Semua Bab เด็กมันแสบ: Bab 51 - Bab 60

ก๊อก~ก๊อกเสียงเคาะประตูขออนุญาตเจ้าของห้องดังมาจากคนด้านทำให้มาร์วินที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ต้องละสายตาขึ้นมองเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นร่างสูงของเลขาหนุ่มที่เดินเข้ามาในห้องเขาถึงได้ก้มลงกลับยังแฟ้มเอกสารงานด้านหน้าตัวเองต่อ"ผู้ช่วยคุณกวินส่งเอกสารมาแล้วครับ""ครับ เดี๋ยวผมดูเองครับ""ครับ" กัปตันยื่นแฟ้มเอกสารวางบนโต๊ะให้เจ้านายหนุ่ม ชายตาขึ้นมองใบหน้าอิดโรยเพราะโหมงานหนักมาหลายวันอย่างไม่ทราบสาเหตุของเจ้านายหนุ่มเพียงนิดชั่งใจว่าควรจะพูดเรื่องนี้เลยดีหรือไม่ เพราะว่ามันไม่ได้เกี่ยวกับงานแต่ดูเหมือนมันก็สำคัญพอๆ กัน เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับอดีตว่าที่คู่หมั้นของเขา"มีอะไรอีกหรือเปล่าครับ""...ผมได้คลิปวงจรปิดจากโรงแรมมาแล้วครับ คุณมาร์วินจะให้รายงานตอนนี้เลยไหมครับ"มือหนาหยุดชะงักการเซ็นเอกสาร ดวงตาคมปรายขึ้นมองใบหน้าเลขาหนุ่มด้วยแววตาที่ดูเปลี่ยนไป แอบมีความเป็นประกายตั้งความหวังอยู่ในนั้นเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความนิ่งขรึมเช่นกันมาร์วินวางปากกาในมือลงบนโต๊ะข้างแฟ้มเอกสารงาน วางประสานมือสองข้างกันไว้ด้านหน้ายืดหลังตรงเล็กน้อยอย่างรอคอยรายงานความคืบหน้า

มือหนาบังคับให้ใบหน้าสวยหันกลับมายังหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือที่กำลังเล่นวิดีโอคลิปจากกล้องวงจรปิดในช่วงเวลาเดียวกันกับตอนที่เธออยู่ข้างนอก มาร์วินเหลือบมองซีกหน้าสวยที่กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดตามภาพเคลื่อนไหว แอบยกยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจกับปฏิกิริยาคนตัวของเล็กหลังจากดูคลิปในมือไปแล้วมือหนาสอดเข้ามาลูบไล้หน้าท้องแบนราบในชุดนักศึกษาเบาๆ กดจูบลงบนไหล่บางในขณะที่ดวงตาคมเลื่อนกลับมายังหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือตัวเองต่อ"ดูจบแล้วทีนี้เชื่อฉันได้หรือยัง แล้วก็บอกได้หรือยังว่าตรงนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่""..." คืนนั้นเธอเห็นเขาจริงๆ นะ... แต่หากจะบอกว่าเห็นเขาเลยมันก็คงจะไม่ใช่ เพราะเธอเห็นแค่แผ่นหลังกว้างของผู้ชายเท่านั้น แถมเขายังไม่พูดอะไรด้วยมีแค่นางแบบสาวที่พูดอยู่คนเดียว แต่ที่เธอเชื่อว่าเป็นเขาเพราะเสื้อสูทตัวนั้นต่างหาก ในงานไม่มีใครใส่สูทสีน้ำเงินเข้มเลยสักคนมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ใส่"คิดอะไรอยู่"โทนเสียงทุ้มอุ่นเอ่ยชิดใบหูเล็ก กดจูบแก้มเนียนเบาๆ กระชับกอดร่างบางแนบชิดลำตัวแกร่งมากขึ้นเอียงคอมองซีกหน้าหวานเล็กน้อยรอคำตอบ"พี่เปลี่ยนเวลาเองหรือเปล่าใครจะไปรู้ล่ะคะ คนเก่งๆ แบบพี่หลอกหนู

"อือ~" เสียงแหบแห้งครางในลำคอพร้อมกับร่างแกร่งของมาร์วินที่ขยับเปลี่ยนท่าทางการนอน ท่อนแขนแข็งแรงตวัดไปข้างกายเพื่อคว้าใครบางคนที่นอนร่วมเคียงหมอนกันเมื่อคืนเข้ามากอด แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อคว้าได้เพียงความว่างเปล่าเปลือกตาหนาเบิกโพลงดันตัวลุกขึ้นด้วยความเร็วแสง หัวใจแกร่งกระตุกเต้นแรงถี่เป็นจังหวะรัวเร็วเพียงลอบมองเตียงกว้างที่มีเพียงตัวเองนอนอยู่คนเดียว หัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เขาจำได้ว่าเมื่อตอนเกือบจะรุ่งสางเขาตื่นไปเข้าห้องน้ำยังเห็นร่างเล็กของฮันนี่นอนอยู่ด้วยกันอยู่เลย เขายังแกล้งเธอด้วยการกอดรัดร่างเธอแน่นทำใบหน้าสวยมุ่ยยุ่งด้วยความรำคาญอยู่เลย แล้วนี่ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเองเธอกลับหายไปไหนแล้วไม่รอช้าให้ต้องได้คิดมากเท้าหนาก็เหวี่ยงลงจากเตียงเดินดุ่มเข้ามาในห้องน้ำภายในห้องนอนทันที ร่างแกร่งกายหนามีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ปกปิดช่วงล่างตัวเองเอาไว้เพียงตัวเดียว อวดโชว์กล้ามเนื้อซิกแพคเป็นลอนสวยสู่สายตาแต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาอวดเรือนร่างดูดีของตัวเองหรอกนะ เธอหายไปไหนวะ!"ฮันนี่!"เสียงทุ้มร้อนรนดังก้องห้องกว้างก่อนมาร์วินจะเดินออกจากห้องน้ำมาด้วยความเร็วออกไปด้านนอก

"ฮันนี่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่แม่ผมอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้ไม่ใช่แค่จับคู่เล่นๆ อีกอย่างเธอสำคัญกับผมมากแล้วคุณเอาอะไรมาวัดค่าว่าเธอไม่เหมาะสม"มาร์วินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เข้ามาปกคลุมรอบโต๊ะได้สักพัก เธอมีสิทธิ์อะไรมาวัดค่าความเหมาะสมของคนที่เขารักกัน ต่อให้เป็นคนธรรมดาทั่วไปแต่หากเขารักแล้วไม่ว่าจะฐานะหรือชาติตระกูลคำว่าเหมาะสมก็ไม่สามารถมาวัดค่ามันได้"...""ผมเห็นแก่ที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเลยมองข้ามหลายๆ อย่างที่คุณพยายามทำต่อหน้าฮันนี่แต่ครั้งนี้คุณล้ำเส้นเกินไปแล้วพีช""ล้ำเส้นเหรอ?""ผมจะเห็นแก่คุณลุงกับคุณป้าจะไม่เอาความที่คุณล้ำเส้นเรื่องส่วนตัวของผมแต่หากมีครั้งหน้าผมไม่สนว่าคุณจะมีคนช่วยอยู่เบื้องหลังมากน้อยแค่ไหน ผมไม่มีทางให้คุณทำร้ายฮันนี่ได้อีกแน่""มาร์วิน""อย่าให้แม้แต่ความเป็นเพื่อนผมก็ให้คุณไม่ได้เลย กูกลับล่ะเจอกัน" ประโยคแรกเขาพูดกับนางแบบสาวที่นั่งทำหน้าตกใจกับคำพูดของเขา ส่วนประโยคหลังหันบอกกับเพื่อนสนิทที่นั่งจับรวมกันอยู่อีกฝั่ง พวกมันพยักหน้าให้สองครั้งเป็นคำตอบก่อนที่ร่างสูงของมาร์วินจะเดินออกจากโต๊ะไป และเพียงไม่กี่นาทีต่อมาทั้งสามก็พากันลุกตามกันออ

มาร์วินขับรถเข้ามายังสถานที่ที่คนตัวเล็กบอกหลังจากกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดวงตาคมกวาดตามองรอบบริเวณเพื่อตรวจดูว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่าและเธอมาทำงานอะไรที่นี่ เพราะหากบอกว่าเป็นงานกลุ่มหรือเกี่ยวกับการเรียนก็ไม่น่าใช่ แล้วทำไมเธอต้องมาที่นี่ด้วยเธอยังไม่ถึงปีที่ต้องฝึกงานไม่ใช่หรือไงเสียงหวานดึงดวงตาคมให้หันกลับมามองยังคนด้านข้าง ทันได้เห็นเธอลงจากรถไปโดยที่เอ่ยปากเรียกไม่ทันคว้าตัวเธอไว้ไม่ได้ จิ๊ปากขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจเล็กน้อยก่อนจะลงจากรถเดินตามหลังคนตัวเล็กที่กำลังเดินเข้าไปด้านในตัวตึกด้วยความรวดเร็ว"มาทำอะไรที่นี่""ทำงานค่ะหนูบอกแล้ว""ใช่ แต่ที่ถามเพราะอยากรู้ว่างานอะไร เธอยังไม่ได้ถึงปีที่ต้องฝึกงานนี่""ค่ะ หนูกำลังก้าวตามงานที่หนูฝันอยากทำอยู่ แล้วพี่ไม่กลับเหรอคะลงมาทำไม" พ่นลมหายใจออกเบาๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวโตที่เอาแต่เดินตามเธอเข้ามา ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัยว่าทำไมเขายังไม่กลับไปอีก ไหนว่าแค่มาส่งเธอแล้วจะเดินตามเธอเข้ามาทำไมมาร์วินที่เอาแต่เดินตามไม่ทันระวังตอนที่ร่างเล็กหมุนกลับมาสตั้นร่างกายหยุดชะงักกะทันหัน กลอกกลิ้งดวงตาไปมา