Semua Bab เด็กมันแสบ: Bab 21 - Bab 30

"อึก! อื้อ!" ฮันนี่ผลักดันต้นขาแกร่งให้ออกห่างเมื่อเริ่มรู้สึกได้ถึงท่อนเนื้อในปากที่เริ่มพองตัวเกร็งไหนยังจะแรงเคลื่อนไหวที่เริ่มหนักหน่วงมากขึ้นกว่าเดิมมือหนาที่ทึ้งบังคับจนมันจุกคอแทบอาเจียนอยู่หลายครั้ง เธอแทบจะจุกคอตายอยู่แล้ว"ซี๊ด~ อีกนิดจะเสร็จแล้ว อ่าส์!"ดวงตาคมหลุบมองใบหน้าเล็กที่แหงนขึ้นมามองเขาในตอนที่เริ่มเพิ่มแรงจังหวะในการสวนสะโพกกลับ ดวงตากลมฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำตา สองแก้มแดงก่ำ จมูกโด่งเชิดบานออกแรงๆ มันเป็นภาพที่ช่างยั่วยวนอารมณ์คนมองมากสะโพกสอบบดเกร็งตัวตอกอัดกระแทกท่อนเอ็นเข้าในปากเล็กอย่างหนักหน่วงขบกรามหนาแน่นเมื่ออารมณ์กระสันพุ่งขึ้นสูงจวนจะปลดปล่อยอารมณ์ออกมาใส่ปากเล็กๆ นั่นทั้งหมดจนกระทั่ง..."อ๊า อ๊าส์! ซี๊ด~~" ความต้องการทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมาในรูปแบบของเหลวร้อนสีขุ่นพุ่งเข้าเต็มโพรงปากเล็ก มาร์วินกดศีรษะทุยเข้ากับแก่นกายตัวเองที่กำลังเกร็งกระตุกรุนแรงส่งเสียงครางกระหึ่มในลำคออย่างพึงพอใจไม่ยอมปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระแม้จะถูกกำปั้นเล็กๆ สองข้างกระหน่ำทุบต้นขาระรัวก็ตามอึก!แรงกดดันทำให้ฮันนี่จำต้องกลืนกินน้ำคาวคลุ้งในปากลงคอทุกหยาดหยด ความหนืดข้นกลิ่นคาวของ

มาร์วินนั่งอ่านเอกสารงานอยู่บนโซฟาตัวยาวราวประมาณยี่สิบนาทีได้ร่างเล็กของฮันนี่ถึงจะค่อยๆ ก้าวออกมาจากห้องนอน ดวงตาคมเหลือบหางตามองร่างเล็กที่พยายามก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ เพียงนิดแล้วเอื้อมมือยกแก้วกาแฟนบนโต๊ะเล็กด้านหน้าขึ้นจิบพลางเอ่ยเสียงเรียบไปด้วย"ข้าวต้มอยู่บนโต๊ะอาหาร""คะ? อ๋อค่ะ" มุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อยแอบเห็นใบหน้างอง้ำยามเขาบอกว่าข้าวต้มอยู่บนโต๊ะอาหารซึ่งตอนนั้นเธอกำลังจะหย่อนตัวลงบนตัวโซฟาเดี่ยวตรงข้าม แต่ก็ต้องชะงักตัวไปแล้วเดินไปยังโต๊ะอาหารอีกมุมหนึ่งแทน เห็นสีหน้าที่แสดงออกถึงความไม่พอใจเล็กน้อยแล้วก็รู้สึกสนุกขึ้นมา"เอามากินนี่ โต๊ะตัวนั้นนำเข้าแพงมากฉันยังไม่เคยใช้เลย""..." ร่างเล็กชะงักเงยหน้ามองเจ้าของห้องกับโต๊ะตัวสูงสลับกันไปมาแล้วก็ต้องผ่อนลมหายใจออกมาอีกครั้ง"มานี่"ฮันนี่ปั้นหน้าบึ้งยอมเดินกลับมาหาเจ้าของห้องโดยที่มีชามข้าวต้มหมูติดมือมาด้วย ไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่บอกเธอทีเดียวเธอจะได้ยกมาเลย ทำไมต้องให้เดินวนอยู่ก็ไม่รู้ ร่างเล็กวางชามข้าวต้มในมือลงบนโต๊ะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวตรงข้ามคนตัวสูงแล้วก็เอื้อมมือมาคว้าช้อนคันใหญ่คนข้าวต้มที่เหมือนจะเป็นข้าวต้มห

หลังจากเรียนคลาสแรกของวันเสร็จสามสาวก็พากันเดินมายังโรงอาหารของคณะซึ่งตอนนี้มีนักศึกษากำลังต่อแถวซื้ออาหารกันอย่างแน่นหนาเพราะเป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้ว ฮันนี่ที่เดินตามหลังเพื่อนมาพ่นลมหายใจออกปากด้วยความเหนื่อยและร้อน เหงื่อเม็ดเล็กเม็ดน้อยผุดตามขมับข้าง กรอบหน้าหวานไหลมารวมกันยังปลายคางมนก่อนจะตกลงสู่พื้นด้านล่างและระเหยขึ้นสู่ชั้นอากาศเพราะความร้อนแผดเผาเข้าใจอารมณ์ที่ทั้งร้อนทั้งหิวไหนยังจะแออัดกันไหม เธอกำลังเป็นแบบนั้น ไม่เข้าใจทำไมประเทศไทยถึงไม่ไปผุดอยู่ขั้วโลกเหนือหรือที่ที่บรรยากาศมันเย็นกว่านี้กันนะ ทำไมต้องมาอยู่เขตแดนที่ร้อนเอามากๆ แบบนี้ด้วยก็ไม่รู้"ร้อนไม่ไหวแล้วขอไปซื้อไอติมก่อนนะ""จะกินอีกแล้วเหรอ แกเพิ่งกินไปเองนะ""ก็มันร้อนนี่นา หิวอีกแล้ว""ไม่นานก็ถึงคิวแล้วทนเอาอีกนิดเดียว""หิวไอติม~"ผักหวานดึงมือเพื่อนไว้ให้เกาะหลังเธอเอาไว้เพราะไม่อยากให้เพื่อนทานไอศกรีมเยอะ อากาศร้อนๆ แบบนี้กลัวมันจะป่วยเอาได้ ขืนปล่อยไปถ้าไม่จบที่สองแท่งไม่กลับมาแน่ต่อแถวรอไม่นานก็ถึงคิวพวกเธอ โดยที่ผักหวานกับเตยหอมเลือกเป็นราดหน้าทะเลเหมือนกัน ส่วนฮันนี่เลือกเป็นผัดไทยกุ้งสด "เออ นี่พวก

หลายวันต่อมา...นับจากวันนั้นมาฮันนี่ก็ไม่ได้เจอกับมาร์วินอีก ใช่ว่าเขาจะไม่ส่งคนมารับมาส่งเธออย่างที่พูดนะ เขาส่งแต่เธอเลี่ยงที่จะไปหาเขาเองอยากให้เวลาตัวเองสักพักทบทวนตัวเองดู คำพูดของเขาวันนั้นเธอยังจำฝังใจอยู่เลยแต่หากถามว่าเธออยากจะยกเลิกการหมั้นแล้วตัดขาดกับเขาเลยไหม ตอนนี้เธอยังไม่คิดไปถึงขั้นนั้น เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นคนที่เธอรักอยู่ดี"วันนี้ร้อนโคตรๆ เลยอ่ะ" เตยหอมบ่นขึ้นพร้อมกับทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หินอ่อนใต้ตึกคณะหลังจากทานมื้อกลางวันในโรงอาหารเสร็จแล้ว ตามด้วยร่างบางของฮันนี่และผักหวานที่นั่งลงยังเก้าอี้ตัวที่ว่างอีกสองตัว"ฮันนี่แกก็เพลาๆ หน่อยไอติมอ่ะ เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก""ไม่เป็นไรหรอกวันนี้เพิ่งกินไปสองอันเอง""สองอันก็เยอะแล้วป่ะ แกนี่มันจริงๆ เลย"คนตัวเล็กทำหน้าจ๋อยลงแต่ยังคงยกไอศกรีมกรวยในมือขึ้นมาใส่ปากไม่หยุด ดวงตากลมโตหลุบลงมองยังหน้าจอมือถือที่มีข้อความเข้าจากรุ่นพี่ที่ดูแลเรื่องการประกวดดาวเดือน กวาดสายตาอ่านประกาศที่ปักหมุดอย่างละเอียด ฮันนี่ได้รับเลือกให้เป็นดาวคณะของนิเทศศาสตร์หลังจากผ่านการคัดเลือกจากรุ่นพี่และอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว และตอนนี้ก็กำลังเป็นทาง

"คิดถึงตอนเด็กๆ น้อที่พวกผู้ใหญ่ชอบจับคู่เรา คิดแล้วยังตลกอยู่เลย" เสียงลูกพีชเอ่ยทำลายความเงียบภายในรถขึ้นมาหลังจากนั่งเงียบกันมาได้สักพัก คำพูดที่เหมือนต้องการจะให้คนข้างหลังได้ยินทำให้มาร์วินต้องเหลือบมองยังกระจกมองหลังสังเกตอาการคนตัวเล็กที่เงยหน้าขึ้นมามองยังนางแบบสาวไปด้วย มุมปากหนากระตุกยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจที่เห็นปฏิกิริยาตอบรับแทบจะทันทีของเธอหลังจากได้ยินประโยคคำพูดจากคนด้านข้าง"ครับ"มาร์วินตอบอย่างมีมารยาทตามความจริง เมื่อก่อนตอนเด็กเรียกได้ว่าเด็กๆ เลยประมาณสิบกว่าขวบได้ผู้ใหญ่มักชอบแกล้งจับคู่ให้เขากับคนด้านข้างจริง แต่สองคนก็ปฏิเสธมาโดยตลอดเพราะคิดกันแค่เพื่อนเท่านั้น จนตอนนี้ก็ยังคิดเหมือนเดิมแล้วจะให้เขาตอบยังไง เพราะเมื่อก่อนมันเป็นแบบนั้นจริงๆตอบแล้วก็เหลือบขึ้นมองกระจกหลังสังเกตอาการคนตัวเล็กต่อ เห็นใบหน้าหวานค่อยๆ ถอดสีพร้อมกับเม้มปากเอาไว้แน่นแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายโดยเฉพาะความผิดหวังและเจ็บปวดมากมายในดวงตาคู่นั้น แต่เพียงแค่ครู่เดียวเธอก็ก้มหน้าหลบตาลงทันทีรถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าคอนโดหรูใจกลางเมืองซึ่งเป็นคอนโดของนางแบบสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง เ