สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง

สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-29
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
46Bab
4.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เนี่ยซวง บุตรสาวแม่ทัพใหญ่มีความฝันอันยิ่งใหญ่ คือการได้นอนกลิ้งเกลือกบนกองเงินกองทองโดยไร้สามีมากวนใจ นางจึงลงทุนสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเองกลายเป็นสตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง ทั้งหยาบคาย ไร้ยางอาย และจิตใจคับแคบ หวังให้บุรุษทั่วเมืองหลวงขยาด ทว่าแผนการอันสมบูรณ์แบบกลับพังทลาย เมื่อนางไปเตะตา มู่หรงจิ่ง ชินอ๋องผู้สำเร็จราชการที่มีฉายาว่ายมทูตหน้าหยก คนอื่นมองว่านางบ้า... แต่เขากลับมองเห็นความฉลาดที่ซ่อนอยู่ คนอื่นวิ่งหนีนาง... แต่เขากลับเดินหน้าไล่ต้อน "ในเมื่อเจ้าอยากเป็นสตรีชั่วช้า เปิ่นหวางก็จะส่งเสริม... เริ่มจากแต่งเข้ามาเป็นชายาจอมโหดของเปิ่นหวางเป็นอย่างไร?"

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1

CELESTE

"Your husband is having an affair with my wife."

The water in my mouth splashed out before I could stop it.

I stared at Dominic Ford across the table, certain I had heard him wrong. I had to have heard him wrong. Because what he just said was impossible.

Julian would never cheat on me.

"Mr. Ford." I set my glass down carefully, the way you do when your hands are shaking and you don't want anyone to notice. "Is this a joke? Because it's not funny."

"Do I look like I'm joking?"

He didn't. Dominic Ford never looked like anything except serious. But that didn't mean he was right.

"Julian loves me," I said firmly. "He would never do something like this."

"I know." His voice was quiet and tired. "I said the same thing about Sera some months ago."

Sera.

Just her name made my chest do something strange. Seraphine Ford. My best friend since forever. The woman who cried at my wedding. The woman who called me every single day and told me how lucky I was to have a man like Julian.

We were practically sisters.

"This isn't possible," I said again, but my voice came out smaller this time.

Dominic looked at me the way people look at someone they feel sorry for. I hated it.

"Did you never see the signs?" he asked.

"There were no signs."

"Six months, Celeste."

I flinched at the number. "No."

"Six months and you never once suspected anything?"

"I said no." I got to my feet, my chair scraping back loudly. "I trust my husband completely. Whatever you think you know, you're wrong."

"Sit down."

"I'm leaving."

"Sit. Down."

Something in his voice stopped me. Not loud. Not aggressive. Just absolute.

I sat down.

He leaned forward, resting his arms on the table. "Six months ago, did anything change between you and Julian?"

I opened my mouth to speak, but closed it.

Six months.

The memories came without permission. The way Sera had suddenly started visiting more. Two, three, four times a week, always when Julian was home. I had been so happy about it. I thought our friendship was growing deeper. I thought she just missed me.

And Julian. Still loving. Still perfect. Still sending flowers every morning and texting me love notes throughout the day and kissing me like I was something precious each time he walked through the door.

But our sex life.

Three months since he had last touched me. Three long months of 'I'm exhausted baby' and 'once this project is done, I'll make it up to you" and 'just one more year and we'll have everything we've ever wanted.'

I had believed every word.

Stop it. I shook the thoughts away. You're doing exactly what he wants you to do.

"Even if things changed between me and Julian," I said carefully, "that doesn't prove anything."

Dominic pulled out his phone without a word.

He turned the screen toward me.

It took me three full seconds to understand what I was seeing. A luxury club. A private booth. Dark, expensive, intimate.

Julian and Sera.

Together.

My stomach dropped so fast I thought I was going to be sick right there at the table.

"That was taken last week," Dominic said flatly.

"No." I pushed the phone away. "No, that's not possible. Julian was out of the country last week. He was on a business trip. He video called me every single night until I fell asleep."

Dominic didn't argue. He just looked at me.

"He called me," I repeated, my voice cracking slightly. "Every night."

"I know." He took his phone back. "He's very thorough."

The word 'thorough' hit me somewhere tender. Like a bruise being pressed.

"You can see the truth for yourself if you still have doubts," he said.

I wiped the corner of my eye quickly, angry at myself. "What do you mean?"

"Julian probably told you this morning that he's traveling tomorrow. Four days. Business trip, right?"

I went very still. "How do you know that?"

"Because my wife already told me she's visiting her mother for four days." A dry smile crossed his face. It didn't reach his eyes. "They're not going anywhere, Celeste. He booked the entire East Wing of Rosewood Resort. Four days, just the two of them."

The room tilted slightly.

Julian had told me that morning. Before he left for work, still warm from sleep, kissing my forehead. 'I'll miss you every second, baby.' Those were his exact words.

"Come with me tomorrow evening," Dominic said. "If I'm wrong, you'll know. And if I'm right..." He didn't finish the sentence. He didn't need to.

I didn't remember agreeing. But somehow I nodded.

And somehow, I drove myself home.

---

I don't know how I managed it. The whole drive back, my chest felt like something was sitting on it. Heavy and immovable. I kept telling myself it wasn't real. The video was fabricated. Dominic was jealous of what Julian and I had. People did crazy things out of jealousy.

Julian loves me.

When he came home that evening, flowers in hand, eyes soft and warm the way they always were when he looked at me, something in my chest cracked.

See? Look at him. This man is not cheating on you.

He kissed me slow and deep in the kitchen and I kissed him back just as hard, searching for something. A lie. A tell. Anything that would make Dominic's words make sense.

I found nothing.

He asked about my day and I lied through my teeth, smiling up at him like my world hadn't shifted on its axis that afternoon.

That night, I tried again.

I pressed myself against him in bed, my fingers trailing across his chest, and he caught my hand gently.

"Baby." His voice sounded soft, exhausted and genuine. "I'm so tired. The moment this contract is done, every single night is yours. I promise."

"Okay," I whispered.

"I love you so much, baby."

"I know." I replied.

He kissed my forehead and rolled over.

I lay in the dark and listened to him breathe and wondered how a man could lie so beautifully.

Maybe he wasn't lying.

Maybe Dominic was.

I held onto that thought like a lifeline and waited for morning.

---

Julian kissed my cheek in the morning, while I pretended to sleep.

"I'll miss you every second. I love you."

I kept my eyes closed until the front door clicked shut behind him.

I didn't move until noon.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
46 Bab
ตอนที่ 1
ยามอู่ แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเขียวเข้มของโรงน้ำชาจุ้ยเซียน ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางถนนสายหลักของเมืองหลวง กลิ่นหอมกรุ่นของชาหลงจิ่งชั้นดีลอยอบอวลผสมปนเปไปกับเสียงอื้ออึงของผู้คน บรรยากาศภายในโรงน้ำชาคึกคักจอแจยิ่งกว่าตลาดสด ยามนี้ทุกโต๊ะที่นั่งล้วนถูกจับจองจนแน่นขนัด มิใช่เพราะรสชาติของชาหรือขนมกุ้ยฮวาอันเลื่องชื่อ หากแต่เป็นเพราะหัวข้อสนทนาที่นักเล่านิทานประจำโรงน้ำชากำลังป่าวประกาศด้วยน้ำเสียงอันดังก้องกังวาน"หากจะกล่าวถึงสตรีที่งดงามที่สุดในเมืองหลวง ย่อมต้องยกให้บุตรสาวอัครเสนาบดี แต่หากจะเอ่ยถึงสตรีที่จิตใจคับแคบ หยาบกระด้าง และไร้ยางอายที่สุดในใต้หล้า... จะเป็นผู้ใดไปมิได้นอกจาก คุณหนูใหญ่เนี่ยซวง บุตรสาวคนโตของแม่ทัพใหญ่ตระกูลเนี่ย!"สิ้นเสียงตบไม้ปลุกใจของนักเล่านิทาน ผู้คนในโรงน้ำชาต่างพากันส่งเสียงฮือฮา บ้างส่ายหน้าด้วยความระอา บ้างถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างรังเกียจเมื่อได้ยินชื่อนั้น"ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานนางสั่งลงโทษสาวใช้ในเรือนเพียงเพราะสาวใช้ผู้นั้นทำน้ำแกงหกใส่ชุดใหม่ของนาง ถึงขั้นสั่งให้คุกเข่าตากแดดสามชั่วยามจนเป็นลมล้มพับไป" ชายร่างท้วมผู้หนึ่งเอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2
"น่าขันสิ้นดี" มู่หรงจิ่งพึมพำเสียงเรียบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่านยาก "มีคนยอมควักเนื้อจ่ายเงินเพื่อซื้อชื่อเสียงเน่าเหม็นให้ตัวเองด้วยหรือ"บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขาขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าเคร่งขรึมดุดันนั้นคือ พั่วจวิน องครักษ์คนสนิท เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ท่านอ๋อง หมายความว่าข่าวลือพวกนี้...""ล้วนเป็นเรื่องที่นางจ้างคนมาป่าวประกาศทั้งสิ้น" มู่หรงจิ่งวางถ้วยชาลง แววตาฉายแววสนุกสนาน "บุตรสาวแม่ทัพเนี่ย... เนี่ยซวง ข้าเคยได้ยินชื่อนางมาบ้าง ว่ากันว่าเป็นโฉมสะคราญที่บิดาหวงแหนยิ่งนัก แต่มิคิดว่าจะเป็นสตรีที่สติวิปลาสถึงเพียงนี้""นางอาจจะเพียงแค่เรียกร้องความสนใจกระมังพ่ะย่ะค่ะ" พั่วจวินคาดเดาตามประสาบุรุษทึ่มทื่อ"เรียกร้องความสนใจด้วยการให้คนทั้งเมืองรุมสาปแช่งหรือ" มู่หรงจิ่งแค่นหัวเราะในลำคอ "วิธีเรียกร้องความสนใจเช่นนี้ ช่างแปลกประหลาดนัก ดูท่านางคงมีแผนการบางอย่าง... หรือไม่ก็แค่เป็นสตรีที่ว่างงานจนฟุ้งซ่าน"ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากด้านล่าง เรียกความสนใจของทุกคนในโรงน้ำชา"หลีกไป! ยายแก่สกปรก อย่ามาขวางทางคุณหนูของข้า!"เสียงตวาดแหลมสูงดังขึ้น
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3
แสงรุ่งอรุณสาดส่องกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของจวนแม่ทัพตระกูลเนี่ย บรรยากาศภายในเรือนพักของบุตรสาวคนโตเต็มไปด้วยความวุ่นวาย บ่าวไพร่ต่างเร่งรีบจัดเตรียมอาภรณ์และเครื่องประดับกันอย่างโกลาหล ด้วยวันนี้เป็นวันมงคลที่ฮูหยินตราตั้งแห่งจวนอัครเสนาบดีจัดงานเลี้ยงชมบุปผา เทียบเชิญประทับตราดอกโบตั๋นถูกส่งมาถึงมือเนี่ยซวงตั้งแต่สามวันก่อนแล้วภายในห้องแต่งตัวที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานไม้จันทน์หอม เนี่ยซวงนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ นางมิได้กำลังตรวจทานความงดงามเพื่อไปประชันโฉมกับเหล่าคุณหนูตระกูลอื่น หากแต่กำลังขบคิดวางแผนที่จะทำลายภาพลักษณ์ของตนเองให้ย่อยยับป่นปี้ที่สุดเท่าที่จะทำได้"ปั้นเซี่ย นำปิ่นระย้าทองคำชุดนั้นมา" เนี่ยซวงชี้ปลายนิ้วไปยังกล่องกำมะหยี่สีแดงสดที่วางอยู่มุมโต๊ะปั้นเซี่ย สาวใช้คนสนิทขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะหยิบปิ่นทองคำประดับทับทิมเม็ดโตขึ้นมาพิจารณา "คุณหนู ปิ่นชุดนี้ท่านแม่ทัพสั่งทำเป็นพิเศษก็จริง แต่ลวดลายนี้ดูเทอะทะและใหญ่โตเกินงาม หากนำมาประดับบนศีรษะเกรงว่าจะดูหนักอึ้งจนเกินไป อีกทั้งเมื่อวานท่านเลือกอาภรณ์ผ้าไหมสีม่วงเข้มปักลายดอกเบญจมาศสีเหลืองไว้ หากนำมาใส่รวมกัน.
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4
เหล่าคุณหนูและคุณชายในงานต่างพากันกรูเข้ามารุมล้อม เสียงก่นด่าเนี่ยซวงดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ"เกินไปแล้ว คุณหนูเนี่ยท่านรังแกคนไม่มีทางสู้ จิตใจท่านทำด้วยสิ่งใด" คุณชายผู้หนึ่งตะโกนชี้หน้าด่าทอด้วยความเดือดดาล"ลู่เหลียนผู้น่าสงสาร อุตส่าห์ตั้งใจชงชา นางผิดอันใดหรือ"เนี่ยซวงยืนกอดอก เชิดหน้ามองดูละครฉากใหญ่ตรงหน้าด้วยความสมเพช นางรู้ดีว่าถ้านางไม่ชนถ้วยชานั้นหก คุณชายหวังที่เดินผ่านมาคงดื่มมันเข้าไป และงานเลี้ยงนี้คงกลายเป็นเรื่องฉาวโฉ่เสื่อมเสียเกียรติ"ข้าบอกว่าข้าสะดุด ก็คือสะดุด" เนี่ยซวงประกาศก้อง "อีกประการหนึ่ง ชารสชาติแย่ๆ เช่นนั้น หกทิ้งไปเสียก็ดีแล้ว จะได้ไม่ไปทำท้องไส้ใครเขาปั่นป่วน"กล่าวจบนางก็สะบัดหน้าเดินหนีออกมา ทิ้งให้ลู่เหลียนนั่งร้องไห้โดยมีฝูงชนรุมปลอบโยน เนี่ยซวงเดินเลี่ยงอ้อมไปทางด้านหลังสวนเพื่อหลบสายตาผู้คน ทรุดกายลงนั่งบนม้าหินอ่อนใต้ต้นท้อใหญ่ พร้อมถอนหายใจยาวเหยียด"เฮ้อ... เป็นคนชั่วนี่มันเหนื่อยกว่าที่คิดนะ ปั้นเซี่ย ขอน้ำหน่อย คอข้าแห้งไปหมดแล้วเพราะต้องตะโกนด่าคน"ปั้นเซี่ยส่งกระบอกน้ำไม้ไผ่ให้นายสาว "แต่ก็นับว่าคุ้มค่านะเจ้าคะ คุณหนูช่วยคุณชายหวังไว้ได
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-21
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5
สามวันถัดมาหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในงานเลี้ยงชมบุปผา ข่าวลือเรื่องความร้ายกาจของเนี่ยซวง ยิ่งขจรขจายไปไกลราวกับไฟลามทุ่ง ชาวเมืองต่างเล่าลือกันอย่างออกรสว่าคุณหนูใหญ่สกุลเนี่ย นอกจากจะรังแกหญิงชราแล้ว ยังจงใจชนคุณหนูตระกูลลู่จนอับอายขายหน้ากลางธารกำนัล วีรกรรมของนางกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักในทุกโรงน้ำชาและวงสุราทว่าเจ้าตัวต้นเรื่องกลับมิได้ทุกข์ร้อนแต่อย่างใดณ วัดหงส์เหิน ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขานอกเมืองหลวง บรรยากาศเงียบสงบ ร่มรื่นด้วยแมกไม้เขียวขจี เนี่ยซวงในอาภรณ์สีแดงสดปักลายมงคลที่ดูขัดกับความสงบของวัด เดินเชิดหน้าเข้ามาในโถงสักการะพร้อมด้วยสาวใช้คนสนิทนางมิได้มาเพื่อสวดมนต์ภาวนาขอพรพระพุทธองค์ หากแต่ถูกมารดาบังคับให้มาสงบจิตสงบใจ ล้างเคราะห์จากเหตุการณ์ที่เกือบถูกกิ่งไม้ทับตายเมื่อวันก่อน"บริจาคหนึ่งร้อยตำลึง" เนี่ยซวงเอ่ยเสียงดังลั่นจนไต้ซือที่ดูแลโต๊ะบริจาคสะดุ้งโหยง นางโยนถุงเงินลงบนโต๊ะบริจาคเสียงดังตึง "ข้าขอเพียงอย่างเดียว ขอให้ผลบุญนี้ช่วยให้พวกแมลงหวี่แมลงวันเลิกมาตอแยข้าเสียที"คำอธิษฐานที่แปลกประหลาดทำให้ผู้มาแสวงบุญคนอื่นหันมามองด้วยสายตาตำหนิ แต่เนี่ยซวงกลับยักไหล่อย่า
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-26
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6
เมื่อพันแผลเสร็จ นางก็ขยับตัวออกห่าง ใช้หลังมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผากตนเอง "เอาล่ะ หม่อมฉันช่วยพระองค์แล้ว ทีนี้เราหายกัน หม่อมฉันจะไปทางซ้าย พระองค์รออยู่ตรงนี้ อย่าได้ตามหม่อมฉันมา"เนี่ยซวงลุกขึ้นยืน เตรียมจะชิ่งหนี แต่แล้วสายตาของนางก็เหลือบไปเห็นป้ายหยกสีขาวนวลที่ห้อยอยู่ที่เอวของมู่หรงจิ่ง ป้ายหยกนั้นสลักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆา เนื้อหยกมันวาวดูมีราคายิ่งความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นในสมองของนางทันทีในเมื่อนางช่วยชีวิตเขา นางก็ควรได้รับค่าตอบแทนเดี๋ยวนี้เลยมิใช่หรือ จะรอให้เขาส่งผ้าไหมมาคืนทีหลัง ผู้ใดจะไปล่วงรู้ว่าท่านอ๋องจอมเจ้าเล่ห์จะบิดพลิ้วหรือไม่ไวเท่าความคิด เนี่ยซวงก้มลงกระชากป้ายหยกชิ้นนั้นออกจากเอวของมู่หรงจิ่งอย่างรวดเร็ว"นี่คือค่ารักษาและค่าทำขวัญเพคะ" นางชูหยกขึ้นแกว่งไปมาตรงหน้าเขา พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "หยกชิ้นนี้ดูแล้วน่าจะขายได้หลายตำล ถือว่าคุ้มค่ากับแขนเสื้อของหม่อมฉัน"มู่หรงจิ่งมองนางด้วยสายตาตกตะลึง เขาไม่เคยพบสตรีใดที่กล้าขโมยของซึ่งหน้าเช่นนี้มาก่อน"นั่นคือป้ายประจำตัวของเปิ่นหวาง เจ้ากล้าหรือ""เหตุใดจะไม่กล้าเพคะ" เนี่ยซวงยักคิ้ว "ตอนนี้พระองค์บาดเจ็บเจียนตาย หม่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-27
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7
สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกล้วยไม้เข้ามาในห้องหนังสือ ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความหรูหราสมฐานะชินอ๋อง มู่หรงจิ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงานไม้จันทน์ดำ แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างฉลุลายตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นกว่าเมื่อวานนิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ไปบนผ้าพันแผลบริเวณหน้าท้อง แผลจากพิษบุปผามรณะที่เคยปวดแสบปวดร้อนดั่งถูกไฟเผา บัดนี้เริ่มทุเลาลงจนเกือบเป็นปกติ เหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกชาเล็กน้อย สมุนไพรที่สตรีปากร้ายผู้นั้นบดแล้วพอกให้ แม้จะเป็นเพียงหญ้าพื้นบ้านที่หาได้ทั่วไปตามป่าเขา แต่กลับออกฤทธิ์ถอนพิษร้ายแรงชนิดนี้ได้อย่างน่าอัศจรรย์"พิษบุปผามรณะ" มู่หรงจิ่งพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาหงส์หรี่ลงอย่างใช้ความคิด "พิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น สกัดจากเกสรดอกไม้พิษเก้าชนิดที่เติบโตเฉพาะในหุบเขาทางใต้ ผู้ที่ครอบครองพิษนี้ได้ ย่อมมิใช่คนธรรมดา"พั่วจวินที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้างก้าวออกมาประสานมือคารวะ "ทูลท่านอ๋อง หน่วยสายลับเงารายงานมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ว่านักฆ่าชุดดำเหล่านั้นมีรอยสักรูปงูพันกระบี่ที่ต้นคอ คาดว่าเป็นมือสังหารจากหอเร้นจันทร์ที่รับงานว่าจ้างจาก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-28
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8
รัตติกาลมาเยือน ณ จวนแม่ทัพที่เงียบสงบ มีเพียงแสงโคมไฟวูบวาบตามระเบียงทางเดิน เนี่ยซวงในชุดรัดกุมสีดำ ย่องพาปั้นเซี่ยมายังโรงครัวใหญ่ด้านหลังจวน"คุณหนู แน่ใจนะเจ้าคะว่าจะทำจริงๆ" ปั้นเซี่ยถามย้ำ มือถือกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำมันตะเกียง"แน่ใจสิ ข้าดูทิศทางลมแล้ว ลมพัดไปทางสระบัว ไฟจะไม่ลามไปติดเรือนพักแน่นอน" เนี่ยซวงตอบอย่างมั่นใจ นางรับกระบอกน้ำมันมาเทราดลงบนกองฟืนหน้าเตาไฟ"เอาล่ะ จุดไฟเลย"ปั้นเซี่ยจุดไฟ แล้วโยนลงไปบนกองฟืนพรึ่บเปลวไฟลุกโชนขึ้นทันที แสงสีส้มสว่างวาบไปทั่วโรงครัว เนี่ยซวงรีบตะโกนเสียงดังลั่น "ไฟไหม้ ไฟไหม้ ผู้ใดก็ได้ช่วยด้วย ไฟไหม้โรงครัว"บ่าวไพร่ที่นอนเฝ้ายามอยู่แถวนั้นสะดุ้งตื่น รีบวิ่งออกมาดูด้วยความแตกตื่น"เร็วเข้า รีบดับไฟ"ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังเกิดขึ้น เนี่ยซวงแสร้งทำเป็นยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่าอยู่หน้ากองไฟ"สมน้ำหน้า! อาหารรสชาติไม่ได้เรื่องเช่นนี้ ข้าเลยเผาทิ้งให้หมด ใครกล้าขัดใจข้า มันต้องเจอดีแบบนี้" นางตะโกนปาวๆ เพื่อให้ทุกคนจดจำภาพความบ้าคลั่งของนางแต่ในขณะที่นางกำลังเล่นละครอยู่นั้น สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ของคนผู้หนึ่งที่กำลังวิ่งหนีออกจ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-01
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9
เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับบรรยากาศที่แปลกประหลาดภายในจวนแม่ทัพตระกูลเนี่ยห้องหนังสือของแม่ทัพเนี่ยซึ่งปกติจะเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความตึงเครียด บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของผู้เป็นเจ้าของจวน แม่ทัพเนี่ยเจิ้นหนานนั่งลูบเคราของตนเองด้วยความเบิกบานใจ บนโต๊ะเบื้องหน้ามีสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินวางกองอยู่หลายเล่มเนี่ยซวง นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นางพยายามปั้นหน้าให้ดูบึ้งตึงและเอาแต่ใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าดูเหมือนบิดาของนางจะมิได้สนใจกิริยาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย"ลูกรัก เจ้าช่างมีสติปัญญาหลักแหลมยิ่งนัก" แม่ทัพเนี่ยเอ่ยชมเชยไม่ขาดปาก "พ่อไม่เคยนึกเฉลียวใจเลยว่าพ่อบ้านหวังจะเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ศัตรูส่งมา การที่เจ้าใช้อุบายเผาโรงครัวเพื่อบีบให้มันร้อนตัวจนเผยพิรุธออกมา นับว่าเป็นแผนการที่แยบยลจริง ๆ"เนี่ยซวงอ้าปากค้าง นางอยากจะตะโกนแย้งออกไปว่านางมิได้มีแผนการอันลึกล้ำเช่นนั้น นางเพียงแค่โมโหจนขาดสติและอยากสร้างเรื่องเสื่อมเสียให้ตนเองต่างหาก แต่เมื่อเห็นแววตาภาคภูมิใจของบิดา คำพูดเหล่านั้นก็จุกอยู่ที่คอหอย"ท่านพ่อ" เนี่ยซวงเอ่ยเสียงอ่อย "ลูกมิได้คิดการใหญ่โตถึงเพียงนั้น ล
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-02
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10
สามวันผ่านไป ณ ตำหนักรับรองภายในวังหลวง มู่หรงจิ่งยืนอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ ให้ข้ารับใช้จัดแต่งฉลองพระองค์สีม่วงเข้มปักลายมังกรสี่เล็บอย่างพิถีพิถัน วันนี้เขาดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งกว่าทุกวัน ใบหน้าที่เคยซีดเซียวจากพิษบัดนี้กลับมาคมเข้มและมีเลือดฝาดดังเดิม"พั่วจวิน" เขาเอ่ยเรียกโดยไม่หันมอง"พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง""เนี่ยซวงมาถึงหรือยัง""รถม้าของจวนแม่ทัพเพิ่งผ่านประตูวังชั้นนอกเข้ามาพ่ะย่ะค่ะ"มู่หรงจิ่งยกยิ้มมุมปาก "นางมีท่าทีอย่างไรบ้าง""คนของเรารายงานว่าวันนี้นางแต่งกายได้ เอ่อ… แปลกตายิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ" พั่วจวินตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "และนางมิได้นั่งรถม้าเข้ามาอย่างสงบเสงี่ยม แต่นางสั่งให้เปิดม่านรถม้าตลอดทาง แล้วโปรยเงินหว่านทานให้ทหารยามเฝ้าประตูด้วยพ่ะย่ะค่ะ"มู่หรงจิ่งเลิกคิ้วสูง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "โปรยเงินให้ทหารยามในวังงั้นหรือ นางคงอยากแสดงให้เห็นว่านางเป็นเศรษฐีนีผู้โง่เขลาที่ใช้เงินฟาดหัวคนสินะ""ท่านอ๋องไม่ทรงกริ้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ที่นางทำตัวไร้มารยาทในเขตพระราชฐาน""ข้าต้องกริ้วด้วยเหตุใด" มู่หรงจิ่งจัดแขนเสื้อให้เข้าที่ แววตาเป็นประกายสนุกสนาน "ใน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-03
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status