สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง

ยามอู่ แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเขียวเข้มของโรงน้ำชาจุ้ยเซียน ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางถนนสายหลักของเมืองหลวง กลิ่นหอมกรุ่นของชาหลงจิ่งชั้นดีลอยอบอวลผสมปนเปไปกับเสียงอื้ออึงของผู้คน บรรยากาศภายในโรงน้ำชาคึกคักจอแจยิ่งกว่าตลาดสด ยามนี้ทุกโต๊ะที่นั่งล้วนถูกจับจองจนแน่นขนัด มิใช่เพราะรสชาติของชาหรือขนมกุ้ยฮวาอันเลื่องชื่อ หากแต่เป็นเพราะหัวข้อสนทนาที่นักเล่านิทานประจำโรงน้ำชากำลังป่าวประกาศด้วยน้ำเสียงอันดังก้องกังวาน"หากจะกล่าวถึงสตรีที่งดงามที่สุดในเมืองหลวง ย่อมต้องยกให้บุตรสาวอัครเสนาบดี แต่หากจะเอ่ยถึงสตรีที่จิตใจคับแคบ หยาบกระด้าง และไร้ยางอายที่สุดในใต้หล้า... จะเป็นผู้ใดไปมิได้นอกจาก คุณหนูใหญ่เนี่ยซวง บุตรสาวคนโตของแม่ทัพใหญ่ตระกูลเนี่ย!"สิ้นเสียงตบไม้ปลุกใจของนักเล่านิทาน ผู้คนในโรงน้ำชาต่างพากันส่งเสียงฮือฮา บ้างส่ายหน้าด้วยความระอา บ้างถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างรังเกียจเมื่อได้ยินชื่อนั้น"ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานนางสั่งลงโทษสาวใช้ในเรือนเพียงเพราะสาวใช้ผู้นั้นทำน้ำแกงหกใส่ชุดใหม่ของนาง ถึงขั้นสั่งให้คุกเข่าตากแดดสามชั่วยามจนเป็นลมล้มพับไป" ชายร่างท้วมผู้หนึ่งเอ

แสงรุ่งอรุณสาดส่องกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของจวนแม่ทัพตระกูลเนี่ย บรรยากาศภายในเรือนพักของบุตรสาวคนโตเต็มไปด้วยความวุ่นวาย บ่าวไพร่ต่างเร่งรีบจัดเตรียมอาภรณ์และเครื่องประดับกันอย่างโกลาหล ด้วยวันนี้เป็นวันมงคลที่ฮูหยินตราตั้งแห่งจวนอัครเสนาบดีจัดงานเลี้ยงชมบุปผา เทียบเชิญประทับตราดอกโบตั๋นถูกส่งมาถึงมือเนี่ยซวงตั้งแต่สามวันก่อนแล้วภายในห้องแต่งตัวที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานไม้จันทน์หอม เนี่ยซวงนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ นางมิได้กำลังตรวจทานความงดงามเพื่อไปประชันโฉมกับเหล่าคุณหนูตระกูลอื่น หากแต่กำลังขบคิดวางแผนที่จะทำลายภาพลักษณ์ของตนเองให้ย่อยยับป่นปี้ที่สุดเท่าที่จะทำได้"ปั้นเซี่ย นำปิ่นระย้าทองคำชุดนั้นมา" เนี่ยซวงชี้ปลายนิ้วไปยังกล่องกำมะหยี่สีแดงสดที่วางอยู่มุมโต๊ะปั้นเซี่ย สาวใช้คนสนิทขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะหยิบปิ่นทองคำประดับทับทิมเม็ดโตขึ้นมาพิจารณา "คุณหนู ปิ่นชุดนี้ท่านแม่ทัพสั่งทำเป็นพิเศษก็จริง แต่ลวดลายนี้ดูเทอะทะและใหญ่โตเกินงาม หากนำมาประดับบนศีรษะเกรงว่าจะดูหนักอึ้งจนเกินไป อีกทั้งเมื่อวานท่านเลือกอาภรณ์ผ้าไหมสีม่วงเข้มปักลายดอกเบญจมาศสีเหลืองไว้ หากนำมาใส่รวมกัน.

สามวันถัดมาหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในงานเลี้ยงชมบุปผา ข่าวลือเรื่องความร้ายกาจของเนี่ยซวง ยิ่งขจรขจายไปไกลราวกับไฟลามทุ่ง ชาวเมืองต่างเล่าลือกันอย่างออกรสว่าคุณหนูใหญ่สกุลเนี่ย นอกจากจะรังแกหญิงชราแล้ว ยังจงใจชนคุณหนูตระกูลลู่จนอับอายขายหน้ากลางธารกำนัล วีรกรรมของนางกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักในทุกโรงน้ำชาและวงสุราทว่าเจ้าตัวต้นเรื่องกลับมิได้ทุกข์ร้อนแต่อย่างใดณ วัดหงส์เหิน ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขานอกเมืองหลวง บรรยากาศเงียบสงบ ร่มรื่นด้วยแมกไม้เขียวขจี เนี่ยซวงในอาภรณ์สีแดงสดปักลายมงคลที่ดูขัดกับความสงบของวัด เดินเชิดหน้าเข้ามาในโถงสักการะพร้อมด้วยสาวใช้คนสนิทนางมิได้มาเพื่อสวดมนต์ภาวนาขอพรพระพุทธองค์ หากแต่ถูกมารดาบังคับให้มาสงบจิตสงบใจ ล้างเคราะห์จากเหตุการณ์ที่เกือบถูกกิ่งไม้ทับตายเมื่อวันก่อน"บริจาคหนึ่งร้อยตำลึง" เนี่ยซวงเอ่ยเสียงดังลั่นจนไต้ซือที่ดูแลโต๊ะบริจาคสะดุ้งโหยง นางโยนถุงเงินลงบนโต๊ะบริจาคเสียงดังตึง "ข้าขอเพียงอย่างเดียว ขอให้ผลบุญนี้ช่วยให้พวกแมลงหวี่แมลงวันเลิกมาตอแยข้าเสียที"คำอธิษฐานที่แปลกประหลาดทำให้ผู้มาแสวงบุญคนอื่นหันมามองด้วยสายตาตำหนิ แต่เนี่ยซวงกลับยักไหล่อย่า

สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกล้วยไม้เข้ามาในห้องหนังสือ ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความหรูหราสมฐานะชินอ๋อง มู่หรงจิ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงานไม้จันทน์ดำ แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างฉลุลายตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นกว่าเมื่อวานนิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ไปบนผ้าพันแผลบริเวณหน้าท้อง แผลจากพิษบุปผามรณะที่เคยปวดแสบปวดร้อนดั่งถูกไฟเผา บัดนี้เริ่มทุเลาลงจนเกือบเป็นปกติ เหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกชาเล็กน้อย สมุนไพรที่สตรีปากร้ายผู้นั้นบดแล้วพอกให้ แม้จะเป็นเพียงหญ้าพื้นบ้านที่หาได้ทั่วไปตามป่าเขา แต่กลับออกฤทธิ์ถอนพิษร้ายแรงชนิดนี้ได้อย่างน่าอัศจรรย์"พิษบุปผามรณะ" มู่หรงจิ่งพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาหงส์หรี่ลงอย่างใช้ความคิด "พิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น สกัดจากเกสรดอกไม้พิษเก้าชนิดที่เติบโตเฉพาะในหุบเขาทางใต้ ผู้ที่ครอบครองพิษนี้ได้ ย่อมมิใช่คนธรรมดา"พั่วจวินที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้างก้าวออกมาประสานมือคารวะ "ทูลท่านอ๋อง หน่วยสายลับเงารายงานมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ว่านักฆ่าชุดดำเหล่านั้นมีรอยสักรูปงูพันกระบี่ที่ต้นคอ คาดว่าเป็นมือสังหารจากหอเร้นจันทร์ที่รับงานว่าจ้างจาก

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับบรรยากาศที่แปลกประหลาดภายในจวนแม่ทัพตระกูลเนี่ยห้องหนังสือของแม่ทัพเนี่ยซึ่งปกติจะเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความตึงเครียด บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของผู้เป็นเจ้าของจวน แม่ทัพเนี่ยเจิ้นหนานนั่งลูบเคราของตนเองด้วยความเบิกบานใจ บนโต๊ะเบื้องหน้ามีสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินวางกองอยู่หลายเล่มเนี่ยซวง นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นางพยายามปั้นหน้าให้ดูบึ้งตึงและเอาแต่ใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าดูเหมือนบิดาของนางจะมิได้สนใจกิริยาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย"ลูกรัก เจ้าช่างมีสติปัญญาหลักแหลมยิ่งนัก" แม่ทัพเนี่ยเอ่ยชมเชยไม่ขาดปาก "พ่อไม่เคยนึกเฉลียวใจเลยว่าพ่อบ้านหวังจะเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ศัตรูส่งมา การที่เจ้าใช้อุบายเผาโรงครัวเพื่อบีบให้มันร้อนตัวจนเผยพิรุธออกมา นับว่าเป็นแผนการที่แยบยลจริง ๆ"เนี่ยซวงอ้าปากค้าง นางอยากจะตะโกนแย้งออกไปว่านางมิได้มีแผนการอันลึกล้ำเช่นนั้น นางเพียงแค่โมโหจนขาดสติและอยากสร้างเรื่องเสื่อมเสียให้ตนเองต่างหาก แต่เมื่อเห็นแววตาภาคภูมิใจของบิดา คำพูดเหล่านั้นก็จุกอยู่ที่คอหอย"ท่านพ่อ" เนี่ยซวงเอ่ยเสียงอ่อย "ลูกมิได้คิดการใหญ่โตถึงเพียงนั้น ล