All Chapters of สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง: Chapter 21 - Chapter 30

วันนี้เป็นวันที่เนี่ยซวงจะต้องเดินทางไปสักการะพระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่วัดผาเมฆา ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาสูงทางทิศเหนือของเมืองหลวง การเดินทางครั้งนี้มิใช่ความต้องการของนางแต่ประการใด หากแต่เป็นราชโองการจากในวังที่ต้องการให้ว่าที่พระชายาไปทำบุญเสริมสิริมงคลก่อนพิธีอภิเษกสมรสขบวนรถม้าของจวนแม่ทัพจัดเตรียมไว้อย่างยิ่งใหญ่สมฐานะ บ่าวไพร่และทหารคุ้มกันนับสิบชีวิตยืนเข้าแถวรอรับคำสั่ง แต่สิ่งที่ทำให้เนี่ยซวงต้องลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่คือบุรุษร่างสูงสง่าในชุดสีดำขลิบทองที่ยืนกอดอกพิงรถม้าของนางอยู่ด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์"พระองค์มาทำอันใดที่นี่เพคะ" เนี่ยซวงเอ่ยถามเสียงขุ่น นางสวมชุดเดินทางสีน้ำเงินเข้มที่ดูทะมัดทะแมงขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังมิวายประดับปิ่นทองคำไว้บนศีรษะตามความเคยชิน เพื่อรักษาภาพลักษณ์สตรีฟุ้งเฟ้อ"เปิ่นหวางมาร่วมเดินทางไปทำบุญด้วย" มู่หรงจิ่งตอบหน้าตาย รอยยิ้มบาง ๆ ประดับที่มุมปาก "วัดผาเมฆาหนทางยากลำบาก เปิ่นหวางเป็นห่วงว่าที่พระชายา เกรงว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงอาสามาเป็นองครักษ์ส่วนตัวให้""หม่อมฉันมีทหารคุ้มกันจากจวนแม่ทัพแล้วเพคะ" เนี่ยซวงแย้ง "อีกอย่าง หากพระองค์เสด็จไปด้วย

แสงตะวันยามรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านพุ่มไม้หนาทึบเข้ามากระทบใบหน้าของเนี่ยซวง ที่กำลังหลับใหลอยู่บนพื้นหญ้าชื้นแฉะ ความหนาวเย็นของน้ำค้างยามเช้าปลุกให้นางรู้สึกตัวตื่นขึ้นความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาคือความปวดเมื่อยไปทั้งร่างกาย ราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกถอดออกแล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่ ทว่าความรู้สึกต่อมากลับทำให้นางชะงักนิ่งศีรษะของนางมิได้หนุนอยู่บนก้อนหินแข็งกระด้าง แต่กลับหนุนอยู่บนท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม และร่างกายของนางก็ถูกวงแขนกว้างโอบกอดไว้แน่น มอบความอบอุ่นท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บเนี่ยซวงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอ้อมกอดมู่หรงจิ่ง ยังคงหลับตาพริ้ม ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอขึ้นกว่าเมื่อคืน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยซีดเผือดเริ่มมีสีเลือดฝาดจางๆ แม้ริมฝีปากจะยังแห้งผาก แต่พิษไข้ดูเหมือนจะทุเลาลงไปมากแล้วเนี่ยซวงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางยกมือขึ้นอังหน้าผากเขาเบาๆ"ตัวไม่ร้อนแล้ว" นางพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ท่านอ๋องหนังเหนียวสมคำร่ำลือจริงๆ"นางนอนมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ไล่สายตาพิจารณาเครื่องหน้าทีละส่วน คิ้วเข้มพาดเฉียง จมูกโด่งเป็นสัน และขนตายาวงอนที่ทาบท

สามวันผันผ่านไปอย่างรวดเร็วบรรยากาศภายในวังหลวงวันนี้คึกคักเป็นพิเศษด้วยงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตจากแคว้นอวี้ ที่เดินทางมาเจริญสัมพันธไมตรีทว่าภายใต้ความรื่นเริงนั้น คลื่นใต้น้ำกำลังพัดโหมกระหน่ำ ข่าวลือเรื่องบ่อนพนันตระกูลหลิวถูกเพลิงไหม้วอดวายยังคงเป็นที่โจษจัน ผสมโรงกับข่าวลือเรื่องอาการประชวรลึกลับของชินอ๋องที่เก็บตัวเงียบมาหลายวันณ หน้าประตูวังหลวง รถม้าของวังชินอ๋องแล่นมาจอดเทียบท่า ทหารรักษาการณ์รีบกุลีกุจอเข้ามาถวายบังคมมือแกร่งเลิกม่านรถม้าขึ้น เผยให้เห็นมู่หรงจิ่งในชุดเต็มยศสีม่วงเข้มปักลายมังกรสี่เล็บดูน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไร้รอยยิ้ม แววตาดุจเหยี่ยวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ แม้ไหล่ซ้ายจะยังบาดเจ็บแต่เขากลับซ่อนอาการเจ็บไว้ได้อย่างมิดชิดข้างกายเขาคือเนี่ยซวง ที่วันนี้มิได้แต่งกายเป็นงิ้วอีกต่อไป แต่ก็มิได้แต่งกายเกินหน้าเกินตาจนผิดระเบียบราชสำนักนางสวมชุดตัวในสีแดงกุหลาบสดใส สื่อถึงความมงคลและอำนาจที่ซ่อนเร้น คลุมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาด้วยด้ายเงิน ดูสง่างามและน่าเกรงขาม ผมเกล้าสูงประดับปิ่นทองคำลายดอกโบตั๋นล้อมพลอยสีม่วง เรียบหรูแต่แฝง

หลังจากเหตุการณ์กวาดล้างตระกูลหลิวผ่านพ้นไป ความสงบสุขก็กลับคืนสู่เมืองหลวงอีกครั้ง ท้องฟ้าที่เคยอึมครึมดูเหมือนจะสดใสขึ้นถนัดตา ชาวเมืองต่างพากันสรรเสริญในพระปรีชาสามารถของฮ่องเต้และความเด็ดขาดของชินอ๋อง ส่วนชื่อเสียงของเนี่ยซวงนั้น ก็ถูกเล่าลือไปต่างๆ นา ๆ บ้างก็ว่านางคือสตรีผู้ผดุงความยุติธรรม บ้างก็ว่านางคือสตรีโหดเหี้ยมที่เผาคนทั้งเป็น แต่ไม่ว่าจะเป็นทางใด ก็ไม่มีผู้ใดกล้ามาตอแยกับนางอีกณ จวนแม่ทัพเนี่ยซวงนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้ไผ่ใต้ต้นท้อในสวนหลังเรือน มือข้างหนึ่งถือพัดโบกเบาๆ อีกข้างหยิบขนมกุ้ยฮวาสีเหลืองนวลเข้าปากอย่างเกียจคร้าน"ชีวิตที่ปราศจากศัตรูนี่มันช่างน่าเบื่อเสียจริง" นางบ่นพึมพำพลางเคี้ยวขนม "ปั้นเซี่ย เจ้าว่าข้าควรจะหาเรื่องไปเผาจวนใครเล่นอีกสักหลังดีหรือไม่"ปั้นเซี่ย ที่กำลังรินน้ำชาถึงกับมือสั่น น้ำชากระฉอกออกมาเล็กน้อย "คุณหนูโปรดระงับโทสะด้วยเจ้าค่ะ ช่วงนี้ท่านแม่ทัพกำชับนักหนาว่าให้ท่านเก็บเนื้อเก็บตัวเตรียมเป็นเจ้าสาว หากท่านไปก่อเรื่องอีก เกรงว่าคราวนี้ท่านแม่ทัพอาจจะจับท่านขังลืมจริง ๆ เจ้าค่ะ"เนี่ยซวงถอนหายใจยาวเหยียด นางพลิกตัวนอนคว่ำ เท้าคางมองดูดอ

แสงแดดในยามสายสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนพักรับรอง กลิ่นสมุนไพรต้มลอยอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นอายความตึงเครียดที่ยังคงคุกรุ่นกุ้ยมัวมัวนอนซมอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียว ร่างกายที่เคยอวบอัดบัดนี้ดูซูบตอบลงไปถนัดตาหลังจากผ่านศึกหนักในห้องน้ำมาตลอดทั้งคืน นางพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง มือไม้สั่นเทาด้วยความอ่อนแรง ทว่าแววตาที่มองไปยังผู้มาเยือนกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย"คุณหนูเนี่ยช่างมีน้ำใจ" กุ้ยมัวมัวเอ่ยเสียงแหบพร่า "อุตส่าห์มาเยี่ยมบ่าวแต่เช้า"เนี่ยซวง ในชุดสีกลีบบัวสดใสนั่งจิบชาอยู่ที่โต๊ะกลางห้องด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์ นางวางถ้วยชาลงช้าๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้นางกำนัลอาวุโส"กุ้ยมัวมัวเป็นถึงคนโปรดของไทเฮา ข้าในฐานะเจ้าบ้านย่อมต้องดูแลเอาใจใส่" เนี่ยซวงผายมือไปทางถ้วยยาที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง "ดื่มยาเสียหน่อยเถิด ท่านหมอบอกว่ายานี้ช่วยสมานลำไส้และบำรุงกำลัง แม้รสชาติจะขมไปบ้าง แต่รับรองว่าเห็นผลทันตา"กุ้ยมัวมัวมองถ้วยยานั้นด้วยความหวาดระแวง นางเข็ดขยาดกับอาหารและยาจากจวนแม่ทัพเสียแล้ว"ขอบพระคุณคุณหนู แต่บ่าวรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว พักผ่อนอีกสักครู่ก็คงหาย" นางปฏิเส