All Chapters of จงจำฉันไว้: Chapter 41 - Chapter 50

 ไลร่าเขาระงับความโกรธ กอดอกอเล็กซานดร์ลุกขึ้นสายตาของเขายังคงค้นหาฉัน มันเกือบจะเหมือนการขอความช่วยเหลือ— ฉันเสียใจ— คุณเสียใจที่เสียฉันไป ไม่ใช่เสียใจในสิ่งที่คุณทำฉันลุกขึ้นเช่นกันเผชิญหน้ากับเขา ในระยะห่างเพียงเล็กน้อย ที่ลมหายใจของเราปะทะกันโดยไม่แตะต้อง— ฉันโกรธคุณ เพราะฉันรอคุณ เพราะฉันเชื่อ และตอนนี้... ฉันไม่มีอะไรให้เชื่ออีกแล้ว— คุณยังมีฉันอยู่นะ ไลร่า— ไม่ อเล็กซานดร์ ฉันไม่เคยมีคุณเขาก้มหน้าคาสซานดร้าเค้นกรามแน่น— ดีมาก งั้นไปเลย ไปตกอ้อมแขนแดเนียลผู้ใจดีของเธอสิ และพอเขาทิ้งเธอไปเหมือนกัน เธอจะได้รู้ว่าเธอสูญเสียทุกอย่างเพื่อภาพลวงตาคาสซานดร้าขัดจังหวะพวกเรา:— ฉันรู้สึกเหมือนฉันไม่มีตัวตน... คุณไม่เห็นฉันเหรอ? และคุณยังกล้าพูดกระซิบกระซาบกันต่อหน้าฉันแบบนี้? มันเรื่องอะไรกัน?ฉันหันไปหาเธอ เป็นครั้งแรก— ขอโทษนะ คาสซานดร้า แต่คุณควรไปต่อว่าผู้ชายของคุณเอง บอกให้เขาเลิกยุ่งกับฉั

ไลร่าตะวันขึ้นสูงแล้วเมื่อฉันลืมตาตื่นไม่ใช่แสงจ้าที่กระชากเราจากการหลับไหล เปล่าเลย แสงอ่อนๆ แผ่ซ่าน สีทองราวกับน้ำผึ้งที่ค่อยๆ เทลงมา มันไล้ไปตามผ้าปูที่นอน ลอดผ่านผนัง แตะต้องใบหน้าโดยไม่เร่งรีบ แสงที่เต็มไปด้วยคำสัญญาหน้าต่างเปิดแง้มไว้ และอากาศยามเช้าที่เริ่มอุ่นแล้ว หอมกลิ่นดอกไม้ในสวนและขนมปังปิ้งบนโต๊ะหัวเตียง มีข้อความหนึ่ง ลายมือเขาเอียงไปทางขวาเล็กน้อย:"เจอกันเร็วๆ นี้ ข้างล่างนะ"ฉันถือมันไว้ระหว่างนิ้วอีกครู่หนึ่ง เขาไม่ได้เซ็นชื่อ ไม่จำเป็นฉันยืดตัวบนเตียงที่ยังอุ่นอยู่ ไม่ใช่เพราะขี้เกียจ แต่เพื่อแสดงความเคารพ ต่อวันนี้ ต่อสิ่งที่มันเป็นตัวแทนนี่ไม่ใช่แค่เช้าธรรมดานี่คือเช้าวันแรกวันที่เสียงของพวกเขาจะไม่ก้องในบันไดอีกต่อไปวันที่กาแฟจะไม่ได้ชงโดยพ่อวันที่แม่จะไม่ฮัมเพลงระหว่างทำอาหารและกระนั้น การไม่มีพวกเขาก็ไม่รู้สึกขัดหูขัดตามันโอบอุ้มเหมือนม่านที่ปิดตัวอย่างงดงาม ท่าทางที่เต็มเปี่ยม การส่งต่ออย่างเงียบงันฉันเดินลงไปเท้าเปล่า พื้นไม้ยังอุ่นอยู่ใต้ฝ่าเท้าลูคัสอยู่ในห้องครัว กำลังตั้งอกตั้งใจ เขาพับแขนเสื้อขึ้น มีผ้าขาว้างบนไหล่ ไม้พายในมือ กลิ่นไข่คน เ

 คาสซานดร้าฉันนอนอยู่บนเตียงนาน ลืมตามองเพดานอีกแล้ว เสมอเหมือนถูกแช่แข็งอยู่ในสิ่งที่เราเพิ่งไม่ได้พูดการทะเลาะกันวิ่งวนในหัวฉัน ไม่ใช่คำพูด ไม่ใช่แต่เป็นความว่างเปล่าที่พวกมันไม่ได้เติมเต็มความเหนื่อยล้าในน้ำเสียงของเขาเงาบนใบหน้าของเขาฉันไม่มีแรงจะร้องไห้อีกแล้วฉันตะโกนโดยไม่ส่งเสียง อ้อนวอนโดยไม่คุกเข่าและเขา... เขาก็รับไว้เหมือนกำแพงเหมือนคนที่ไม่อยู่กับตัวเองฉันค่อยๆ ลุกขึ้นฉันไปห้องน้ำเปิดน้ำเย็น ล้างหน้าล้างตา ราวกับจะดับไฟแต่ไฟมันอยู่ข้างใน ในกระดูก ในท้องและโดยเฉพาะในหัวใจของฉันฉันเดินลงไปชั้นล่างช้าๆ ห้องครัวว่างเปล่าถ้วยกาแฟที่เขาวางไว้ยังอยู่ตรงนั้นประตูหน้าบ้านเปิดแง้มไว้เขาไปแล้ว โดยไม่พูดอะไรสักคำ ไม่มอง ไม่มีเสียงฉันทรุดตัวลงบนเก้าอี้ความเงียบกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมมันมีกลิ่นของการยอมแพ้ฉันคว้าโทรศัพท์ฉันจ้องมัน นานแล้ววางมันลงแล้วหยิบขึ้นมาอีกครั้งนิ้วหัวแม่มือของฉ

 ไลร่า— จะกินขนมปังปิ้ง หรือให้ฉันทำแพนเค้กวันอาทิตย์ล่วงหน้าเลย?ลูคัสยืนอยู่หน้าเตา เปลือยท่อนบน ไม้พายในมือข้างหนึ่ง และรอยยิ้มเย้าในอีกข้าง— วันอังคารนะ ลูค— แล้วไง? ความสุขคือเรื่องของกลยุทธ์ เราแกล้งทำว่าเป็นวันอาทิตย์ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นฉันหัวเราะ นั่งอยู่ที่โต๊ะ ถ้วยกาแฟร้อนอยู่ในอุ้งมือ เขามีพรสวรรค์นี้มาตลอด ลูคัส ในการสรรค์สร้างยามเช้าใหม่ ทำให้ฉันลืมไปว่าบางครั้งฉันหายใจลำบากตั้งแต่ตื่นนอน— มีข้อความใช่ไหม? เขาพึมพำ แสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่สายตายังจ้องแพนเค้กที่กำลังเป็นฟองในกระทะ— ใครบอกว่ามีข้อความ?— เธอมีรอยยิ้มเล็กๆ นั่น รอยยิ้มที่ไม่เคยมีให้ฉันฉันกลอกตา แต่มันก็จริง ฉันยิ้มนิดหน่อยแค่ตอนอ่าน เธอนอนหลับดีไหม ดวงน้อย?แดเนียลเขาเขียนเหมือนที่เขาพูด ช้าๆ เบาๆ ราวกับกลัวจะปลุกอะไรบางอย่างและฉันชอบแบบนั้นนะ ความเคารพโดยนัยนี้ การถอยห่างนี้แม้ฉันจะรู้ว่ากับอเล็กซานดร์ มันตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เขาจะบุกเข้าไป เขาจะเผาไหม้ เขาจ

 อเล็กซ็องด์ผมไม่ชอบความเงียบแบบนี้เลยโดยเฉพาะความเงียบของลัยราปกติแล้ว เธอเป็นคนพูดไม่มากแต่พูดทีตรงจุดสายตาชัดเจน คำถามตรงไปตรงมาความจริงใจของเธอมันเคยตัดทุกอย่างที่ไม่จำเป็นออกไปแต่ตอนนี้…เธอเงียบเธอถอยเธอปิดตัวเองเธอกำลังหลุดจากมือผมไปและยิ่งเธอถอยผมยิ่งเริ่มรู้สึกกลัวเหมือนกำลังจะเสียเธอไปทั้งที่ผมทำอะไรไม่ได้เลยผมจ้องโทรศัพท์เหมือนคนโง่พิมพ์ ลบ พิมพ์ใหม่อยู่สามรอบ“ไปกินข้าวกลางวันด้วยกันไหม”ไม่มีเครื่องหมายคำถามไม่มีคำพูดนุ่มนวลแค่…โยนเส้นบาง ๆ ออกไปแต่เธอไม่ตอบไม่อ่านไม่แม้แต่จะขึ้นว่าเห็นข้อความผมเลยทำสิ่งเดียวที่ผมทำได้จมตัวเองกับงานเอกสารรายงานทุกอย่างแต่สุดท้ายทุกอย่างก็วนกลับไปที่เธอแล้วเสียงของคาสซานดราก็ดังขึ้น— คุณยังคิดถึงเธออยู่ใช่ไหมผมเงยหน้าขึ้นเธอนั่งอยู่บนโซฟาในห้