ่งที่เลื่องชื่อลือนามว่าเป็นแหล่งรวมสาวงามและสุราชั้นเลิศ ขุนนางน้อยใหญ่และเศรษฐีต่างตบเท้าเข้ามาหาความสำราญกันไม่ขาดสายทว่าในคืนนี้ หอหมื่นบุปผาได้รับเกียรติต้อนรับแขกผู้มีลักษณะสะดุดตาผู้หนึ่งคุณชายรูปงามในชุดผ้าไหมสีขาวปักลายไผ่เขียว ใบหน้าจิ้มลิ้มเกลี้ยงเกลาเกินบุรุษ ริมฝีปากแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตสุกใส มือถือพัดจีบสะบัดไปมาด้วยท่วงท่าเจ้าสำราญ เบื้องหลังมีเด็กรับใช้หน้าตาตื่นตระหนกเดินตามต้อยๆเนี่ยซวง ในคราบคุณชายเจ้าสำราญ เดินยืดอกเข้ามาในโถงกลาง นางเหลือบตามองป้ายชื่อร้านด้วยความพึงพอใจการปลอมตัวครั้งนี้ นางมั่นใจว่าแนบเนียนยิ่งนัก นางใช้ผ้าพันหน้าอกจนแน่นจนแทบหายใจไม่ออก รวบผมขึ้นสวมกวานหยก และฝึกเดินส่ายไหล่ให้ดูองอาจห้าวหาญเยี่ยงบุรุษ"คุณชาย" ปั้นเซี่ย ที่ปลอมเป็นเด็กรับใช้กระซิบเสียงสั่น "เร

สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาลอยอบอวลไปทั่วจวนแม่ทัพ บรรยากาศดูเหมือนจะสงบสุข ทว่าภายในเรือนของเนี่ยซวง กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆเนี่ยซวงนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองให้ปั้นเซี่ยสางผมอย่างเบามือ บนโต๊ะเครื่องประทินโฉมมีปิ่นหยกขาวลายดอกเหมยที่มู่หรงจิ่งมอบให้วางสงบนิ่งอยู่ มันส่องประกายแวววาวล้อแสงแดดราวกับจะเตือนให้นางระลึกถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น"คุณหนูเจ้าคะ" ปั้นเซี่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ "ระยะนี้บ่าวรู้สึกว่าบรรยากาศในจวนดูแปลกประหลาดพิกล บ่าวไพร่ในเรือนของคุณหนูรองเนี่ยโหรวดูมีลับลมคมนัย เดินเข้าออกเรือนกันขวักไขว่ ทั้งยังมีการลักลอบนำคนนอกเข้ามาในยามวิกาลด้วยเจ้าค่ะ"เนี่ยซวงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองเงาสะท้อนของตนเองในคันฉ่องเนี่ยโหรว คือน้องสาวต่างมารดาของนาง บุตรสาวของอนุภรรยาที่บิดารับเข้ามาดูแล ภายนอกเนี่ยโหรวเป็นดรุณีที่ดูอ่อนหวาน บอบบาง น่าทะนุถนอมราวกับดอกบัวขาวที่ไร้พิษภัย มักจะพูดจาเสียงเบาและมีน้ำตาคลอเบ้าอยู่เสมอ ทำให้ผู้พบเห็นอดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสารเอ็นดูทว่าเนี่ยซวงรู้ดีกว่าผู้ใด ว่าภายใต้ท่าทีอ่อนแอไร้ทางสู้นั้น ซุ

สายลมในยามรุ่งอรุณพัดผ่านม่านมุ้งสีขาวนวลเข้ามาภายในห้องนอน กลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยมาแตะจมูก ทว่าเจ้าของห้องกลับมิได้มีความสุนทรีย์กับบรรยากาศอันแสนสงบสุขนี้เลยแม้แต่น้อยเนี่ยซวง นอนลืมตาโพลงจ้องมองเพดานมุ้งมาตั้งแต่ไก่โห่ นางพลิกตัวไปมาด้วยความกลัดกลุ้มใจ เรื่องราวเมื่อวานที่นางเปิดโปงอนุเจียงและนักพรตกำมะลอ แม้จะสะใจที่ได้จัดการคนชั่ว แต่ผลลัพธ์ที่ตามมากลับตาลปัตรไปจากที่นางคาดหวังไว้แทนที่ชาวเมืองจะหวาดกลัวในความโหดเหี้ยมของนางที่ใช้ผงพิษทรมานนักพรต ข่าวลือกลับแพร่สะพัดออกไปว่า คุณหนูใหญ่สกุลเนี่ยมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมคนชั่ว ทั้งยังกตัญญู ปกป้องน้องสาวและบิดาจากมนตร์ดำ"บัดซบ" เนี่ยซวงสบถออกมาเบาๆ นางลุกขึ้นนั่งแล้วทุบหมอนระบายอารมณ์ "ข้าอุตส่าห์เล่นบทนางมารร้าย ขู่จะทำให้เนื้อตัวเน่าเฟะ แต่ไฉนกลายเป็นวีรสตรีไปได้เล่า"ปั้นเซี่ย ที่เพิ่งยกอ่างน้ำล้างหน้าเข้ามา เห็นนายสาวหัวฟัดหัวเหวี่ยงแต่เช้าก็อดขำมิได้"คุณหนูเจ้าคะ บ่าวว่ายอมรับชะตากรรมเถิดเจ้าค่ะ ท่านอ๋องทรงวางหมากไว้หมดแล้ว ไม่ว่าท่านจะขยับตัวไปทางใด พระองค์ก็ทรงกวาดต้อนให้ท่านกลายเป็นพระชายาผู้เพียบพร้อมอ