Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

"แน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจภายหลัง" ฮันเตอร์เค้นเสียงถามน้องสาวออกมาอีกครั้ง ดวงตาคมจับจ้องยังใบหน้าเล็กนั่นไม่วางตาคาดคั้นเอาคำตอบลึกๆ ในใจของเธอออกมาให้ได้"หนูไม่เสียใจค่ะ" เสียงหวานตอบกลับพี่ชายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังเป็นครั้งแรก"ในเมื่อเราโตแล้วเรื่องนี้เราก็เป็นคนตัดสินใจเองงั้นพี่คงไม่มีอะไรจะต้องพูดอีก ผมกลับล่ะครับ"ร่างสูงคว้าข้อมือเล็กของแฟนสาวมาจับไว้แล้วลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นทันทีโดยที่ไม่ได้ไหว้ลาบุพการีหรือหยอกล้อกับน้องสาวแต่อย่างใด อารมณ์ตอนนี้มันไม่มั่นคงพอจะทำแบบนั้นจริงๆ"พี่ฮัน!""ฮันนี่ลูก ปล่อยพี่เขาสักสองสามวันก่อนเถอะ""พี่ฮันโกรธที่หนูจะหมั้นกับพี่มาร์วินเหรอคะ""เพราะห่วงลูกพี่เขาเลยอารมณ์ไม่ดีปล่อยให้พี่เขาได้คิดสักสองสามวันเดี๋ยวก็หายโกรธเอง"ดวงตากลมโตยังคงมองยังหน้าทางเข้าห้องนั่งเล่นนิ่งพร้อมกับขบเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นไปด้วย เธอไม่เคยเห็นพี่ชายเธอโกรธเธอมากขนาดนี้มาก่อนเลย ที่ผ่านมาถึงเขาจะโกรธที่เธอดื้อแต่เขาก็ยังมีดุเธอบ้างแต่วันนี้... เขาไม่แม้แต่จะดุเธอเลยด้วยซ้ำพี่ฮันต้องโกรธเพราะหนูจะหมั้นกับพี่มาร์วินแน่ๆ..สายลมเย็นในยามเช้าของวันใหม

ฮันนี่เอี้ยวตัวสอดส่องสายตามองกลับไปยังหน้าประตูห้องนอนที่คนตัวโตเดินเข้าไปพลางกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ไปด้วย เขาหายไปนานมากยังไม่ออกมาเลยไม่รู้กำลังทำอะไรอยู่ถึงไม่ออกมาสักทีแบบนี้ เธอยังไม่ได้ตากเสื้อผ้าของเธอที่ล้างไว้เลยด้วยสิมือเล็กเปิดหน้ากระดาษหนังสือในมือโดยที่สายตายังคงไม่ละออกจากประตูบานใหญ่สีขาวเลยสักนิด ครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปแนบหูกับบานประตูว่าภายในห้องนอนมีเสียงอะไรเคลื่อนไหวอยู่หรือเปล่า"หลับแล้วเหรอ"เขาจะกำลังพักผ่อนอยู่หรือเปล่านะ แล้วถ้าเกิดเธอตะโกนเรียกเขาจะอารมณ์เสียอีกหรือเปล่าแค่ที่เธอล้อเขายังไม่หายโกรธเธอเลย แต่ถ้าเธอไม่เรียกแล้วเกิดเสื้อผ้าเธอตากแล้วแห้งไม่ทันล่ะ เธอจะใส่อะไรกลับบ้านขืนใส่เสื้อเขากลับบ้านพ่อกับแม่ต้องสงสัยว่าเสื้อใครแน่ๆ เลยดวงตากลมโตหันกลับมามองนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังเหนือโทรทัศน์จอกว้างแล้วก็ต้องกัดปากตัวเองเบาๆ อีกครั้งเพราะตอนนี้เป็นเวลาจะบ่ายโมงแล้วนี่เธอนั่งรอมานานขนาดนี้เลยเหรอ ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย"เอาน่าฮันนี่ใจกล้าๆ หน่อยดีกว่าไม่มีอะไรใส่กลับบ้านนะคิดดูสิ"ปลุกขวัญกำลังใจตัวเองสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วย่อตัวลงอีกครั้ง มือ

"อื้อ จ เจ็บ!" เสียงหวานโอดครวญออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ซึมบริเวณหางตา เธอพยายามขัดขืนดันร่างหนาให้ออกไปจากร่างเธอด้วยการดีดดิ้นอย่างที่สุดแต่มันก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด เขาไม่พูดจาเอาแต่กดเธอลงเตียงแล้วก็ขบกัดปากเธออย่างป่าเถื่อนจนอยากร้องไห้ออกมาดังๆมือหนาถลกเสื้อยืดตัวโคร่งขึ้นมาเหนืออกก้อนเนื้อกลมกลึงสองลูก คลายมือออกจากพันธนาการมือเล็กมาบีบเคล้นเนินเนื้อนุ่มหนักหน่วงด้วยอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนจะดึงบราเซียร์ตัวสวยสีขาวสะอาดลงมาใต้ราวนมแล้วจ้องมองเนินเนื้อสวยตรงหน้าด้วยสายตาร้อนแรงพึงพอใจ"สวยมาก~" พึมพำเสียงยานโฉบลงมาครอบครองยอดถันสีชมพูอ่อน ใช้ฟันคมขบกัดมันเบาๆ แล้วดูดดึงอย่างหนักหน่วงรุนแรงโดยที่มืออีกข้างก็ยังคงบีบเคล้นเนินเนื้อนุ่มอย่างหนักเช่นกัน"อื้อ! หนูเจ็บ พี่มาร์วินหนูเจ็บอย่าทำแบบนี้"เสียงหวานเหมือนแรงผลักดันให้อารมณ์กระสันดิบในกายลุกโหมกระหน่ำกว่าเดิม มือหนาเลื่อนลงมากลางกายสาวใช้นิ้วแข็งแรงแหวกกางเกงในตัวเล็กไปด้านข้างแล้วสอดแทรกนิ้วเข้ามาในกายสาวอย่างอุกอาจรุนแรงทำเจ้าของสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแสบในเวลาต่อมาความเจ็บท

หลายวันต่อมา..."เอารสอะไรดี มันม่วงไหม""อือๆ ฉันเอาด้วย" ฮันนี่พยักหน้าตอบกลับทั้งที่ยังคงมีไอติมจ่อปากไม่ยอมห่าง ดวงตากลมโตเหลือบมองเมนูด้านหน้าร้านชานมไข่มุกเพียงนิดแล้วหลุบตาลงกลับยังไอศกรีมโคนรสสตอรว์เบอร์รี่ในมือต่อวันนี้พวกเธอมีเรียนทั้งวัน จบคลาสสุดท้ายคือสามโมงเย็นจึงชวนกันมาเดินเล่นในห้างก่อนที่สองแฝดจะเป็นคนไปส่งเธอที่บ้านเอง ซึ่งตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่หน้าร้านชานมไข่มุกกับผักหวาน ส่วนเตยหอมแยกตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนหน้านี้ดวงตากลมโตกวาดสายตามองผู้คนที่กำลังเดินขวักไขว่ไปมาแล้วก็ยกโคนไอศกรีมในมือขึ้นทานไปด้วยความอารมณ์ดีการได้อยู่กับเพื่อน ครอบครัวมันช่วยให้เธอลืมเรื่องในคืนนั้นได้ดีเลย บวกกับหลายวันมานี้เธอไม่ได้เจอคนตัวโตด้วยแหละมั้งเธอถึงกลับมาร่าเริงได้เร็วแบบนี้ใช่ว่าไม่คิดถึงเขานะ มันคิดถึงมากคิดถึงมากกว่าเมื่อก่อนที่จะกลับมาเจอกันอีกด้วยซ้ำ แต่พอมีเพื่อนคุยด้วยมันก็ช่วยคลายความคิดถึงนั้นลงได้บ้าง"ฮันนี่""หื้อ? อ้าวโชกุน มาเดินเล่นด้วยเหรอ" เสียงเรียกชื่อคุ้นเคยดึงดวงตากลมให้หันมองตามต้นเสียง ก่อนจะคลี่ยิ้มสดใสแล้วเอ่ยทักทายเพื่อนชายเพียงคนเดียวกลับไปเสียงใส พร้อมกับ

"อ๊ะ!" ฮันนี่ส่งเสียงอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจหลังหมุนตัวหันหลังจะกลับไปนั่งรอบนโซฟาแต่กลับชนเข้ากับแผงอกแข็งแรงด้านหน้าทำจมูกโด่งเล็กกระแทกเข้ากับผิวเนื้อตึงแน่นเข้าอย่างจัง ร่างเล็กผงะเกือบหงายหลังแต่โชคดีที่ได้มือหนาเข้ามาเกี่ยวรั้งเอวคอดไว้ได้เสียก่อนเธอจึงไม่ล้มหงายหลังจนตัวเองเจ็บตัว"พี่มาร์วิน หนูตกใจหมดเลย" "เธอทำอะไร" เสียงทุ้มเอ่ยถามโดยที่มือยังคงกอดเอวคอดเอาไว้แน่น หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเลื่อนสายตาจากใบหน้าสวยไปยังจุดความสนใจของเธอก่อนหน้านี้คนตัวเล็กอมยิ้มบางๆ ดวงตากลมโตยังคงจับจ้องมองซีกหน้าคมหล่อเหลาอย่างเคลิบเคลิ้ม มองไกลๆ ว่าเขาหล่อแล้วพอมองใกล้ๆ แบบนี้ทำไมยิ่งหล่อก็ไม่รู้เลื่อนสายตาลงมายังลำคอแกร่งมีเส้นเอ็นใหญ่ผุดบางเบา ลูกกระเดือกขยับเคลื่อนไหวอย่างมีเสน่ห์ กระดูกไหปลาร้าเซ็กซี่ผิวขาวผ่องสุขภาพดีชวนสัมผัสมาจนถึงอกแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ยังคงมีหยาดน้ำเกาะแพรวพรายตามผิวเนื้อบางและหัวนมสีชมพูที่มันน่า... น่ากัดชะมัดเลยอึก!"เธอเอา..." เด็กแก่แดด! เด็กนี่กำลังลวนลามเขาทางสายตาอยู่เหรอวะ แล้วนี่เขาจะกอดเธอไว้ทำไมต้องนานสองนานวะเนี่ยคิดแล้วก็รีบผละออกจากร