Semua Bab เด็กมันแสบ: Bab 41 - Bab 50

"อย่าอยู่ห่างฉัน เข้าใจไหม"เสียงเข้มเอ่ยกับคนตัวเล็กทันทีที่ก้าวลงจากรถ มือหนาอ้อมโอบเอวบางไว้แสดงความเป็นเจ้า ดวงตาคมเลื่อนมองแผ่นหลังเนียนด้วยความไม่พอใจแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าคาดโทษเธอไว้แล้วปรามความแสบเธอด้วยน้ำเสียงเข้มหลังจากตั้งใจจะลงมาลากเด็กแสบกลับขึ้นไปบนห้องเพื่อให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ก็ต้องมาหงุดหงิดกับเวลาที่เธอยกขึ้นมาอ้างอีก เธอไม่เพียงต้องการถ่วงเวลาเพื่อหาชุดมาเปลี่ยนให้ไม่ทันเท่านั้นแต่ยังให้แม่เขาโทรมาเร่งอีก จนท้ายสุดเขาก็จำต้องยอมจำใจออกมาทั้งที่ไม่พอใจกับการกระทำของเธอในวันนี้เป็นอย่างมากก็ตาม"ค่ะ" ฮันนี่คลี่ยิ้มบางสอดมือคล้องแขนแกร่งเดินเข้ามาในงานพร้อมกับว่าที่คู่หมั้นโดยมีสายตาหลายคู่จับจ้องมายังสองคนอย่างให้ความสนใจ รวมถึงสื่อสำนักต่างๆ ด้วยเสียงกดชัตเตอร์ดังรัวๆ ตั้งแต่หน้าทางเข้าตลอดจนมาถึงภายในงานเสียงดังกล่าวถึงได้หายไปแล้วกลับมีเสียงกระซิบของเหล่านักธุรกิจดังเซ็งแซ่ขึ้นมาแทนมาร์วินพาคนตัวเล็กเดินเข้าไปหาผู้ใหญ่ที่เดินทางมาถึงก่อนแล้ว โดยที่พวกท่านก็กำลังพูดคุยอยู่กับเหล่านักธุรกิจอยู่"มากันแล้วเหรอ""สวัสดีค่ะคุณอามน คุณลุงอนาวิน"ฮันนี่เ

"หายไปไหนกันแน่"เสียงเข้มขุ่นเคืองดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความเงียบภายในห้องทำงาน ดวงตาคมหลุบลงยังหน้าจอมือถือที่มีหน้าช่องแชทไลน์ของคนที่หายหน้าไปไม่คิดจะรับสาย ไม่คิดจะติดต่อหรืออ่านข้อความเขาเลยสักนิด แล้วดันลิ้นเข้ากระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิดอีกครั้งมาร์วินคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาอยู่ในระดับสายตากดส่งสติกเกอร์หน้าโกรธไปยังอีกคนอีกครั้งก่อนจะโยนกระแทกมือถือในมือลงกลับบนโต๊ะอย่างแรงไม่นึกสนใจว่ามันจะเกิดความเสียหายกับของส่วนตัวหรือไม่ นั่งนับหนึ่งถึงสิบในใจรอเวลาจนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบรับกลับมาจนต้องพ่นถอนหายใจเสียงดังออกมาอีกครั้งครืน~ครืนเสียงสั่นเรียกเข้าของเครื่องมือสื่อสารบนโต๊ะทำเจ้าของรีบคว้าขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว หลุบตามองเจ้าของรายชื่อที่โทรเข้ามาแล้วก็ผ่อนลมหายใจออกเบาๆ เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากคนเป็นแม่ นิ้วแกร่งทำหน้าที่กดปัดรับสายก่อนจะยกขึ้นแนบหู"ครับ"'วันนี้น้องเข้าไปศึกษางานที่บริษัทแม่ฝากดูน้องด้วยนะ แนะนำน้องด้วยว่าต้องทำอะไรบ้างเวลาคุณพ่อไม่อยู่จะได้มีคนช่วยลูกได้'"ครับ"'แล้วนี่ทำอะไรอยู่เหรอทำไมเสียงดูหงุดหงิดแบบนั้น งานมีปัญหาอะไรหรือเ

"มึงเรียกพวกกูมาเพื่อกินชาบูเนี่ยนะ มึงดูหน้าพวกกูเข้ากับร้านชาบูมากหรือไงวะ" กวินบ่นอุบพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองป้ายร้านชาบูภายในห้างใหญ่กลางเมืองกรุงแล้วขมวดคิ้วชนกัน หน้าอย่างเขาเหมาะกับร้านเหล้ามากกว่าร้านชาบูหรือหมูกระทะเป็นไหน แล้วเพื่อนเขาวันนี้ผีเข้าหรือไงถึงได้ชวนออกมากินชาบูกันทั้งที่เคยชวนเข้าแต่ร้านเหล้าด้วยซ้ำ"เออนั่นดิ ร้อยวันพันปีไม่เคยเข้าร้านชาบูเข้าเป็นแต่ร้านเหล้าวันนี้เป็นไรถึงชวนมาได้วะ" อย่าว่าแต่กวินที่สงสัยเลย แม้แต่ทัพพีและนิวตันเองก็เห็นพ้องต้องกันกับเพื่อน หรือมันเบื่อเหล้าแล้วเลยอยากเปลี่ยนมาเป็นชาบูแทนวะ"พูดมากน่า ไปวันนี้กูเลี้ยงเอง"คนชวนลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าร้านชาบูมากอดคอเพื่อนลากเข้ามาในร้านหลังจากนั่งรอพวกมันมานานเกือบครึ่งชั่วโมงได้ ไม่รู้คนข้างในทานไปกันถึงไหนแล้วพวกมันถึงเพิ่งมาเอาป่านนี้ แถมมาถึงยังเอาแต่สงสัยกวนตีนไม่เลิกอีกมาร์วินสอดส่องมองเข้าไปในร้านหากลุ่มคนที่ตัวเองตามมาได้สักพัก พอเห็นว่ากลุ่มนักศึกษานั่งกันอยู่ด้านในสุดของร้านจึงได้กวาดสายตามองหาโต๊ะที่ว่างใกล้ๆ จะได้มองได้ถนัดๆ และพอเห็นว่ามีโต๊ะว่างห่างจากโต๊ะที่กลุ่มนักศึกษากำลังนั่งอย

"หนูมีของขวัญพิเศษให้ด้วยนะคะรับรองว่าต้องถูกใจพี่มาร์ตินแน่""จริงเหรอ อยากรู้แล้วสิว่าของขวัญพิเศษที่ว่าคืออะไร"เสียงพูดคุยภายในห้องนั่งเล่นทำให้มาร์วินที่กำลังจะเดินเข้าไปในห้องครัวที่ซึ่งคนตัวเล็กอยู่ก่อนหน้านี้ชะงักเท้าลง หัวคิ้วหนาขมวดชนกันเล็กน้อยเปลี่ยนทิศทางเป็นเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นอีกมุมแทน เสียงหัวเราะมีความสุขของน้องชายกับเด็กสาวแต่กลับทำให้ตัวเขาเกิดอารมณ์เสียขึ้นมา ยิ่งเห็นว่ามีเพียงสองคนนั่งอยู่ด้วยกันสองต่อสองภายในห้องก็เกิดความไม่พอใจมากขึ้นเท่าตัวพรึ่บ!ร่างหนาเดินเข้ามากระแทกตัวลงบนโซฟาแรงๆ เรียกร้องความสนใจจากคนตรงข้าม ยกขาขึ้นไขว่ห้างวางพาดท่อนแขนแข็งแรงไปกับพนักวางมือจ้องตรงมายังสองคนตรงข้าม"พี่ก็อยู่เหรอ ผมคิดว่างานยุ่งไม่ว่างมาอีกแล้วซะอีก""วันนี้ว่าง อยากมีเวลาให้น้องชายบ้างไม่ได้หรือไง""ผมต้องซึ้งใจไหมเนี่ย" กระตุกยิ้มยั่วมุมปาก ก็พอเดาออกแหละว่าตอนนี้พี่ชายตัวเองกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่ อาจจะเขาหรือคนตัวเล็กก็ไม่รู้แน่ชัด"กวนตีน" มาร์วินตวัดสายตาขุ่นขึ้งจ้องหน้าน้องชายตัวเอง ทำปากขมุบขมิบไม่ออกเสียงแต่มันกลับหัวเราะเบาๆ อย่างยั่วยุอารมณ์เขาไม่พ

"เดี๋ยวให้พี่มาร์วินไปส่งไหมลูกจะได้ไม่รบกวนให้ลุงสนมารับ""หนู..." จะแบบนั้นก็ได้แต่ติดตรงที่เธอไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสองนี่สิ "เดี๋ยวผมไปส่งเองครับไม่ต้องห่วง ผมกลับนะครับ"เปิดทางให้ขนาดนี้ก็ต้องรีบก่อนที่เด็กนี่จะได้ทันพูดอะไร มาร์วินคว้าข้อมือเล็กรั้งร่างบางให้เดินออกมาขึ้นรถของตัวเองโดยที่เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ แม้แต่จะเอ่ยลาพ่อแม่เขาก็ยังไม่ทัน และแน่นอนว่าเธอต่อต้านเขาด้วยการขืนตัวถ่วงน้ำหนักไว้ แต่แรงน้อยนิดอย่างเธอนี่เหรอจะต่อต้านเขาได้ฮันนี่สะบัดฝ่ามือใหญ่ออกจากข้อมือแรงๆ เมื่อตอนที่โดนบังคับให้ขึ้นมานั่งบนรถแล้ว สะบัดหน้ามองตรงไปด้านหน้าโดยที่คนตัวโตยังคงยืนอยู่ด้านนอกรถ เขาหยัดกายขึ้นเต็มความสูงมองเธอครู่หนึ่งก็โน้มลงมาอีกครั้ง ใบหน้าคมเฉียดผ่านปลายจมูกเชิดรั้นไปทำให้เธอต้องรีบเอนกายนอน ท่าทางตื่นตกใจทำเขาอดจะหัวเราะหึหึในลำคอไม่ได้"คาดเข็มขัด" เสียงทุ้มเอ่ยชิดใบหูจัดการคาดเข็มขัดให้เองเสร็จสรรพก็ดันตัวออกห่างเล็กน้อย หลุบตาลงมองใบหน้าหวานที่เบือนออกไปด้านข้างกดยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วถอนตัวออกมา ปิดประตูลงอย่างเบามือเดินอ้อมหน้ามาขึ้นยังฝั่งข้างคนขับแทนมาร์ว