All Chapters of สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง: Chapter 31 - Chapter 40

ประตูวังหลวงสีชาดสูงตระหง่านเปิดออกต้อนรับผู้มาเยือน เนี่ยซวงก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย แม้ภายในใจจะเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น แต่นางก็มิยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้ศัตรูเห็นเบื้องหน้าของนางคือกำแพงสูงเสียดฟ้าและหลังคากระเบื้องสีเหลืองทองอร่ามที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา ความยิ่งใหญ่ของพระราชวังสามารถข่มขวัญผู้คนให้ตัวเล็กลงได้ในพริบตา ทว่าเนี่ยซวงกลับเชิดหน้าขึ้น มองมันเป็นเพียงกรงขังขนาดมหึมาที่ประดับประดาด้วยเพชรพลอย"เชิญทางนี้ คุณหนูเนี่ย" กงกงเดินนำหน้าด้วยท่าทางเชิดหยิ่ง "ไทเฮาทรงรอท่านอยู่ที่ตำหนักฉือหนิง"เนี่ยซวงเดินตามไปเงียบๆ ระหว่างทางนางสังเกตเห็นสายตาของเหล่านางกำนัลและขันทีที่ลอบมองมาแล้วซุบซิบกัน บางคนมองด้วยความสมเพช บางคนมองด้วยความริษยาเมื่อมาถึงหน้าตำหนักฉือหนิง กลิ่นกำยานฉุนจมูกก็ลอยมาปะทะหน้า บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก เนี่ยซวงสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้ดูไร้เดียงสาและยโสโอหังในเวลาเดียวกัน ก่อนจะก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไปภายในตำหนักตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงด้วยไม้จันทน์หอมและทองคำ บนตั่งยาวที่ปูด้วยขนสัตว์ราคาแพง มีสตรีสูงศักดิ์นางหนึ่งนั่ง

เสียงดนตรีบรรเลงไพเราะเสนาะหู กลิ่นสุราหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วตำหนักจัดเลี้ยง วันนี้เป็นวันงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตจากแคว้นอวี้อย่างเป็นทางการ ฮ่องเต้ประทับบนบัลลังก์มังกร โดยมีไทเฮาประทับเคียงข้างด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตาเนี่ยซวงนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างกายมู่หรงจิ่ง นางสวมชุดสีแดงกุหลาบคลุมทับด้วยผ้าไหมสีขาวปักลายเมฆา ดูสง่างามและโดดเด่นสมตำแหน่งว่าที่พระชายาเอก ทว่าสายตาของคนทั้งงานกลับมิได้จับจ้องที่นาง หากแต่จับจ้องไปที่สตรีผู้มาใหม่ที่กำลังก้าวเข้ามาในท้องพระโรงองค์หญิงอวี้หลัน แห่งแคว้นอวี้นางสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนพลิ้วไหวราวกับสายน้ำ ใบหน้างดงามหมดจดราวกับหยกแกะสลัก กิริยาท่าทางอ่อนช้อยนุ่มนวล ทุกย่างก้าวดูแผ่วเบาราวกับเทพธิดาเดินเหินบนก้อนเมฆ ข้างกายมีองครักษ์หญิงติดตามมาด้วยท่าทางเข้มแข็ง"ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมไทเฮา" อวี้หลันย่อกายคารวะด้วยท่วงท่าที่งดงามไร้ที่ติ เสียงของนางหวานใสราวนกขมิ้น "อวี้หลันนำของบรรณาการจากเสด็จพ่อมาถวาย และขอให้แคว้นต้าเยี่ยนเจริญรุ่งเรืองสืบไปเพคะ""ลุกขึ้นเถิดองค์หญิง" ไทเฮายิ้มกว้าง "ได้ยินกิตติศัพท์ความงามและความสามารถของเจ้ามานาน วันนี้ได้เห็นกับต

ณ ตำหนักรับรองของราชทูตแคว้นอวี้ข้าวของเครื่องใช้ล้ำค่าถูกกวาดตกแตกกระจายเกลื่อนพื้น เสียงกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจดังลอดออกมาจากห้องนอนขององค์หญิงอวี้หลัน"พ่ายแพ้... ข้าพ่ายแพ้ให้แก่สตรีไร้หัวนอนปลายเท้าผู้นั้นได้อย่างไร"อวี้หลันยืนหอบหายใจ ใบหน้าหวานที่เคยงดงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะ นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความอับอายจากการพ่ายแพ้การประลองในงานเลี้ยงเมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอน นางที่เป็นถึงหญิงงามอันดับหนึ่งและยอดฝีมือแห่งแคว้นอวี้ กลับต้องมาเสียหน้าให้แก่บุตรสาวแม่ทัพบ้านป่าเมืองเถื่อนนางกำนัลคนสนิทรีบคลานเข่าเข้ามา เก็บเศษแจกันอย่างลนลาน"องค์หญิงโปรดระงับโทสะ หากผู้อื่นมาได้ยินเข้าจะเสียพระเกียรตินะเพคะ""เกียรติงั้นหรือ ข้ายังเหลือเกียรติอันใดให้รักษาอีก" อวี้หลันตวาดกลับ "พี่จิ่งหักหน้าข้าต่อหน้าธารกำนัล เขาเลือกนาง เขาเลือกนังแพศยานั่น ทั้งที่ข้ามาก่อน ข้าสูงส่งกว่า"แววตาของนางเปลี่ยนจากความเจ็บปวดเป็นความอำมหิต นางเดินไปเปิดหีบสมบัติที่นำมาจากแคว้นอวี้ ล้วงหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีแดงใบเล็กออกมา"ในเมื่อใช้ความสามารถเอาชนะไม่ได้ ข้าก็จะใช้เล่ห์กล" อวี้หลันแสยะยิ้มเย็

ราตรียาวนานผ่านพ้นไป ความวุ่นวายในงานเลี้ยงจบลงด้วยความอับอายของราชวงศ์อวี้ องค์หญิงอวี้หลันถูกส่งตัวกลับตำหนักรับรองเพื่อรักษาอาการประชวรที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ข่าวลือเรื่ององค์หญิงต่างแคว้นเสียจริตกลางงานเลี้ยงแพร่สะพัดไปทั่ววังหลวงราวกับไฟลามทุ่ง สร้างความเสื่อมเสียจนคณะทูตแทบไม่กล้าสู้หน้าผู้ใดทว่าภายในตำหนักฉือหนิงของไทเฮา บรรยากาศกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าเหมันต์ฤดูเพล้งถ้วยชาใบงามถูกขว้างลงพื้นจนแตกละเอียด ไทเฮานั่งประทับบนตั่งทองด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวจากความโกรธเกรี้ยว ดวงตาพญาหงส์ฉายแววอำมหิตนางประเมินเนี่ยซวงต่ำเกินไป สตรีผู้นั้นมิใช่เพียงแค่ลูกสาวแม่ทัพผู้หยาบกระด้าง แต่เป็นดั่งอสรพิษที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้รอยยิ้มใสซื่อ ทั้งยังกล้าท้าทายอำนาจของนางอย่างไม่เกรงกลัว"ไทเฮาโปรดระงับโทสะ หากปล่อยไว้เช่นนี้ เกรงว่าเมื่อเนี่ยซวงแต่งเข้าวังชินอ๋อง อำนาจของท่านอ๋องจะยิ่งแข็งแกร่งจนยากจะควบคุมนะเพคะ" กุ้ยมัวมัวเอ่ยเสียงสั่นไทเฮาสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ "ข้าจะไม่ยอมให้วันนั้นมาถึง งานแต่งงานจะต้องไม่เกิดขึ้น หรือหากเกิดขึ้น เจ้าสาวก็ต้องมิใช่เนี่ยซวง""แต่ราชโองการประกาศไปแ

เสียงประทัดดังสนั่นไปทั่วเมืองหลวง แสงสีแดงแห่งความมงคลอาบไล้ไปทั่วทุกตารางนิ้ว ตั้งแต่ประตูจวนแม่ทัพทอดยาวไปจนถึงวังชินอ๋อง ถนนหนทางถูกปูด้วยพรมแดง สองข้างทางเนืองแน่นไปด้วยราษฎรที่มารอชมบารมีของคู่บ่าวสาวผู้เป็นตำนานวันนี้คือวันอภิเษกสมรสระหว่างชินอ๋องมู่หรงจิ่ง ผู้สำเร็จราชการผู้ทรงอำนาจ และคุณหนูเนี่ยซวง บุตรีแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นภายในเรือนของเนี่ยซวงนางนั่งหน้าคันฉ่องทองเหลือง ให้ฮูหยินใหญ่ผู้เป็นมารดาบรรจงหวีผมให้อย่างเชื่องช้า ตามธรรมเนียมโบราณ"หนึ่งหวี หวีให้ถึงปลาย... ขอให้ชีวิตคู่ราบรื่น" ฮูหยินเนี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นที่ขอบตา "สองหวี หวีให้ผมถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร... สามหวี หวีให้ลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมือง"เนี่ยซวงมองเงาสะท้อนของตนเองในคันฉ่อง วันนี้นางงดงามดุจเทพธิดาจำแลง ใบหน้าแต่งแต้มด้วย เครื่องประทินโฉมชั้นเลิศ ริมฝีปากทาสีชาดแดงสด ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น ชุดเจ้าสาวสีแดงปักลายหงส์ทองคำที่มู่หรงจิ่งมอบให้ ส่องประกายระยิบระยับยามต้องแสงเทียน"ท่านแม่ อย่าร้องไห้สิเจ้าคะ เดี๋ยวลูกจะร้องตาม แป้งผัดหน้าจะเปื้อนคราบน้ำตาหมด" เนี่ยซวง