All Chapters of สตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง: Chapter 41 - Chapter 46

ความมืดมิดของท้องนภายังคงปกคลุมเมืองหลวง ทว่าแสงสว่างจากเปลวเพลิงที่ลุกโชนตามมุมเมืองกลับทำให้ค่ำคืนนี้สว่างไสวราวกับกลางวัน เสียงระฆังเตือนภัยยังคงดังกึกก้อง ผสมผสานไปกับเสียงกรีดร้องของผู้คนและเสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงไปตามท้องถนนบนถนนสายหลักที่มุ่งหน้าสู่วังหลวงมู่หรงจิ่ง ในชุดเกราะเงินแวววาวควบม้าสีดำนำหน้าขบวน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปื้อนยิ้มในพิธีมงคล บัดนี้เคร่งขรึมและเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร ข้างกายเขาคือเนี่ยซวง ในชุดเกราะหนังสีแดงเพลิง ผมยาวสยายถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง นางควบม้าเคียงบ่าเคียงไหล่สามี แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความหวาดกลัวกองทัพพยัคฆ์ทมิฬนับพันนายเคลื่อนพลตามหลังดุจเกลียวคลื่นสีดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง"สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง" มู่หรงจิ่งตะโกนถามพั่วจวินที่ขี่ม้าประกบข้าง"ทหารกบฏของไทเฮาปิดล้อมประตูวังทั้งสี่ทิศพ่ะย่ะค่ะ อ้างว่าฝ่าบาทประชวรหนักห้ามผู้ใดเข้าออก แต่สายของเรารายงานว่าฝ่าบาทถูกคุมขังอยู่ที่ตำหนักใหญ่ และไทเฮากำลังจะประกาศราชโองการปลดฝ่าบาท เพื่อยกองค์ชายรองที่ยังเป็นทารกขึ้นครองราชย์แทน""นางมารเฒ่า" เนี่ยซวงกัดฟันกรอด "คิดจะชักใยหุ่นเชิดตัวใหม่สินะ

สายลมหวีดหวิวพัดกรรโชกหอบเอาฝุ่นทรายสีเหลืองคลุ้งตลบไปทั่วบริเวณชายแดนด่านเหนือ ธงรูปพยัคฆ์ทมิฬบนกำแพงเมืองโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งราวกับจะขาดออกจากเสา เสียงกลองศึกดังกึกก้องสอดประสานไปกับเสียงโห่ร้องของทหารนับแสนนายที่ตั้งค่ายประชิดกำแพงเมืองเบื้องล่างกำแพงเมืองอันสูงตระหง่าน กองทัพแคว้นอวี้ดูดำมืดดุจเมฆฝนที่พร้อมจะถล่มทลายทุกสรรพสิ่ง นำทัพโดยสตรีในชุดเกราะสีเงินแวววาว บนศีรษะสวมหมวกเกราะประดับพู่สีแดงสด นางนั่งสงบนิ่งอยู่บนหลังม้าสีขาว ใบหน้างดงามบัดนี้เย็นชาและเต็มไปด้วยความอำมหิต“มู่หรงจิ่ง” อวี้หลันตะโกนก้อง เสียงของนางแฝงพลังยุทธ์ดังกังวานไปทั่วสมรภูมิ “ออกมาหาข้า หากท่านยังหดหัวอยู่หลังกำแพง ข้าจะสั่งทหารยิงธนูเพลิงเผาเมืองนี้ให้เป็นจุล และราษฎรทุกคนในเมืองจะต้องตายตกไปตามกัน”สิ้นเสียงคำขู่ ลูกธนูชุดแรกก็ถูกยิงขึ้นฟ้าเป็นเชิงข่มขวัญบนกำแพงเมือง ทหารรักษาการณ์ต่างหน้าซีดเผือด กำลังใจถดถอยด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่าข้าศึกถึงห้าเท่าทันใดนั้น ประตูเมืองบานใหญ่ที่ปิดสนิทมาหลายวันก็ค่อยๆ เปิดแง้มออก เสียงเสียดสีของไม้และโลหะดังสนั่นหวั่นไหวเงาร่างของอาชาสีดำทมิฬควบตะบึงออกมาอย่างเชื่อง

กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหล สามปีนับจากศึกสงครามครั้งใหญ่ที่ชายแดนด่านเหนือ ความสงบสุขได้หวนคืนสู่แคว้นต้าเยี่ยนอย่างแท้จริง บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง ราษฎรอยู่ดีกินดี ภายใต้การปกครองของฮ่องเต้หนุ่มผู้ปรีชาสามารถ และการสนับสนุนจากชินอ๋องผู้สำเร็จราชการทว่า... ความสงบสุขที่ว่านั้น ดูเหมือนจะยกเว้นไว้เพียงสถานที่เดียวณ จวนชินอ๋อง เสียงไก่ขันยามรุ่งสางยังไม่ทันจางหาย เสียงร้องโวยวายของบ่าวไพร่ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ"คุณชายน้อย! อย่าเพิ่งวิ่งไปทางนั้นขอรับ! ระวังตกสระบัว!""คุณชายน้อย! นั่นดาบอาญาสิทธิ์ของท่านอ๋องนะขอรับ นำไปขุดดินเล่นไม่ได้!"เงาร่างเล็กป้อมในชุดผ้าไหมสีแดงสดวิ่งหลบซ้ายขวาไปทั่วสวนหิน ด้วยความเร็วที่น่าตกใจสำหรับเด็กวัยเพียงสามขวบ ใบหน้ากลมป้อมขาวผ่องดุจซาลาเปานึ่งสุก ดวงตากลมโตสุกใสทอประกายซุกซน และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ถอดแบบมาจากบิดาไม่มีผิดเพี้ยนมู่หรงเฉิง หรือ อาเฉิง บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของชินอ๋องมู่หรงจิ่งและพระชายาเนี่ยซวง"จับข้าให้ได้สิ เจ้าเต่าเชื่องช้า" อาเฉิงแลบลิ้นใส่พ่อบ้านที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา ในมือเล็กป้อมถือตราประทับหยกขาวประจำตำแหน่งชินอ๋องแกว่งไป